My Life is a Journey

30. มีตกก็ย่อมต้องมีขึ้น

2011-10-13T15:16:00.000+07:00

นับว่าการไปเที่ยวญี่ปุ่นในครั้งที่สองนั้นฉันได้เห็น ได้พบเจอ ได้ความรู้อะไรมากมาย
ได้ใกล้ชิดธรรมชาติ วัฒนธรรม และความศิวิไลส์ ซึ่งเป็นจุดเด่นของประเทศเขา จากที่เคยเฉยๆ กับญี่ปุ่น เมื่อได้กลับมาอีกครั้งทำให้รู้สึกชื่นชอบและชื่นชมมากขึ้น ความเหินห่าง
กลายเป็นความคุ้นเคย รู้สึกดีเมื่ออยู่ใกล้ๆ เพราะเขามีข้อดีมากกว่าข้อเสีย อยากมีโอกาส
ได้เจอและทำความรู้จักกันมากกว่าเดิม เพราะญี่ปุ่นคงยังมีเรื่องราวอีกหลายแง่หลายมุมให้ได้ค้นหา และแม้ว่าเขาจะต้องเผชิญชะตากรรมอย่างไร ฉันก็เชื่อว่าเขาจะลุกขึ้นมายืดหยัดใหม่ได้อย่างแข็งแรงดั่งพระอาทิตย์ที่ส่องแสงแรง ก็ด้วยเพราะพลังของคนในประเทศเขาที่ต่างมีความมุ่งมั่น จริงจัง เสียสละเพื่อส่วนรวม และที่สำคัญที่สุดนั้น การมีวินัยที่ดีย่อมนำไปสู่ความสำเร็จได้ในไม่ช้าก็เร็ว พูดแล้วก็สะท้อนใจกับบ้านเมืองของตัวเอง ถ้าเรามีคุณลักษณะที่ดีเพียงแค่ครึ่งหนึ่งของคนญี่ปุ่น ประเทศของเราคงจะไม่เป็นเช่นวันนี้

ขอเป็นกำลังใจให้กับชาวอาทิตย์อุทัย

29. กัปตันชลิสา

2011-10-12T13:17:00.000+07:00

มีใครเคยอยากเป็นนักบินบ้างรึเปล่า

หรืออยากเป็นแฟนกับนักบิน

อาชีพนักบินน่าจะเป็นอาชีพในฝันของใครหลายๆ คน ฉันรู้สึกชื่นชมกับอาชีนักบิน
พอสมควรเพราะอย่างแรกดูเท่ห์ดี ได้บินเหมือนนกลอยไปกับเมฆบนฟ้า รายได้ก็เป็นกอบ
เป็นกำแถมได้เที่ยวไปยังประเทศต่างๆ ทั่วโลกอีก ในชีวิตฉันรู้จักกับนักบินตัวเป็นๆ ก็มีพี่เขย
พี่ตุ๊กนี่แหล่ะ กัปตันอ๋อเป็นนักบินมาหลายสิบปีแล้ว ประสบการณ์การบินนั้นคงเรียกได้ว่าปิดตาบินได้ เป็นความใฝ่ฝันของฉันหนึ่งอย่างที่จะได้เข้าไปนั่งในห้องกัปตัน ได้เห็นวิวท้องฟ้า
อันกว้างไกล เห็นการทำงานของกัปตันว่าขับเครื่องบินมันจะยากกว่าขับรถแค่ไหน

ความฝันนั้นไม่ไกลเกินเอื้อมเพราะเราได้จัดแจงจองตั๋วเที่ยวบินเดียวกับที่กัปตันอ๋อจะบินกลับจากโตเกียว ไม่มีเรื่องของความบังเอิญ ทั้งหมดคือความตั้งใจและการวางแผนอย่างดี

ขากลับกรุงเทพนั้นจะใช้เวลาบินถึง 7 ชั่วโมง นานกว่าขาไปมาก เพราะต้องบินสวนทางกับลมในช่วงฤดูหนาว และแล้วเวลาที่ฉันรอคอยก็มาถึง สจ๊วตหนุ่มน้อยเดินมาหาฉันและบอกว่าช่วงนี้สามารถเข้าไปพบกับกัปตันอ๋อได้แล้ว เพราะนำเครื่องขึ้นเรียบร้อย อากาศปกติดี สามารถปรับให้เป็นการขับเครื่องด้วยระบบอัตโนมัติได้แล้ว ฉันเดินตามหนุ่มน้อยไปถึง
หน้าห้องกัปตัน ไม่ใช่ว่าจะเข้ากันได้ง่ายๆ ต้องขออนุญาตกัปตันให้เปิดประตูให้หรือกดระหัสลับเพื่อเปิดประตู ไม่งั้นผู้ร้ายก็เข้าถึงตัวกัปตันได้ง่ายๆ น่ะสิ บรรยากาศภายในห้องกัปตันนั้นเต็มไปด้วยเครื่องมือบังคับการบิน กัปตันอ๋อนั่งทางด้านซ้ายมือ ส่วนกัปตันผู้ช่วย
นั่งด้านขวา ทั้งสองยิ้มแย้มต้อนรับเรา มีเก้าอี้ด้านหลังอีกสองที่สำหรับผู้ช่วย ซึ่งปกติในห้องนั้นจะมี 3 คน กัปตัน และผู้ช่วยอีกสอง เก้าอี้ที่เรานั่งไม่ได้สบายเหมือนเก้าอี้ผู้โดยสาร ขนาดก็เล็ก เอนไม่ได้ แถมเข็มขัดนิรภัยยังมีสายระโยงระยางรัดตั้งแต่เป้าจนถึงตัว ดูแล้วเหมือนเก้าอี้รถแข่งมากกว่า ครั้งแรกของการเข้ามาดูวิวในห้องกัปตันน่าตื่นเต้นสำหรับฉันมาก ด้านหน้าเครื่องบินนั้นเป็นกระจกรอบด้านทำให้แสงแดดสาดส่องเข้ามาอย่างแรง จึงต้องมีแผ่นฟิล์มแปะอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านข้างของนักบินทั้งสอง แว่นกันแดดเป็นสิ่งจำเป็นมากๆ สำหรับกัปตัน ห้องค่อนข้างอบอ้าวเพราะแรงแสงแดด จะว่าไปแล้วไม่ใช่ห้องที่สบายเลยซักนิด กัปตันอ๋อและผู้ช่วยมือหนึ่งสามารถคุยกับเราได้อย่างสนุกสนานเพราะอากาศค่อนข้างดีและเครื่องบินกำลังบินอยู่ในระดับสูง ไม่ต้องปรับปุ่มอะไรมากในตอนนั้น ฉันก็ถามปัญหาอะไรติงต๊องไปเรื่อย เช่นว่า ในห้องนักบินมีปืนมั้ย เผื่อว่าผู้ร้ายบุกเข้ามาปล้นเหมือนในหนัง พี่อ๋อบอกว่าไม่มี มีแต่ขวาน อืมม์ งั้นกัปตันคงต้องมีทักษะในการจาม (ขวาน) ค่อนข้างดีสินะ ฉันได้เรียนรู้ว่าในเครื่องบินแต่ละลำคนที่ใหญ่ที่สุด มีอำนาจมากที่สุดก็คือกัปตัน กัปตันสามารถสั่งเป็นสั่งตายได้ เพราะฉะนั้นคุณจะมีเรื่องกับใครก็ได้แต่ต้องเว้นกัปตัน นั่งดูอยู่ซักครู่ฉันก็ขอตัวออกไปเพราะเกรงใจ เดี๋ยวจะรบกวนการทำงาน พี่อ๋อใจดีบอกให้กลับมาอีกครั้งตอนที่เครื่องจะลง ซึ่งทำให้ฉันตั้งตารอเวลานั้นมากๆ ตลอดเวลาที่กลับไปนั่งยังห้องโดยสาร

และแล้วเวลาสำคัญก็มาถึง สจ๊วตหนุ่มน้อยคนเดิมพาฉันกลับเข้าห้องกัปตันก่อนเวลา
เครื่องลงประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันกลับเข้าไปนั่งอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง คราวนี้มีผู้ช่วยนักบิน
อีกคนมานั่งด้วยคอยจดรายละเอียดต่างๆ ถึงตอนจะลงนั้นทั้งนักบินและผู้ช่วยไม่มีเวลาคุยกับฉันเท่าไหร่เพราะต้องคอยปรับปุ่มโน้นปุ่มนี้ แถมยังต้องคอยพูดติดต่อกับหอการบินสุวรรณภูมิตลอดเวลา พี่อ๋อชี้ให้ฉันดูหน้าจอที่บ่งบอกถึงความสูงของเครื่องบินที่ค่อยๆ ลดระดับลงเรื่อยๆ จากหลายๆ หมื่นฟุต ในขณะเดียวกันก็มีเครื่องบินอีกมากมายรายล้อมรอบตัวเรา โห เหมือนเวลาเห็นในหนังที่มีเครื่องบินคู่ต่อสู้ไล่มาติดๆ เลย เราสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าได้
ถ้าเครื่องนั้นๆ อยู่ในระดับความสูงใกล้กับเรา แต่ลำอื่นๆ เห็นผ่านเรด้าในจอเท่านั้น เครื่องบินกำลังลดเพดานบินลงเรื่อยๆ เสียงโต้ตอบระหว่างนักบินกับหอบังคับการเร่ิมถี่ขึ้น เราได้ยินเสียงของนักบินลำอื่นๆ ที่จะลงก่อนและหลังเรา ฉันถามพี่อ๋อว่าการเอาเครื่องลงนั้นสามารถทำได้ถี่แค่ไหน คำตอบก็คือไม่ถึงนาที โอ้โห เครื่องสามารถจี้ตูดกันลงได้บ่อยขนาดนั้น
เลยเหรอไม่ยักรู้ เอ แล้วกัปตันจะรู้สึกเสียวหลังมั่งมั้ยนะ อ้าว ก็เวลามีคนขับรถจี้ตูดเรา เรายังเสียวว่าเขาจะมาชนเลยนี่ ฉันถามนักบินผู้ช่วยว่าสุวรรณภูมินำเครื่องลงจอดยากมั้ย เขาบอกว่าไม่ยาก และทุกครั้งที่ลงให้ความรู้สึกเหมือนกลับบ้าน ส่วนสนามบินที่ติดอันดับการลงยากสุดๆ นั้นทุกคนยังลงความเห็นว่าเป็นที่กาฐมาณฑุ เค้าเรียกว่าสนามบินปราบเซียน ได้ความรู้เพ่ิมเติมอีกว่าสนามบินในประเทศที่เจริญแล้วนั้นเค้าจะปิดทำการในช่วงกลางคืน เพราะถ้ามีเครื่องลงจะทำให้เกิดมลภาวะทางเสียงกับคนที่อยู่ที่นั่น อย่างที่ญี่ปุ่นก็เช่นเดียวกัน คงไม่ต้องเดากันหรอกนะว่าสุวรรณภูมิเปิดให้บริการตลอดวันตลอดคืนรึเปล่า แล้วถ้าเครื่องเกิดดีเลย์แล้วจำเป็นต้องลงตอนกลางคืนหลังสนามบินปิดทำการล่ะก็จะต้องเสียค่าปรับมากมายเลยทีเดียว

และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง ฉันนั่งเพ่งอย่างใจจดจ่อตอนที่เครื่องกำลังลง 5, 4, 3, 2, 1 ล้อแตะพื้นแล้วลงได้นุ่มมาก เครื่องค่อยๆ แล่นไปตามรันเวย์ และเข้าไปจอดเทียบงวงช้างอย่างช้าๆ ถนัดถนี่ ฉันต้องนั่งรอจนผู้โดยสารลงจนหมดเครื่องก่อนจึงสามารถกลับออกไป
ด้านนอกได้

การได้ร่วมนำเครื่องลงจอด (ว่าไปนั่น) นับเป็นประสบการณ์เหนือความคาดหมาย จะว่า
ตื่นเต้นก็พอตัวจะว่าตื่นกลัวก็มีบ้าง เพราะการที่เราได้เห็นอะไรจะจะอยู่ตรงหน้านั้นก็สามารถสร้างจินตภาพและนำความเสียวมาได้ แต่ที่แน่ๆ นั้นทำให้ความคิดเกี่ยวกับอาชีพกัปตัน
ของฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แต่ก่อนนั้นฉันรู้สึกว่าเป็นอาชีพที่เท่ห์อย่าบอกใคร แม้ว่าจะไม่ได้เป็นกันได้ง่ายๆ ไม่ใช่ทุกคนก็เป็นได้เพราะกว่าจะฟันฝ่าบททดสอบต่างๆ ให้ผ่านนั้นไม่ใช่
เรื่องง่าย แถมยังต้องไปฝึกอีกนานกว่าจะได้เป็นกัปตันตัวจริง แต่บางทีก็แอบคิดไปว่ามันก็
น่าจะเหมือนขับรถนั่นแหล่ะ แต่ไปขับอยู่บนฟ้า ไม่มีเครื่องบินติด ไม่มีไฟแดง สบายจะตาย แถมได้ตังค์เยอะอีก แต่พอได้มาสัมผัสการทำงานอย่างใกล้ชิดนั้นกลับรู้สึกว่าการจะเป็นกัปตันได้นั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่พอได้เป็นแล้วนั้นสิเป็นอะไรที่ยากมากกว่า เพราะคุณต้องรับผิดชอบมากมายก่ายกอง ไหนจะเรื่องการบังคับเครื่องบิน ทุกๆ ครั้งแม้จะเป็นเส้นทางเดิมก็ใช่ว่าจะขับแบบเดิมๆ ได้ ไหนจะฟ้าฝน ฤดูกาลที่เปลี่ยนไป เพื่อนร่วมน่านฟ้าที่ต่างชาติต่างภาษา การทำงานที่แตกต่างไปในแต่ละประเทศที่เดินทางไปทำให้ต้องปรับตัวปรับสภาพไปตามสภาวะแวดล้อมทุกครั้งไป ห้องทำงานก็ใช่ว่าจะนั่งสบายเหมือนห้องผู้บริหาร ทั้งแคบทั้งร้อน
อีกต่างหาก ฉันว่ากัปตันต้องมีความอดทนสูงมาก สมาธิก็สำคัญ ยิ่งไปกว่านั้นวินัยและ
การใช้ชีวิตก็ต้องมีระเบียบ เพราะคุณต้องรับผิดชอบชีวิตคนทีละหลายๆ ร้อยคน ในทุกๆ วัน
ไอ้ความเท่ห์นี่ก็ยังมีอยู่ แต่ความรับผิดชอบมาพร้อมอำนาจอย่างที่สไปเดอร์แมนเขาพูดไว้จริงๆ

28. สัญญลักษณ์พาไป

2011-10-11T15:36:00.000+07:00

รถแท้กซี่ที่ทางโรงแรมโทรเรียกให้มาถึงตรงเวลา เราขนกระเป๋าอันหนักอึ้งใส่ท้ายรถและก้าวเข้าไปนั่งในรถ ใจหนึ่งก็ดีใจที่จะได้กลับบ้าน อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่ายังเที่ยวไม่พอ เวลา 12 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันรู้สึกว่าวางแผนพลาดไปหลายอย่าง ไม่ได้ไปหลายๆ ที่ที่ควรจะไปในโตเกียวกลับไปเสียเวลากับการเดินห้างฯ ซะเยอะเกินไปหน่อย รู้สึกเสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ คิดว่าคงต้องกลับมาเที่ยวอีกแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เรามาก่อนเวลารถไฟเลยต้องนั่งรอครู่ใหญ่ รถไฟมาตรงเวลาและออกตรงเวลา อย่ามัวโอเอ้เดินเถลไถล ที่น่าสนใจอย่างหนึ่งก็คือ “สัญญลักษณ์” ของการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นป้ายบอกทางที่ใช้ทั้งตัวหนังสือและรูปกราฟฟิกต่างๆ สำหรับคนที่อาจจะอ่านทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษไม่ออก แต่ที่น่าสนใจมากไปกว่านั้นก็คือสัญญลักษณ์ในการใช้ตกแต่งสถานที่ ตอนที่เราเดินทางไปถึงสถานีรถไฟโตเกียวนั้น ด้วยขนาดที่ใหญ่และบริการที่มีมากมาย ตั้งแต่การเดินทางต่างเมือง รถไฟเองก็มีหลายรูปแบบ ไหนจะยังรถไฟแบบที่เดินทางไปสนามบินโดยเฉพาะอีก ต้องดูให้ดีว่าต้องเดินไปขึ้นตรงไหน ไอ้เราก็พยายามเดินตามป้ายไม่ให้พลาด แต่ไหง
หาลิฟท์เพื่อลงไปยังชานชลาไม่เจอก็ไม่รู้ โชคดีมีคุณลุงที่ทำหน้าที่ทำความสะอาดมาชี้ทางให้แต่ชี้ลงไปบนพื้นนะ ตอนแรกเราก็งงๆ แต่พอเบ่ิงตาดูถึงได้รู้ว่ามันมีสัญญลักษณ์บ่งบอกอยู่แล้ว เพียงแต่เราไม่ได้สังเกต ถ้าใครมีโอกาสได้ไปเที่ยวลองมองบนพื้นของสถานีรถไฟโตเกียว
ดูกระเบื้องที่ถูกปูไว้นั้นจะมีสีที่แตกต่างแล้วถ้าคุณมองตามสีนั้นไปเรื่อยๆ ก็จะพบว่ามันเป็นทางที่นำไปสู่ลิฟท์นั่นเอง แถมบนพื้นยังมีแนวปูดๆ ขึ้นมา เดาว่าคงทำไว้ให้สำหรับคนตาบอดได้เดินตาม เห็นดังนั้นตาเราก็เลยเร่ิมสว่าง ขอบอกขอบใจคุณลุง แกก็ยิ้มรับด้วยหน้าตาท่าทางใจดี

ญี่ปุ่นถือเป็นประเทศที่มีการใช้สัญญลักษณ์ค่อนข้างมาก เร่ิมต้นตั้งแต่ตัวหนังสือเขาเลย
ทุกคำนั้นประกอบกันให้เป็นรูปภาพที่อธิบายความหมายของคำนั้นๆ จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาเป็นประเทศที่มีงานดีไซน์เก๋ไก๋ล้ำสมัย การ์ตูนดังๆ มากมาย ทุกส่ิงอย่างแต่ละช้ินแต่ละอันนั้นต่างถูกประดิษฐ์ประดอยจัดให้สวยงามและมีความหมายทั้งนั้น

การเดินทางไปสนามบินนาริตะนั้นใช้เวลากว่าชั่วโมง ก่อนลงต้องสังเกตให้ดีว่าต้องลง
เทอร์มินัล (Terminal) ไหน เพราะมีทั้งหมดสองแห่ง 2 ขึ้นอยู่กับสายการบินที่เราโดยสาร สำหรับสายการบินไทยจอดเครื่องบินที่เทอร์มินัล 1 ก็ต้องนั่งไปสุดสายของนาริตะเอ็กส์เพลส เพราะเทอร์มินัล 2 จะถึงก่อน เมื่อไปถึงสนามบินเราก็รีบไปเช็คอินกลัวว่าจะแถวยาว สำหรับ
ขาออกต่างประเทศนั้นอยู่ที่ชั้น 4 และแม้ว่าน้ำหนักกระเป๋าจะเกินไปบ้างแต่พนักงานไม่ว่าอะไรแถมแจกย้ิมและโค้งคำนับอีกหนึ่งทีทำให้เราโล่งใจว่าไม่ต้องจ่ายเงินเพ่ิม (เดินทางครั้งที่แล้วจ่ายค่าปรับซะเข็ดเลย) มีเวลาเหลือเราจึงไปหาอาหารเช้าทานกัน ที่นี่มีร้านค้าร้านอาหารมากมาย แต่เราเลือกร้านซื้อเบเกิล (Bagel) ที่ร้าน Bagel &Begel เป็นร้านขายเบเกิลสไตล์นิวยอร์ค (แต่จริงๆ แล้วสัญชาติญี่ปุ่นนะ) มีเบเกิลแบบต่างๆ กว่า 10 ชนิด แบบธรรมดา แบบมีงา หัวหอม ลูกเกด บลูเบอร์รี่ หรือแม้กระทั่งชาเขียว (อันนี้คงเป็นภาคบังคับ ถ้าไม่มีก็เสียชื่อการเป็นแบรนด์ญี่ปุ่นน่ะสิ) และเลือกไส้ได้ตามต้องการ เช่น แฮม แซลมอน กุ้งกับอโวคาโด ไก่เทอริยากิ หรือใครไม่ทานเนื้อสัตว์ก็สามารถสั่งไส้ผักได้ ซื้อเสร็จเราเดินข้ามไปนั่งดื่มกับกาแฟที่ร้านสตาบัคส์ฝั่งตรงข้าม อ่ิม อร่อย ฉีดคาเฟอีนเข้าเส้น ก่อนขึ้นเครื่อง

ฉันมีโรคประจำตัวที่รักษาไม่หายอยู่โรคหนึ่ง ซึ่งจะมีอาการอันตรายร้ายแรงมากน้อยขึ้นอยู่กับส่ิงของรอบตัวและความหนาของกระเป๋าตังค์ นั่นก็คือโรคช้อป หลายคนก็คงเป็นเหมือนกัน ใครมีหมอดีช่วยส่งมาแนะนำหน่อย เงินเยนในกระเป๋ายังพอมีเหลือ ไม่มากพอที่จะเสียเวลากลับไปแลกเป็นเงินไทย แต่ก็ไม่น้อยที่จะซื้อของฝากตามร้านค้าในสนามบินได้อีกนิดหน่อย เราเดินหาซื้อของเล็กๆ น้อยๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องมีเศษเงินเหลือ พลันสายตาก็หันไปเจอกับตู้แช่ช้อคโกแล๊ตเชื้อชาติญี่ปุ่นชื่อ Royce ซึ่งราคาขายที่กรุงเทพฯ นั้นค่อนข้างสูงอยู่ เลยพุ่งตัวเข้าไปเลือกกันคนละหลายกล่อง เพราะราคาที่นี่ผิดกันลิบลับ ประมาณหนึ่งในสามเท่านั้น
แถมมีหลายรสชาติหลายรูปแบบให้เลือก ทั้งช้อคโกแล็ตรสนม แบบขม ผสมถั่ว คุ้กกี้ ถ้าใครมีโอกาสไปญี่ปุ่นก็แนะนำให้ลองชิมและซื้อกลับบ้านมาเป็นของฝาก เพราะรสชาติที่อร่อยแบบแตกต่าง ไม่เข้มข้นจนเกินไปนัก แต่หวานกลมกล่อม และที่พิเศษคือเนื้อช้อคโกแล๊ตที่นุ่มลิ้นละลายในปากไม่ต้องให้ฟันทำงานหนัก

เราขึ้นเครื่องด้วยของพะรุงพะรังเต็มสองมือ เงินที่เหลืออยู่หมดเกลี้ยง แถมยังรูดเครดิตการ์ดเพ่ิมไปอีกต่างหาก เห็นมั้ยว่าโรคประจำตัวของฉันนั้นมีอาการเข้าขั้นรุนแรงจริงๆ

27. ยิ่งพัฒนา ... ยิ่งเครียด

2011-10-10T14:06:00.000+07:00

เราตัดสินใจว่าจะทานซูชิที่ร้านเดิมที่อยู่แถวกินซ่ากันอีกครั้งเพราะเป็นมื้อสุดท้ายแล้ว
หลังจากนั้นความตั้งใจที่จะแวะไปเข้าห้องน้ำในห้างฯ มารูอิ 0101 ก็ทำให้ฉันต้องเสียตังค์
ซื้อกระเป๋าและแว่นตากันแดด ต่อมช้อปปิ้งของฉันนั้นอ่อนแอมากๆ ติดเชื้อได้ง่าย แถมถ้ามี
ตัวกระตุ้น ตัวยุยง นี่ย่ิงไปกันใหญ่ ห้ามไม่อยู่ โรคช้อปกระจายจะแพร่ไปเร็วมาก รู้สึกอีกทีก็
อยู่ในขั้นสุดท้ายแล้ว อาการเข้าขั้นโคม่ารักษาไม่ได้ต้องปล่อยให้มันลามไปทั่ว แต่โรคนี้
ไม่ถึงตาย เมื่อมันลามไปจนกัดกินเงินจนหมดกระเป๋า บัตรเครดิตเต็มวงเงินแล้วอาการก็จะทุเลาลง

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เราไปต่อแถวซื้อคริสปี้ ครีม เป็นครั้งสุดท้าย เอากลับบ้านด้วย 2 กล่อง พลันตาขวาฉันก็หันไปเห็นร้านขายวัฟเฟิล (Waffle) จากเบลเยี่ยม ที่อยู่ถัดไป อาการอยากลองก็จู่โจมฉันอีกครั้ง แถมช่วงนี้มีทีเด็ดคือราคาพิเศษ วัฟเฟิลใส่ไอสกรีมราคา 400 เยน พอได้ล้ิมลองแล้วก็พบว่ารสชาติก็งั้นๆ แหล่ะ แล้วก็นึกโกรธตัวเองที่จิตใจอ่อนไหว ไม่รู้จะกินอะไรนักหนา ปกติฉันไม่ใช่พวกติดขนมซะหน่อยกินข้าวก็กินเป็นมื้อไม่ต้องตบท้ายด้วยขนมเหมือนคนอื่น ระหว่างมื้อก็ไม่กิน แต่มาญี่ปุ่นทีไรเป็นต้องถูกล่อลวงโดยขนมหน้าตาดีๆ อยู่เรื่อยเชียว อะไรที่หน้าตาดีนั้นก็มักเป็นที่น่าสนใจอยากรู้จักให้มากขึ้นเสมอเช่นเดียวกับคน

ที่ต่อไปที่ตั้งใจแวะไปเยี่ยมเยียนเป็นที่สุดท้ายก็คือร้านเครื่องเขียนอิโตย่าที่พลาดไป
เมื่อวันแรก เราใช้เวลาเดินดูของพอสมควรเพราะเขามีหลายชั้น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ของติดมือ คงเป็นเพราะหมดความตื่นเต้นแล้ว คนเราก็มักเป็นอย่างนี้แหล่ะ ได้พบเจออะไร
ครั้งแรกก็ย่อมต้องตื่นตาตื่นใจเป็นธรรมดา แต่เมื่อได้ค้นหาแล้วไม่มีอะไรใหม่ก็จะพาลเบื่อ
ไปเอง

ยังพอมีเวลาเหลืออีกหน่อยเราจึงไปนั่งดื่มกาแฟกันที่ Doutor ร้านกาแฟสัญชาติญี่ปุ่น
ที่ชั้นสองของตึก San ai โชคดีได้ที่นั่งติดกระจกด้านหน้าพอดี เรานั่งพักอยู่นานทีเดียวเพื่อจะดูวิวเมืองโตเกียวเป็นครั้งสุดท้าย ที่นี่วิวดีเพราะเห็นสี่แยกกินซ่าที่ยุ่งเหยิงด้านล่างได้ชัดเจน แต่เรื่องรสชาติยังตาม สตาร์บัค อีกหลายช่วงตัว ทั้งๆ ที่ราคาใกล้เคียงกันมาก ที่ไม่ดีอีกอย่างคือเขาอนุญาตให้คนสูบบุหรี่ได้ เราเลยต้องนั่งท่ามกลางสิงค์รมควัน (ประเทศไทยนี่ถือว่าล้ำสมัยสุดๆ ที่ห้ามสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ ฉันชอบกฏหมายนี้มากเป็นพิเศษ) โดยเฉพาะชายวัย
กลางคนชาวญี่ปุ่นที่นั่งด้านข้างซ้ายของฉัน เขาอยู่ในชุดสูทผูกไทดื่มกาแฟหมดไปแล้ว
หนึ่งแก้วแต่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับสูบบุหรี่แบบมวนต่อมวน ตอนแรกฉันไม่ได้สนใจอะไรแก แต่มาเริ่มสังเกตสังกาตอนที่แกเร่ิมพูดคนเดียว สำรวจดูก็ไม่เห็นว่าเสียบบลูทูธพูดโทรศัพท์กับใคร สงสัยจะเครียด เราก็นั่งเรื่อยเปื่อยไปอีกซักพักใหญ่ คราวนี้ชายคนนั้นเร่ิมฉีกซองน้ำตาลแล้วก็เทลงไปในปาก (เอ หรือว่าน้ำตาลในเลือดจะตกเลยต้องเติมความหวาน ฉันยังมองโลกในแง่ดีอยู่) แล้วก็ยังคงพูดพึมพำคราวนี้แถมด้วยอาการหัวเราะอีก ฉันเร่ิมกังวล
หน่อยๆ เกรงว่าแกจะเพี้ยนๆ แต่ยังไม่แสดงอาการตื่นตะหนกออกมาให้ใครเห็น นั่งอีกซักพักแกก็ฉีกซองน้ำตาลแล้วเทใส่ปากอีก ยิ่งเติมน้ำตาลก็ย่ิงคึก พูดคนเดียวไปเรื่อย แถมหัวเราะ
ในคำพูดของตัวเองอีกแน่ะ ที่น่าแปลกก็คือไม่มีใครแถวนั้นสนใจ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เอ หรือว่าฉันเป็นพวกสอดรู้สอดเห็นกันนะ แต่มันก็อดคิดไม่ได้นี่นาว่าคนปกติธรรมดาที่ไหน
จะพูดคนเดียวแถมทำอาการประหลาดๆ อีก สรุปเอาเองว่าไม่บ้าก็เครียดมาก ยิ่งเศรษฐกิจ
ในช่วงนี้ไม่ดีเอามากๆ อาจทำให้คนเครียดถึงขั้นประสาท นี่คงเป็นอีกหนึ่งมุมมองของวิถีญี่ปุ่น ย่ิงพัฒนาก็ย่ิงต้องแข่งขัน ย่ิงเหนื่อย ย่ิงเครียด และท้ายที่สุดก็ยิ่งไม่มีความสุข

ใครเคยดูหนังเรื่อง โตเกียว โซนาต้า (Tokyo Sonata) รึเปล่าเป็นหนังที่แสดงให้เห็นถึงสังคมเมืองญี่ปุ่นในยุคที่ภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว คนตกงานกันเยอะ โดยเฉพาะพวกพนักงานที่มีอายุแต่ไม่มีการพัฒนาศักยภาพของตัวเอง ทำให้บริษัทเห็นว่าพวกเขาไม่มีค่าไม่มีความหมายและจัดการให้ออกไปในที่สุด ในขณะที่สังคมญี่ปุ่นพัฒนาไปเรื่อยๆ มีเทคโนโลยีใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย แต่ยังยึดติดกับวัฒนธรรมและค่านิยมเดิมๆ ทำให้ผู้ชายยังคงตั้งตัวเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นผู้หารายได้มาให้ภรรยาจับจ่ายใช้สอยภายในบ้าน ไม่สามารถมีปาก
มีเสียงเถียงอะไรได้ ส่งลูกเรียนหนังสือ เพราะฉะนั้นลูกต้องอยู่ในโอวาททำในส่ิงที่พ่อคิดว่าดี เมื่อถึงวันที่ตกงานก็รับสภาพตัวเองไม่ได้ ไม่สามารถยอมรับได้ว่าตัวเองไร้ค่า บางคนไม่ยอม
ที่จะทำงานในหน้าที่ที่ไม่มีเกียรติ เช่นงานทำความสะอาด ทำให้ต้องดิ้นรนที่จะกลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมหรือใกล้เคียง ย่ิงดิ้นรนมากก็ยิ่งทุกข์ใจมาก สถานะภาพของผู้นำทำให้
ไม่สามารถที่จะปริปากบอกความจริงหรือขอคำปรึกษาจากคนในครอบครัวได้ ทำให้เกิด
ช่องว่างระหว่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเหตุการณ์แย่ลงจนถึงขีดสุดแล้ว ก็อยู่ที่ว่าแต่ละคนจะแก้ไขหรือปรับตัวอย่างไร จะยอมแพ้และฆ่าตัวตายแบบบางคน หรือจะเร่ิมต้นชีวิตใหม่ในแบบที่แตกต่างออกไป ทุกปัญหามีทางออก มีโอกาสอยู่รอบตัวเราเสมอ อยู่ที่ว่าเราจะหยิ่งจนมอง
ไม่เห็นมันรึเปล่า หรือเรามองเห็นมันแต่ไม่คิดว่ามันควรค่ากับคนอย่างเรา ความจริงแล้ว
จุดมุ่งหมายของแต่ละคนก็คือมีชีวิตให้อยู่รอดให้ได้ เวลาที่ท้อแท้ เหนื่อยอ่อน ฉันมักนึกถึง
คนที่มีโอกาสน้อยกว่า คนที่ลำบากกว่า คนที่ไม่มีสมรรถภาพทางร่างกายหรือความรู้เท่าเทียม เขายังอยู่ได้ เขายังขวนขวาย เขายังอดทน และที่สำคัญที่สุดเขายังมีความสุขได้ แล้วเราเองพยายามพอรึยังที่จะใช้ชีวิตให้มีคุณภาพ ไม่ใช่เพียงแต่มีชีวิตไปวันๆ

คืนนี้เรากลับไปทานอาหารค่ำที่โรงแรมเพราะฟรี โรงแรมนี้ถ้าอยู่ติดต่อกัน 5 คืน จะได้กินอาหารค่ำฟรี 1 มื้อ สามารถเลือกกับข้าวจากเมนูได้ 2 อย่าง เสิร์ฟพร้อมข้าว สลัดและซุป ขนาดกำลังพออ่ิมไม่ใช่น้อยจนน่าเกลียด ตบท้ายด้วยการเดินไปซื้อขนมติงต๊องเมดอินเจแปนในร้านสะดวกซื้อไปเป็นของฝาก เราเก็บของที่เหลือลงกระเป๋าแล้วรีบนอนแต่หัวค่ำเพราะวันรุ่งขึ้นต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง

26. คิดให้ล้ำ

2011-10-09T14:18:00.000+07:00

วันสุดท้ายเราทำกิจกรรมที่เบาหน่อยนั่นก็คือไปเที่ยวเล่นย่านรอปปงหงิ (Roppongi)
ซึ่งเป็นย่านเมืองใหม่ของโตเกียว แถบนี้เป็นแหล่งรวมของหลายๆ ส่ิง ออฟฟิส สถานฑูต พิพิธภัณฑ์ แหล่งช้อปปิ้ง ร้านอาหารและบาร์ ต้องขอบคุณโครงการใหญ่สองแห่งที่ทำให้
รอปปงหงิกลายเป็นแหล่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวนั่นก็คือ รอปปงหงิฮิลล์ (Roppongi Hills)
และโตเกียวมิดทาวน์ (Tokyo MidTown) ซึ่งเปลี่ยนโฉมรอปปงหงิจากย่านท่องเที่ยว
กลางคืนให้กลายเป็นศูนย์รวมของศิลปะและแฟชั่น

รอปปงหงิฮิลล์ เพ่ิงสร้างเสร็จเมื่อปีค.ศ. 2003 มีตึกโมริที่สูงถึง 238 เมตร สูงเสียดฟ้า
เห็นแต่ไกล ที่นี่เป็นแหล่งรวมของทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นร้านค้า ร้านอาหาร ออฟฟิส รวมไปถึงพิพิธภัณฑ์โมริ (Mori Art Museum) ที่อยู่ชั้นบนสุด ที่แสดงงานศิลปะร่วมสมัยซึ่งจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาแสดงกันตลอดทั้งปีและจุดชมวิวเมืองโตเกียวจากชั้นบนสุดของตึก นอกจากนี้บนถนนสายเคยากิ ซากะ โดริ (Keyaki-zaka Dori) ยังมีงานศิลปะในชีวิตประจำวันที่สร้างโดยศิลปินชั้นนำนั่นก็คือม้านั่ง 11 ตัวที่ตั้งไว้ตลอดริมทางและอีก 1 ป้ายรถเมล์
ดูรายละเอียดเพ่ิมเติมเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ได้จาก http://www.mori.art.museum บริเวณเดียวกันยังเป็นที่ตั้งของตึกสถานีโทรทัศน์อาซาฮี (TVAsahi) และสร้างสมดุลด้วยสวนโมริสไตล์ญี่ปุ่นเพื่อลดทอนความแข็งกระด้างของตึกสูง นับเป็นโอเอซิสในเมืองใหญ่

เดินถัดจากรอปปงหงิฮิลล์ไปไม่ไกลนักก็จะเจอ โตเกียวมิดทาวน์ (Tokyo Midtown) ซึ่งเป็นตึกสูงในลักษณะเดียวกับรอปปงหงิฮิลล์ เพ่ิงเปิดตัวไปเมื่อปีค.ศ. 2007 และสูงกว่านิดนึงคือ 248 เมตร ในตัวตึกก็รวบรวมร้านค้า ออฟฟิส ร้านอาหาร โรงแรม และพิพิธภัณฑ์เช่นเดียวกัน แต่ที่นี่ดูเหมือนจะคุมโทนของทุกส่ิงอย่างไว้ได้อย่างดี สีโดยรวมของตึกนั้นจะเป็นสีน้ำตาล
และเงินไม่ว่าจะเป็นร้านอะไรก็ตามแม้แต่ 7 Eleven ยังไม่มีสีส้มเขียวซึ่งเป็นสีโลโก้ของเขาเลย ตัวตึกนั้นเน้นความโปร่งใสมีโครงสร้างเป็นกระจกซะมาก ทำให้รู้สึกไม่อึดอัดเมื่อยู่ในตึกสูงขนาดนั้น แถมด้านนอกยังมีพื้นที่แบ่งให้สวนอย่างใหญ่มาก เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิต ถ้าใครจะมาเที่ยวก็ไม่ต้องตื่นแต่เช้าเพราะกว่าร้านค้าจะเปิดก็ 11 โมง ไม่ต้องรีบ

คนญี่ปุ่นเชื่อกันว่าดีไซน์และความคิดสร้างสรรค์สามารถสร้างความแตกต่างและเพิ่มค่า
ให้กับของได้เพราะถ้าจะไปพึ่งแต่ความสามารถในการผลิตคงสู้ใครเขาไม่ได้เพราะค่าครองชีพและค่าแรงที่ญี่ปุ่นนั้นค่อนข้างสูง จะให้ผลิตสินค้าราคาถูกแข่งกับประเทศเพื่อนบ้านคงไม่ไหว นี่เองเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาให้ความสำคัญกับสมองของมนุษย์มากๆ ให้การสนับสนุนและมีโครงการพัฒนาศักยภาพในเรื่องงานดีไซน์ อีกทั้งยังมีพิพิธภัณฑ์ศิลปะมากมาย เพราะยิ่งถ้ามีงานดีไซน์ที่โดดเด่นออกมาก็จะได้รับการยอมรับจากทั่วโลก นั่นหมายถึงวัฒนธรรมที่
แพร่หลายและรายได้ที่เป็นกอบเป็นกำ

ที่โตเกียวมิดทาวน์เองก็เป็นที่ที่ให้ความสำคัญกับงานตกแต่งและดีไซน์เช่นเดียวกัน พิพิธภัณฑ์ซันโตรี (Suntory Museum of Art) เป็นที่แสดงงานศิลปะที่ปรากฏอยู่ในการใช้ชีวิตของมนุษย์ เช่น ภาพเขียนเซรามิค ผ้าทอมือ ของใช้ภายในบ้านที่ทำจากไม้ขัดเคลือบเงา ตั้งอยู่ตรงตึกข้างๆ โตเกียวมิดทาวน์ข้างๆ มีสวน

นอกจากนี้ยังมี 21_21 Design Sight ที่เป็นที่แสดงงานดีไซนที่เกี่ยวเนื่องกับการใช้ชีวิตประจำวัน แค่ที่มาของชื่อก็น่าสนใจแล้ว เพราะแสดงให้เห็นถึงแนวความคิดแบบก้าวหน้า สายตาปกติของมนุษย์ที่เห็นสิ่งของได้ชัดเจนโดยไม่ต้องอาศัยแว่นตาช่วยนั้นเค้าเรียกกันว่าสายตาแบบ 20_20 คือสามารถมองเห็นได้ชัดเจนในระยะ 20 ฟุต ทีนี้ผู้คิดค้นชื่อของ 21_21 Design Sight ก็คิดว่าถ้าจะให้มีสายตาและความคิดที่กว้างไกลกว่าปกติตัวเลขก็ต้องเกิน 20 แหงๆ เลยตัดสินใจใช้ 21_21 Design Sight เพื่อแสดงให้เห็นว่าที่นี่เป็นที่ที่เห็นและคิดล้ำเกินมนุษย์ปกติหรือเห็นไปถึงอนาคตนั่นเอง อืมม์ แม้แต่ชื่อยังลึกซึ้งเลย แสดงให้เห็นว่า
คนที่นี่เค้าคิดเลยกว่ามนุษย์ปกติจริงๆ

เราเดินต่อไปแถวๆ ย่านอาซาบุ จุบัน (Azabu Juban Shopping Town) ลงจากเนิน
รอปปงหงิมาหน่อย แถบนี้เป็นที่อยู่ของสถานฑูตมากมาย ที่พักของคนชื่อดังหลายคน มีร้านค้าเล็กๆ ขายของพื้นเมืองและต่างชาติ อาหาร ขนมญี่ปุ่น คาเฟ่ เดินแล้วก็เพลินดีเหมือนกัน

ด้วยพลังของโปรเจคสองแห่ง รอปปงหงิฮิลล์ และโตเกียวมิดทาวน์นี้เหมือนทำศัลยกรรมตกแต่งให้ย่านรอปปงหงิเปลี่ยนโฉมไปเป็นแหล่งรวมความทันสมัยและดีไซน์ของโตเกียว
จากที่แต่ก่อนย่านนี้จะถูกมองว่าเป็นเฉพาะแหล่งท่องเที่ยวยามราตรีที่คราคร่ำไปด้วยไนท์คลับประมาณว่าสถานที่อโคจร แต่ตอนนี้เป็นที่ที่ผู้รักศิลปะและงานดีไซน์ควรจะโคจรไป

25. หอคอยแห่งความทรงจำ

2011-10-08T14:12:00.001+07:00

โตเกียวมีที่เที่ยวอีกหลายที่แต่ถ้าจะให้ใกล้ชิดคนพื้นเมืองและวิถีแบบญี่ปุ่นหน่อยก็ต้องไปที่ตลาดขายส่งปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึกิจิ (Tsukiji) พวกร้านอาหารหรือร้านขายปลาจะมา
ต่อรองซื้อพวกอาหารทะเลกว่า 450 ชนิด เค้าเร่ิมซื้อขายกันตั้งแต่ตีห้าจนถึงประมาณสิบโมงเช้าแต่แปดโมงกว่าๆ ตลาดก็เริ่มวาย แต่ก่อนเขาก็อนุญาตให้คนทั่วไปเข้าไปดูได้แต่มาหลังๆ มีนักท่องเที่ยวเข้าไปดูเป็นจำนวนมากทำให้เกิดความไม่สะดวกกับพ่อค้าแม่ค้าขายปลีกที่มาเลือกประมูลและซื้อปลา อนุญาตให้เพียงแค่กลุ่มเด็กนักเรียนที่จองมาล่วงหน้าคงเพื่อการศึกษา ไม่เป็นไรเราสามารถเดินเล่นตรงตลาดที่อยู่ด้านนอกได้ซึ่งน่าจะสนุกกว่า เพราะด้านในเราคงไม่มีโอกาสได้ซื้ออะไรกับเค้า

ด้านหน้าทางเข้าตลาดนั้นมีศาลเจ้า นามิโยเกะ อินาริ (Namiyoke Inari Jinja) ซึ่งได้รับการบูชานับถือโดยชาวประมง และพ่อค้าแม่ค้าที่ทำการค้าขายอาหารทะเลแถวๆ นั้น ซึ่งมักจะมาสวดมนต์ขอพรให้ปลอดภัยจากคลื่นลม รวมทั้งให้มีความเจริญก้าวหน้าในการค้าขาย
ศาลเจ้านี้สร้างขึ้นหลังจากที่เขื่อนกั้นชายฝั่งถูกทำลายหลายครั้งหลายครา และครั้งหนึ่งมี
รูปปั้นเทพเจ้าองค์หนึ่งลอยมาเกยชายฝั่ง หลังจากนั้นชาวบ้านจึงเร่ิมกราบไหว้บูชาทำให้ไม่เกิดเหตุร้ายต่างๆ อีก ช่วงเดือนมิถุนายนจะมีการแห่รถแห่ที่มีรูปมังกรซึ่งมีอำนาจควบคุมเมฒ
เสือสยบลมและสิงโตปราบทุกส่ิง

ตรงบริเวณร้านค้าด้านนอกตลาดนั้นแทรกตัวอยู่กันตามตรอกเล็กๆ สามารถเดินดูถ่ายรูปได้อย่างสนุกสนาน มีอาหารทะเลสดๆ จัดวางให้เลือกซื้อมากมาย พวกปลาต่างๆ เราอาจจะพอคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ที่ฉันรู้สึกตื่นตาตื่นใจเห็นจะเป็นปลาหมึกยักษ์และก้ามปู มันช่างใหญ่จริงๆ ประหนึ่งว่าเราอยู่เมืองคนยักษ์ นอกจากร้านขายอาหารสดแล้ว ก็มีร้านอาหารหลากหลายประเภทเปิดให้บริการตั้งแต่ตีห้าและปิดในช่วงกลางวัน เห็นร้านขายไข่หวานชื่อดังคนต่อคิวกันยาวเหยียดคงจะอร่อยน่าดู กลิ่นน้ำซุปจากร้านบะหมี่ก็เย้ายวนใจ ซูชิก็สดน่ากิน เลือกไม่ถูก ถ้ายังไม่หิวก็เดินเล่นดูข้าวของแถวๆ นั้นก่อน พวกเครื่องใช้ในครัวเรือน จานชาม กาและถ้วยน้ำชาก็มีให้เลือก หรืออาหารของกินเล่นขนมกระจุกกระจิกกินแก้เหงา

ถ้ายังพอมีเวลาจะไปเที่ยวที่โตเกียวทาวเวอร์อีกซักที่ก็จะได้อีกอารมณ์ ไอ้ประเทศทาวเวอร์ทั้งหลายนี่ ฉันเคยไปแต่หอไอเฟิล (La Tour Eiffel) แต่ก็ไม่เคยขึ้นไปถึงยอดซักที เค้าบอกว่าจะเห็นวิวเมืองปารีสในมุมสูงได้สวยไปอีกแบบ หอโตเกียวนั้นสร้างด้วยแรงบันดาลใจจาก
หอไอเฟิลและตอบแทนด้วยการสร้างสูงกว่าถึง 13 เมตร ทำให้เป็นหอที่สูงที่สุดในโลก (ประเภทที่ทำจากเหล็กและรองรับนำ้หนักด้วยตัวเอง) หอนี้สร้างขึ้นเพื่อเผยแพร่สัญญาณวิทยุโทรทัศน์ของทุกช่องเพราะถ้ายอมให้แต่ละสถานีมีเสาสัญญาณกันเองสงสัยโตเกียวคงมีแต่
เจ้าหอนี่เกลื่อนตาเต็มไปหมด แล้วการที่จะส่งสัญญาณไปไกลครอบคลุมทั้งภาคคันโตะ (Kanto) ก็ต้องสร้างให้สูงเข้าไว้ เพราะต้องส่งให้ได้ไกลถึง 150 กิโลเมตรเลยทีเดียว สำหรับ
ที่นี่ฉันเคยขึ้นไปแล้ว โชคร้ายที่วันที่ไปหิมะดันตกอากาศก็ขมุกขมัวเลยไม่เห็นวิวเมืองโตเกียวสวยสมใจอยาก จุดชมวิวมีสองที่จุดแรกที่ความสูง 145 เมตร ส่วนจุดสูงสุดคือ 250 เมตร
หอโตเกียวนั้นสามารถมาได้ทั้งกลางวันและกลางคืนเพราะปิดตั้งสี่ทุ่ม แถมตอนกลางคืนยังเปิดไฟที่ประกอบด้วยไฟดวงเล็กๆ มากมายในหน้าร้อนจะใช้ไฟสีขาวส่วนหน้าหนาวเปลี่ยนเป็นไฟสีส้มเพื่อให้รู้สึกอบอุ่นขึ้น บางทีไฟก็จะเปลี่ยนสีไปตามเทศกาลหรืองานสำคัญๆ ที่เกิดขึ้นที่โตเกียว เช่นตอนที่ฟุตบอลโลกไปจัดที่ญี่ปุ่นในปี 2002 ไฟก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้า ตอนที่เขารณรงค์เกี่ยวกับการรับรู้เรื่องมะเร็งเต้านมไฟที่หอโตเกียวก็เปลี่ยนเป็นสีชมพู

นอกจากจะสามารถมาดูวิวเมืองโตเกียวด้านบนหอโตเกียวได้แล้วยังสามารถเที่ยวชม
กิจกรรมอื่นๆ ที่มีเตรียมไว้ที่นี่ได้อีกหลายอย่าง เรียกว่ามาเที่ยวได้ทั้งครอบครัวเพราะใน 4 ชั้นแรกของหอนั้นอัดแน่นไปด้วยส่ิงน่าสนใจอหลายอย่าง เช่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ พิพิธภัณฑ์
หุ่นขี้ผึ้ง พิพิธภัณฑ์กินเนสแห่งโตเกียวที่รวบรวมสุดยอดส่ิงที่ได้รับการจดบันทึกไว้ว่ามีสถิติสูงสุดในด้านต่างๆ สวนสนุกและร้านอาหารหลายร้าน

หอโตเกียวคงมีความสำคัญสำหรับคนญี่ปุ่นบางคนมากไปกว่าการเป็นหอใช้ส่งคลื่นวิทยุโทรทัศน์เพราะหอนี้ถูกสร้างตอนช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ญี่ปุ่นพ่ายแพ้และเสียหาย
ยับเยิน หอนี้จึงเหมือนเป็นสัญญลักษณ์สำหรับการเปลี่ยนแปลงและสิ่งใหม่ๆที่จะก้าวเข้ามา ไม่รู้ว่ามีใครเคยดูหนังญี่ปุ่นเรื่อง “โตเกียวทาวเวอร์” ที่เพ่ิงออกฉายเมื่อปี ค.ศ.2007 รึเปล่า เป็นหนังดีเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว คงมีน้อยคนที่จะกลั้นน้ำตาไว้ได้เมื่อเห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มกับแม่ที่กำลังจะตายด้วยโรคมะเร็ง และความหวังสุดท้ายของเธอคือได้ขึ้นไปบนหอโตเกียวซักครั้งในชีวิต ไม่เฉลยแล้วกันว่าเธอได้ไปรึเปล่า อยากให้ไปหาดูกันเอาเอง

เมื่อฉันได้ดูหนังเรื่องนั้นแล้วความรู้สึกที่เฉยๆ กับหอโตเกียวกลับเปลี่ยนไป บางทีสถานที่บางที่ก็เป็นมากกว่าอนุสาวรีย์หรือที่ท่องเที่ยวสำคัญของประเทศเพราะอาจเป็นที่ที่ทำให้เราเกิดความรู้สึกดีๆ บางอย่าง ซ่อนความทรงจำดีๆ ที่ไม่มีใครล่วงรู้ หรือเป็นความหวังสุดท้ายในชีวิต เพราะงั้นเหล็กที่เราว่าแข็งทื่อสูงเสียดฟ้านั้นอาจกลับกลายเป็นดอกกุหลาบสวยที่เต็มไปด้วยความหลังและความหวังของใครบางคนก็ได้

24. ช้อป กิน ฟัง ที่ชิบูย่า

2011-10-07T15:50:00.001+07:00

ย่านช้อปปิ้งที่ฉันชอบมากที่สุดในโตเกียวเห็นจะเป็นชิบูย่า (Shibuya) ซึ่งเป็นย่านแฟชั่น ดนตรี และอาหาร นั่งรถไฟใต้ดินมาลงที่สถานีชิบูย่าแล้วคุณจะตื่นตะลึง ทั้งตึกสูงใหญ่ที่
รายล้อมและผู้คนเบียดเสียดที่ต่างก็พากันมาเดินเล่นที่นี่

ตรงลานด้านหน้าสถานีนั้นเป็นจุดนัดพบที่ดี มีรูปปั้นที่มีชื่อเสียงเป็นที่เล่าขานสืบต่อกันมา เป็นเรื่องราวของสุนัขผู้จงรักภักดีตัวหนึ่งชื่อว่า ฮาชิโกะ (Hachiko) พันธุ์อากิตะ (Akita) ซึ่งมีความรักและผูกพันต่อเจ้าของที่เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยโตเกียวชื่อว่า ฮิเดซาบุโระ อุเอโนะ (Hidesaburo Ueno) กิจวัตรประจำวันของทั้งสองนั้นก็คือทุกเช้าเขาจะออกไปสอนหนังสือ
และพอตกเย็นเจ้าฮาชิโกะก็จะไปรอรับเขาที่สถานีชิบูย่า เป็นอย่างนั้นอยู่นาน จนวันหนึ่ง
ฮิเดซาบุโระเกิดหัวใจวายและเสียชีวิตที่มหาวิทยาลัยจึงไม่มีโอกาสได้ร่ำลาและกลับมาเจอเจ้าฮาชิโกะอีก มันก็ยังมีความหวังเฝ้าแต่รอที่สถานีนี้เวลาเดิมทุกวัน แม้ว่าจะมีคนนำไปเลี้ยงที่อื่นแล้วก็ตาม แต่มันก็ต้องออกมารอพบฮิเดซาบุโระทุกๆ วัน เวลาผ่านไปเป็นสิบปีมันก็ไม่เคยหมดความหวัง ยังคงทำกิจวัตรแบบเดิมๆ ผู้คนที่ผ่านไปมาแถวนั้นเป็นประจำล้วนแต่รู้จักมันดีและมักจะทักทายและเอาขนมมาให้มันอยู่เสมอๆ รวมทั้งลูกศิษย์คนหนึ่งของอาจารย์ฮิเดซาบุโระด้วย ในตอนนั้นเขากำลังศึกษาและเขียนเรื่องเกี่ยวกับสุนัขพันธุ์อากิตะอยู่ จึงได้เขียนเรื่องราวความประทับใจที่มีต่อฮาชิโกะจนได้ลงในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งของโตเกียว ทำให้ผู้คนทั่วประเทศได้รู้จักฮาชิโกะและต่างก็ประทับใจกับความจงรักภักดีและความรักที่มีต่อนายของมัน ถึงขั้นยกให้เป็นแบบอย่าง ผู้ใหญ่ต่างยกตัวอย่างเจ้าฮาชิโกะสอนเด็กๆ เรื่องความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อคนในครอบครัว รูปปั้นเจ้าฮาชิโกะถูกหล่อขึ้นและได้ตั้งไว้หน้าสถานีชิบูย่าซึ่งมันก็ได้ไปร่วมในงานเปิดตัวด้วย จนในที่สุดเวลาที่เจ้าฮาชิโกะจะได้พบเจ้าของอีกครั้งก็มาถึง มันตายด้วยโรคหนอนหัวใจ แต่ร่างกายมันได้ถูกสตัฟไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ สามารถไปเยี่ยมมันได้ นอกจากนี้ประตูด้านหนึ่งของสถานีรถชิบูย่านั้นได้ตั้งชื่อว่า Hachiko Guchi เพื่อเป็นที่ระลึกให้กับเจ้าหมาแสนกตัญญู และทุกๆ วันที่ 8 เมษายนของทุกปี ยังเป็นวันที่จะมีพิธีรำลึกถึงเจ้าฮาชิโกะอีกด้วย ซึ่งคนรักหมาทั้งหลายก็มักจะมารวมตัวกันที่สถานีชิบูย่า แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ผู้คนก็ไม่มีวันลืมเจ้าหมาแสนจงรักภักดีตัวนี้ได้

อย่างที่บอกตอนต้นว่าชิบูย่าเป็นแหล่ง ช้อป กิน ฟัง ฉันจะเร่ิมต้นที่การช้อปก่อน

ตึกที่เหมือนจะเป็นอนุสาวรีย์ของย่านชิบูย่าก็คือ Shibuya 109 เป็นตึกกลมๆ ที่ค่อนข้างสูง ร้านรวงแหล่งช้อปนั้นมีมากถึง 7 ชั้น (ชั้น 8 เป็นร้านอาหาร) ซึ่งเป็นของวัยรุ่นล้วนๆ พวกเสื้อผ้า หน้าผม เครื่องประดับ กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอางค์ ของตกแต่งต่างๆ ฉันไม่ได้คิดว่าจะซื้ออะไรได้จากที่นี่หรอกแต่อยากเข้าไปเดินดูบรรยากาศการช้อปของเด็กวัยรุ่นโตเกียวมากกว่า ซึ่งต้องบอกว่าตื่นตาตื่นใจพอสมควรทีเดียว เด็กๆ ที่มาล้วนแต่ประโคมแต่งตัว
แต่งหน้ามาประชันกัน ดูแล้วก็เพลินตาดี เด็กญี่ปุ่นน่าตาน่ารักแล้วก็มีความมั่นใจสูงถึงสูงมาก เขาไม่ค่อยสนใจสายตารอบข้างที่มองหรอก ถ้าไม่มองนี่สิอาจหมดความมั่นใจได้ กว่าจะเบียดคนออกมาจากตึกได้แทบแย่เหมือนกัน เวลาปกติที่ไม่ใช่ช่วงปีใหม่คงเดินได้สบายกว่านี้

ต่อไปเปลี่ยนโหมด (Mode) ไปกันที่โตเกียวแฮนด์ (Tokyo Hands) แรกเริ่มนั้นเปิดเป็นร้านประเภท “ทำเองเถอะ” (DIY : Do-it-yourself) สังเกตุง่ายๆ จากโลโก้ที่เป็นมือสองมือ
เน้นขายของเกี่ยวกับไลฟ์สไตล์ งานอดิเรก และพวกของตกแต่งบ้าน แต่ตอนนี้นั้นไม่ว่าคุณจะนึกคิดอยากได้อะไรก็ตามเขามีขายหมด ไม่ว่าจะเป็น เกมส์ ของเล่น เครื่องไม้เครื่องมือ กระเป๋าเดินทาง อุปกรณ์เดินป่า เสื้อยืด ข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน ของฝาก ของที่ระลึก โอ้ยสารพัดเลือกดูเลือกชมกันไม่หมด ฉันเลยเลือกซื้อของฝากเป็นนาฬิกาฝากหลานๆ ซะเลย เดินได้เพียงไม่กี่ชั้นไอ้ท้องเจ้ากรรมก็ร้องครางเพราะความหิว เลยต้องชักชวนพี่ตุ๊กไปหาซูชิกินกัน ร้านนี้เป็นร้านซูชิสายพานเช่นเคย ราคาซูเปอร์ถูก คือทุกจานราคา 120 เยน แต่มีข้อแม้นะจ๊ะ คุณต้องทานอย่างน้อยคนละ 7 จาน ตอนแรกฉันก็ลังเลแต่คราวที่แล้วยังทานได้เลยคราวนี้ก็น่าจะไหว ว่าแล้วก็เข้าไปนั่งจับจองที่นั่งกัน ร้านนี้มีเมนูให้เลือกหลากหลายมาก และขนาดใหญ่กว่าร้านที่แล้ว คนนั่งกันเต็ม ไม่รู้ว่าเพราะอร่อยหรือถูก เราเริ่มลงมือปฏิบัติการกันอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากบรรเลงเพลงซูชิเสร็จก็นับได้ทั้งหมด 17 จาน อืมม์ ไม่เลว เฉลี่ยแล้วคนละ 8 จานครึ่ง นับว่าไม่ทำให้เจ้าของร้านผิดหวังแถมทำลายสถิติของตัวเองอีก ค่าเสียหาย 2,040 เยน ถือว่าคุ้มมากๆ

เมื่อหนังท้องตึงก็ไม่ปล่อยให้หนังตาหย่อนเป็นอันขาด ว่าแล้วก็ไปเดินดูของกันที่ลอฟท์ (Loft) ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นห้างฯ ประเภทไลฟ์สไตล์ แต่เรื่องคอนเซ็ปต์และของที่ขายไม่แข็งแรง ที่นี่ก็เลยกลายเป็นห้างฯ ที่ขายของสะเปะสะปะไปหน่อย มีหลายชั้นอยู่เหมือนกัน แต่ละชั้นก็แบ่งประเภทของสินค้าเช่น ชั้นล่างขายเครื่องเขียน ถัดมาเป็นพวกเครื่องประดับ นาฬิกา แว่นตา ชั้นต่อๆ ไปเป็นของใช้ส่วนตัว เช่นแชมพู ครีมอาบน้ำ น้ำยาทำความสะอาดบ้าน กระเป๋า และเครื่องนอน ก็เลยงงๆ พี่ตุ๊กได้ซื้อนาฬิกายี่ห้อนิคสัน (Nixon) ที่ตอนนี้กำลังฮิต
ที่ญี่ปุ่นอยู่

เดินไปอีกหน่อยก็จะเจอกับห้างฯ ปาร์โก้ Part 1, 2 และ 3 (Parco) (ตอนที่ฉันไปนั้น Parco 2 ปิดปรับปรุงชั่วคราว) ปาร์โก้ 1 นั้นเน้นขายแฟชั่นเสื้อผ้ามีทั้งชายและหญิง ดีไซน์ในและนอก มีร้านหนังสือ เครื่องเขียน และคาเฟ่ชั้นล่างสุด ส่วนชั้น 7, 8 เป็นร้านอาหาร ส่วนชั้น 9 เป็นโรงหนัง สำหรับปาร์โก้ 3 เน้นพวกเสื้อผ้าลำลองใส่เล่นๆ (แต่ราคาเล่นด้วยไม่ลง) ที่เพิ่มมาคือของตกแต่งบ้าน

ชักจะเบื่อช้อปปิ้งแล้วล่ะสิ งั้นเรามาพักดื่มกาแฟกันดีกว่า ถ้ามาที่ชิบูย่าต้องพยายามหาที่แทรกตัวนั่งที่สตาร์บัคสาขาซึทาย่า (Tsutaya) ด้านที่ติดกับหน้าต่างให้ได้ เพราะเป็นร้านกาแฟที่เห็นวิวใจกลางชิบูย่าแจ่มชัดมากๆ เราจะเห็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจตรงด้านล่าง นั่นก็คือคลื่นคนที่รอข้ามถนนตรงไฟแดงที่นี่ ซึ่งมักจะเป็นกลุ่มใหญ่เสมอ ถ้ามาเที่ยวโตเกียวใหม่ๆ อาจจะตื่นตระหนกถ้าคุณต้องไปเป็นคนยืนรออยู่ตรงนั้น อาจกลัวว่าจะโดนเหยียบ แต่จริงๆ แล้วคนที่นี่มีระเบียบดีมาก เมื่อไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวทุกคนก็จะก้าวเท้าออกเดินไปข้างหน้า
ไม่อืดอาดแต่ก็ไม่เร่งรัดจนกดดันคนที่อยู่ด้านหน้า ทุกคนเดินไปอย่างอัตโนมัติสวนกับคน
อีกด้านที่เดินผ่านมาด้วยอาการแบบเดียวกันแล้วก็ข้ามไปถึงถนนอีกฝั่งหนึ่งได้โดยปลอดภัย ทางข้ามที่นี่เค้าทำดีคือมีการข้ามทะแยงมุมด้วย ทำให้คนไม่ต้องข้ามถนนถึงสองครั้ง

ฉันทิ้งพี่ตุ๊กไว้ที่สตาร์บัคเพื่อที่จะไปเดินดูของที่มารูอิ (Marui) และมารูอิ แจม (Marui Jam) ได้กระเป๋าใบสวยมาสองใบแต่กระเป๋าตังค์คงเบาไปอีกนาน

นอกจากพวกแฟชั่นแล้ว ชิบูย่ายังมีร้านหนังสือและร้านเพลงใหญ่ๆ หลายแห่ง เช่น ซึทาย่า (Tsutaya) เอชเอ็มวี (HMV) และทาวเวอร์เรคคอร์ด (Tower Records) นอกจากนี้ก็มีร้านเกมส์ต่างๆ รวมทั้งปาจิงโกะอยู่ตรงถนนเซนเตอร์ ไก (Center Gai) แถวนี้เด็กๆ มักชอบมาเดินเที่ยวเล่นกัน

วันนี้ฉันเดินจนเมื่อยอีกเช่นเคยก็เลยซื้ออาหารกล่องจากโตคิวกลับไปทานที่โรงแรม

23. สวนสาธารณะแห่งความรู้

2011-10-06T15:16:00.000+07:00

วันนี้มีโอกาสตื่นสายอีกหนึ่งวันเพราะไม่ได้มีแผนเดินทางไปไหน เลยกะว่าจะไปเตรียมซื้อตั๋วรถไฟขากลับไว้ก่อน ไปกันที่สถานีรถไฟอูเอโนะ (Ueno) โดยการเดินไปจากโรงแรมเพราะอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อถามไถ่เจ้าหน้าที่แล้วปรากฏว่ารถไฟสายไคไซนั้นเร่ิมเดินเที่ยวแรกตอน
หกโมงครึ่งใช้เวลา 1 ชั่วโมง เมื่อคำณวนดูแล้วคิดว่าน่าจะฉุกละหุกเกินไปเพราะเที่ยวบิน
ของเราออกตอนเก้าโมงเช้า เราเลยตัดสินใจนั่งรถไฟใต้ดินต่อไปที่สถานีโตเกียวเพื่อจะไปซื้อตั๋วของรถไฟสายนาริตะเอกซ์เพรซ ปรากฏว่าเที่ยวแรกออกเวลาเดียวกัน เราเลยจำใจต้องซื้อตั๋ว
ในราคาคนละ 3,140 เยน แพงกว่าสายไคไซ แต่เพราะความขี้เกียจก็เลยต้องเลยตามเลย

ย่านอูเอโนะนั้นความจริงมีที่เที่ยวที่น่าสนใจเหมือนกัน ช่วงเช้าลองแวะไปสวนสาธารณะ
อูเอโนะที่ซึ่งรวมส่ิงสำคัญไว้มากมาย เป็นสวนที่มีต้นซากุระกว่าพันต้นเพราะงั้นช่วงฤดูที่ซากุระบานอาจจะเดินเบียดกับผู้คนหน่อย ความงามทางธรรมชาติยังมีให้เห็นอีกนั่นก็คือทะเลสาป
ชิโนบาซุ (Shinobazu pond) ที่อยู่ในบริเวณสวน มีเรือให้พายเล่นด้วย มักมีนกบินหลบหนาวมาอาศัยพักพิง ส่ิงศักดิ์สิทธิ์ก็มีให้สักการะ ศาลเจ้าโทโชกุ (Tosho-gu Shrine) ซึ่งเป็นศาลเจ้าที่บูชาท่านโชกุนอิเอยาซุ (Iayasu) และเจดีย์ห้าชั้นซึ่งสร้างไว้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 และรอดพ้นภัยพิบัติทั้งปวงมาได้ ทั้งสองอยู่ภายในบริเวณสวนสัตว์ เลยมักมีเด็กๆ มาเที่ยวเล่นกันมากมาย น่าเสียดายที่เจ้าแพนด้าที่ถูกส่งมาเป็นของขวัญจากประเทศจีนได้ตายไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้ที่สวนสัตว์ก็เลยไม่มีสิ่งจูงใจให้มาเท่าไหร่ มีรูปปั้นที่น่าสนใจคือรูปของท่านไซโก ทากาโมริ (Saigo Takamori) ซึ่งเป็นซามูไรที่มีชื่อเสียงมาก เรียกว่าเป็นซามูไรที่แท้จริงคนสุดท้ายของญี่ปุ่น ในหนังเรื่อง “The Last Samurai” ก็ได้เอาเรื่องราวส่วนหนึ่งของท่านไปเป็นตัวละคร
ในนั้น ที่เล่นโดย เคน วาตานาเบ้ (Ken Watanabe) แต่ใช้ชื่ออื่นในเรื่อง และถึงแม้ว่าท่านจะเคยรบเพื่อต่อต้านการปกครองของรัฐบาลในยุคเมจิเนื่องจากความคิดเห็นเรื่องการบริหารบ้านเมืองไม่ตรงกันแต่ในที่สุดก็ได้รับการอภัยโทษ จึงมีรูปปั้นของท่านอยู่ที่สวนแห่งนี้

ภายในสวนอุเอโนะแห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญอีกสามแห่ง ที่แรกคือพิพิธภัณฑ์แห่งชาติโตเกียว (Tokyo National Museum) ซึ่งแบ่งเป็นห้าตึก ตึกแรกนั้นชื่อฮอนกัน (Honkan) จัดแสดงศิลปะโบราณของญี่ปุ่นทั้งภาพวาด รูปปั้น เสื้อผ้าโบราณต่างๆ ถัดมาคือ
ตึกโทโยกัน (Toyakan) รวบรวมศิลปะชาติตะวันออกอื่นๆ ที่ไม่ใช่ญ่ีปุ่น โดยเฉพาะอย่างย่ิง
จีนและเกาหลีเพราะได้มีความสัมพันธ์กันมานานตึกเฮเซกัน (Heiseikan) ที่นี่รวบรวมศิลปะทางโบราณคดี ส่วนใหญ่จึงเป็นรูปปั้นและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่ขุดเจอ แต่ว่าเขาจะผลัดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่ใช่งานแสดงที่อยู่ถาวรแกลเลอรี่ฮอยุจิ (Horyu-ji Treasures) นั้นรวบรวมสมบัติอันล้ำค่าที่เคยอยู่ที่วัดฮอยุจิที่นารา ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพระพุทธรูป หน้ากาก และภาพวาดสุดท้ายคือตึกเฮียวไคคัน (Hyokaikan) ตัวตึกนั้นโดดเด่นเพราะเป็นสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของศิลปะตะวันตกในช่วงปลายของยุคเมจิ สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกงานแต่งงานของเจ้าชายไทโช (Taisho) สมเด็จพระอัยยกาของพระจักรพรรดิ์ปัจจุบัน และมีไว้เพื่อแสดงงานศิลปะเฉพาะกิจ

นอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญอีกสองแห่งซึ่งอยู่ในบริเวณสวนนี้เช่นกันนั่นก็คือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ (National Museum of Western Art) ตัวตึกออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส เลอ คอบุซิเอ (Le Corbusier) เพื่อเป็นสัญญลักษณ์ของการสานสัมพันธ์ทางการฑูตของญี่ปุ่นและฝรั่งเศสอีกครั้งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง รวบรวมงานศิลปะตะวันตกไว้มากมายกว่า 4,500 ช้ิน มีตั้งแต่ยุค เรเนซองซ์ (Renaissance) บาโรค (Baroc)
รอคโคโค (Rococo) จนมาถึงงานในยุคศตวรรษที่ 20

พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (National Museum of Nature and Science) สำหรับงานแสดงแบบถาวรนั้นอยู่ที่สองห้องคือห้องโลก (Global Gallery) ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความเป็นมาของสรรพสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ และห้องญี่ปุ่น (Japan Gallery)
ก็เน้นไปเรื่องของธรรมชาติของญี่ปุ่น และมีโรงหนังสามมิติที่ฉายแบบ 360 องศา คุณจะรู้สึกเหมือนได้อยู่ในเหตุการณ์จริงๆ ที่เขาฉายให้ดู สารคดีที่ฉายก็มีหลายเรื่องล้วนแต่เกี่ยวข้องกับธรรมชาติต่างๆ เช่น การเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลก เรื่องราวของไดโนเสาร์ ฯลฯ นอกจากว่าเขาจะอยากให้คนมีความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติและที่มาที่ไปของโลกใบกลมนี้เขายังหวังปลุกจิตสำนึกให้คนรู้สึกรักธรรมชาติ และอยากปกป้องโลกของเราให้น่าอยู่ ให้มีระบบนิเวศที่ถูกต้องและมนุษย์ไม่ไปรุกรานธรรมชาติอยู่ด้วยกันอย่างมีสันติ นี่ถ้าพวกต้นไม้ ผืนดิน มหาสมุทร สัตว์น้อยใหญ่ต่างๆ รู้วิธีผลิตอาวุธนิวเคลียร์ล่ะก็ พวกมันคงยิงใส่มนุษย์ตายหมดแล้ว โทษฐานบุกรุกและแย่งชิงบ้านของมัน

เห็นมั้ยว่าแค่มาสวนสาธารณะเราก็ได้เห็นและเรียนรู้อะไรต่างๆ ที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นมากมาย ทั้งธรรมชาติ คน ความรู้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และฮีโร่

22. วัดโคมใหญ่

2011-10-05T16:34:00.000+07:00

มาญี่ปุ่นคราวนี้ฉันเตรียมแผนการท่องเที่ยวเฉพาะที่เกียวโตเป็นหลักเพราะเห็นว่าโตเกียว
ก็เคยมาแล้วรู้จักเกือบหมดทุกที่และกะว่าจะมาช้อปป้ิงก่อนกลับบ้านอย่างเดียวเลยไม่ได้วางแผนอะไร (ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างแรง) ทำให้ต้องพลาดหลายๆ สถานที่
ที่น่าสนใจไป แต่ไม่เป็นไร ญี่ปุ่นใกล้นิดเดียวเดี๋ยวมาใหม่ก็ได้

ใครอ่านมาถึงตรงนี้คงต้องคิดว่าฉันบ้าช้อปปิ้งเอามากๆ ความจริงก็เป็นจริงอย่างที่คุณคิดกันนั่นแหล่ะแต่ด้านสาระก็พอมีบ้าง เอาเป็นว่าจะแนะนำที่เที่ยวที่น่าสนใจนอกจากห้างฯ เพื่อกระตุ้นต่อมสมองกันหน่อย

เล่าให้ฟังถึงวัดเมจิ จิงกุ กันแล้ว มีอีกวัดที่ไม่ควรพลาดนั่นก็คือ วัดเซนโซจิ (Senso-ji) หรือรู้จักกันดีในชื่อ วัดอาซากุสะ (Asakusa) หลายๆ คนคงคุ้นตากับโคมขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น
ที่อยู่ตรงด้านหน้าทางเข้าซึ่งเป็นฉากหลังอันเป็นที่นิยมในการถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ถ้าอยากไปก็ง่ายมากนั่งรถไฟใต้ดินไปลงที่สถานีอาซากุสะ ซึ่งจะโผล่มาใกล้ๆ กับแม่น้ำสุมิดะ ตรงนั้นมีตึกที่น่าสนใจคือสำนักงานใหญ่ของผู้ผลิตเบียร์อาซาฮี (Asahi) เบียร์รสชาติดีของญีปุ่น ทำไมต้องสนใจตึกนี้ ก็เพราะว่าตึกมีรูปร่างประหลาดแปลกกว่าตึกอื่นๆ ที่อยู่โดยรอบ เป็นตึกสีดำที่รูปร่างเหมือนแก้วใส่เบียร์ส่วนด้านบนมีวัสดุรูปร่างยึกยือสีทองแปะอยู่ ดีไซน์โดยนักออกแบบชาวฝรั่งเศสชื่อดังระดับโลก ฟิลลิป สตาร์ค (Philippe Starck) สามารถเห็นโดดเด่นแต่ไกล ถ้าเห็นตึกนี้ก็แปลว่าเดินมาถูกทางแล้ว

เดินเรื่อยไปอีกหน่อยก็จะเห็นทางเข้าวัดอาซากุสะที่มีเสาโทริสีส้มและโคมแขวนอยู่ตรงกลางผู้คนเดินกันขวักไขว่มากมาย แถวๆ ด้านหน้ามักจะมีรถลากมาจอดให้บริการ ซึ่งเขาจะลากพาคุณไปดูสถานที่สำคัญต่างๆ ตรงบริเวณใกล้ๆ ได้บรรยากาศการเดินทางแบบครั้งโบราณถ้าลองนึกภาพว่าตัวเองเป็นสาวญี่ปุ่นทาหน้าขาวปากแดงใส่กิโมโน

ประตูทางเข้าด้านหน้า คามินาริมอน (Kaminarimon) เป็นทางเข้าชั้นนอกของวัด มีโคมใหญ่สีแดงที่มีเทพเจ้าคุ้มครองประตูซ้ายและขวา Raijin (ไรจิน) เทพเจ้าแห่งสายฟ้า และ Fujin (ฟูจิน) เทพเจ้าแห่งสายลม เมื่อเดินผ่านเข้ามาแล้วจะมีร้านค้าเรียงรายบนถนนเล็กๆ ที่ชื่อ
นากามิเซ (Nakamise) ซึ่งมีของให้คุณเลือกซื้อหาได้ตามใจชอบตั้งแต่พวกขนมอร่อยๆ ของ
ญี่ปุ่น ชุดกิโมโน พัด ตุ๊กตา ของที่ระลึกต่างๆ สารพัดชนิด นับว่าตื่นตาตื่นใจมาก กว่าจะเที่ยว
ดูชมแต่ละร้านจนเดินไปถึงด้านในของวัดนั้นก็ใช้เวลาพอสมควร แนะนำว่าดูพอได้อารมณ์
แล้วค่อยกลับออกมาซื้อทีหลังจะได้ไม่ต้องถือของพะรุงพุรัง ก่อนเข้าตัววัดจะมีประตูอีกชั้นหนึ่งชื่อว่า โฮโซมอน (Hozomon) มีโคมใหญ่แขวนและเทพเจ้าดูแลประตูเช่นกัน ตามธรรมเนียมต้องเดินไปปัดควันธูปที่จุดไว้ในกระถางใหญ่เข้าตัวถือว่าเพื่อให้มีสุขภาพแข็งแรง แล้วก็ต้องล้างมือล้างปากตรงที่เขาเตรียมไว้ให้ หลังจากนั้นก็ไปไหว้พระขอพรตรงตัวโบสถ์ใหญ่ที่มี
พระประธานแคนนอน (Kannon) เทพเจ้าแห่งความเมตตาประดิษฐานอยู่ ประวัติของวัด
ค่อนข้างน่าสนใจมาก เล่าขานกันว่ามีชาวประมงตกปลาที่แม่น้ำสุมิดะแล้วก็พบพระพุทธรูป
จึงได้สร้างศาลเจ้าให้ท่านประดิษฐาน หลังจากนั้นจึงได้มีการสร้างวัดและขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงศรัทธา วัดอาซากุสะรอดพ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวได้แต่สงครามโลก
ครั้งที่ 2 ก็ได้ทำลายตัววัดซะราบคาบ วัดที่เราเห็นในปัจจุบันจึงไม่ใช่วัดต้นแบบแต่ได้สร้างขึ้นมาใหม่โดยเลียนแบบศิลปะในยุคเอโดะ

บริเวณโดยรอบวัดนั้นมีอาคารอีกหลายหลังอยู่ภายในสวนที่จัดไว้อย่างสวยงาม เมื่อดูชมจนสมใจแล้วขากลับก็สามารถแวะซื้อของต่างๆ ที่เล็งไว้ตั้งแต่ตอนเดินเข้าไปได้อย่างสนุกสนาน มีร้านหนึ่งที่ฉันอยากจะแนะนำเป็นพิเศษซึ่งอยู่ด้านนอกตัววัดทางด้านซ้ายมือนั่นก็คือร้านที่ขายกระดาษสไตล์ญี่ปุ่น มีทั้งกระดาษสาและกระดาษหลากหลายรูปแบบ นำมาทำเป็นกระดาษเขียนจดหมายพร้อมซอง ปฏิทิน การ์ด หรือแม้แต่กระดาษห่อของขวัญ สวยมากๆ แต่ราคาค่อนข้างแพง ใครชอบสะสมไม่ควรพลาดเด็ดขาด

แม่น้ำสุมิดะ (Sumida) เป็นแม่น้ำสายสำคัญของโตเกียวคงคล้ายกับแม่น้ำเจ้าพระยา
ของเราที่มีประโยชน์ทั้งในเรื่องการเดินทางเข้าเมืองมาแต่ครั้งโบราณรวมทั้งเป็นเส้นทาง
การค้าอีกด้วย แต่ก่อนโตเกียวก็มีแม่น้ำและคลองมากมายเหมือนกรุงเทพฯ น่าเสียดายที่ความเจริญเข้ามาแทนที่ทำให้เราไม่เป็นเวนิสตะวันออกอีกต่อไป การเที่ยวชมแม่น้ำสุมิดะนอกจากทางเท้าแล้วยังมีบริการเรือล่องแม่น้ำหลายรูปแบบ สามารถเที่ยวชมตึกสวยๆที่อยู่
ริมแม่น้ำตลอดสาย รวมทั้งเรือจะพาไปลอดผ่านสะพานสำคัญๆ ถึง 12 แห่งซึ่งทาสีต่างๆ กันไป ในช่วงเวลาที่ดอกซากุระบานก็เป็นอีกหนึ่งทางในการชมดอกซากุระริมน้ำได้อีกบรรยากาศ
ในช่วงเดือนปลายเดือนกรกฏาคมก็มีเทศกาลจุดดอกไม้ไฟซึ่งสามารถนั่งเรือชมได้

21. Window Shopping

2011-10-04T16:27:00.000+07:00

วันนี้เป็นวันช้อปป้ิงอีกเช่นเคย แต่ควรทำตัวให้มีวัฒนธรรมหน่อย

เราตั้งใจจะไปเที่ยวเล่นแถวย่านฮาราจูกุ (Harajuku) แหล่งรวมวัยรุ่นคล้ายๆ สยามสแควร์ แต่ก่อนไปเราควรไปวัดขอพรให้ชีวิตแจ่มใสนิดนึง ก็เลยไปวัดเมจิ จิงกุ ซึ่งอยู่ในละแวกนั้น นั่งรถใต้ดินไปลงสถานีฮาราจูกุ โผล่ขึ้นมาก็เจอวัดเลย ความจริงฉันเคยมาเยี่ยมชมแล้วเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็อยากกลับมาอีกทีเพื่อขอพรสำหรับปีใหม่นี้

วัดเมจิ จิงกุนั้นเป็นวัดชินโตที่สำคัญมากที่สุดในโตเกียว เป็นวัดที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบูชาท่านจักรพรรดิ์เมจิ (Meji) และจักรพรรดินีโชเคน (Shoken) มีผู้คนมาเยี่ยมและขอพรกันมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงวันปีใหม่ ว่ากันว่ามีนักท่องเที่ยวและชาวเมืองมามากถึงสามล้านคน วัดเมจิ จิงกุนั้นถูกโอบล้อมด้วยธรรมชาติ มีต้นไม้ใหญ่ๆ หลากหลายพันธุ์ปลูกไว้อย่างหนาแน่นรวมทั้งสวนสวยที่ท่านจักรพรรดิ์เมจิออกแบบด้วยพระองค์เองให้กับจักรพรรดินี ด้านหน้าทางเข้ามีเสาโทริสีน้ำตาลใหญ่มากๆ และเมื่อเดินผ่านเข้ามาด้านในทางเดินโรยกรวดเป็นระยะทางยาวพอสมควรกว่าที่จะเข้าไปถึงตัววัด บรรยากาศนั้นเงียบสงบแม้ว่าจะมีผู้คนมามากมายแต่ดูเหมือนว่าแต่ละคนก็ต้องการพบกับความสงบทางจิตวิญญาณกันทั้งนั้น ครั้งก่อนที่ฉันมานั้นตรงกับวันปีใหม่พอดีเลยต้องต่อแถวยาวมากและเบียดกับผู้คนมากมายแต่ทางวัดก็จัดให้เข้าเป็นกลุ่มๆ เพื่อกันไม่ให้เข้าไปออในบริเวณด้านในมากเกินไป แต่มาคราวนี้เราเดินกันอย่างสบายๆ ผู้คนบางตา

ตามธรรมเนียมนั้นก่อนเข้าวัดต้องล้างมือล้างปากก่อน ทางวัดมีบ่อน้ำสำหรับผู้มาเยี่ยมเยือนตรงด้านหน้าก่อนทางเข้าสู่ตัววัด แต่ไม่ควรให้ปากโดนกับกระบวยที่เขาเตรียมไว้ให้
ครั้งที่แล้วด้วยความเซ่อซ่าไม่รู้จักพิธีการฉันเลยเผลอดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่รู้ตัวอีกทีก็บ้วนไม่ทันซะแล้ว เมื่อเข้าไปด้านในก็ควรไปไหว้พระขอพรซะหน่อย ตามธรรมเนียมการทำความเคารพของชาวญี่ปุ่นนั้นจะโค้งสองครั้งแล้วก็ตบมือสองครั้งจากนั้นจึงโค้งอีกหนึ่งครั้ง และถ้าอยากทำบุญก็สามารถโยนเหรียญลงไปในบริเวณด้านหน้าได้

นอกจากซึมซับความสวยงามของสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่นและธรรมชาติที่แวดล้อมแล้วกิจกรรมยอดฮิตอีกสามอย่างก็คือการเสี่ยงเซียมซี เขียนคำขอพรบนไม้แล้วแขวนไว้ในที่ที่เขาจัดเตรียมไว้ และซื้อถุงผ้าโชคดี (Omamori) ที่มีคำอวยพรเขียนไว้ด้านใน แบ่งเป็นหลายประเภท เช่น ความรัก ความเจริญรุ่งเรือง สุขภาพ หรือแม้แต่การเรียน เค้าบอกกันว่าไม่ให้แกะออกดูด้านในเพราะไม่งั้นมนต์จะไม่ขลัง ครั้งที่แล้วฉันได้ซื้อเก็บไว้ใกล้ตัวเหมือนกันซึ่งเป็นแบบรวมฮิต

วัดเมจิ จิงกุ นั้นอยู่ในย่านฮาราจุกุ เพราะฉะนั้นเมื่อเดินออกมาด้านหน้าก็อาจจะพบเจอ
เด็กวัยรุ่นที่แต่งตัวแรงๆ มาแข่งกัน บ้างก็มีกิจกรรมเพื่อให้ผู้คนมีปฏิสัมพันธ์ด้วย เช่น ถือป้าย “Free Hug” เราก็สามารถเข้าไปกอดกับเค้าได้ และเค้าก็ชอบที่จะถูกถ่ายรูป ไม่ต้องกลัวถูกเหวี่ยง ที่นี่เป็นแหล่งรวมวัยรุ่นมานานหลายสิบปีแล้วและมีชื่อเสียงในเรื่องการแต่งตัวแปลกๆ แรงๆ ล้ำสมัย แต่ไม่มีสไตล์ที่ตายตัว ใครชอบแนวไหนก็สามารถแต่งตามใจชอบได้ เห็นว่าหลังๆ นี้พวกที่มารวมกันมักเป็นเด็กต่างจังหวัดที่นั่งรถไฟเข้ามาในเมืองมากกว่า พวกเด็กโตเกียวเค้าเลิกมากันแล้ว วันอาทิตย์เป็นวันที่จะหาตัวพวกนี้ง่ายที่สุด เร่ิมต้นที่หน้าวัดเมจิ จิงกุนี่แหล่ะ

ย่านนี้เป็นแหล่งช้อปปิ้งของวัยรุ่นโดยแท้มีทั้งของราคาถูกไปจนถึงแพงและแพงโคตร เรามาเริ่มต้นกันที่ซอย ทาเกชิตะ โดริ (Takeshita Dori) กันก่อน ซึ่งอยู่เยื้องๆ กับสถานีฮาราจูกุ หาไม่ยากด้านหน้้าจะมีเสาที่ตกแต่งสีสันสวยงาม ซอยนี้ยาวแค่ประมาณ 200 เมตร สองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านค้าขายของเสื้อผ้าแฟชั่น รองเท้า เครื่องประดับมากมายหลากหลายสไตล์ สามารถสังเกตุแฟชั่นวัยรุ่นญี่ปุ่นในปัจจุบันได้ที่ซอยนี้รวมทั้งวัฒนธรรมการกินเครปด้วย มีร้านเครปข้างทางมากมายให้เลือก แต่ละร้านจะมีเด็กๆ ต่อแถวกันยาว สนนราคาประมาณ 300 เยนขึ้นไปแล้วแต่ว่าจะเลือกไส้อะไรซึ่งก็มีเยอะมาก เช่น ช้อคโกแล๊ตกล้วย สตรอเบอรี่ ราสเบอรี่ ลูกแพร์ ไอสกรีมรสต่างๆ ถ้าให้ได้อารมณ์ร่วมก็ต้องซื้อแล้วเดินกินแถวๆ นั้นแหล่ะ
อ้อ ร้านแถวนี้เปิดสายหน่อยไม่ต้องรีบมาแต่เช้า ช่วงเช้าแวะไปไหว้พระก่อนแล้วกัน

เมื่อเดินจนสุดซอยและก็จะออกไปเจอถนนเมจิ โดริ ซึ่งเป็นถนนที่มีร้านเสื้อผ้าแฟชั่นน่าสนใจมากมาย ทั้งร้านใหญ่ร้านเล็กเดินดูกันเพลินตา ห้างฯที่ฉันค่อนข้างชอบมากนั้นก็คือลาฟอเร่ (La Foret) แหล่งรวมร้านเสื้อผ้าวัยรุ่นมากมายกว่า 150 ร้าน บนตึกที่มีมากถึง 6 ชั้น แต่เดินเข้าจริงๆ นั้นนับได้เป็นสิบชั้นเพราะแต่ละชั้นก็จะแยกย่อยเป็นชั้น 1, 1.5, 2, 2.5 เรียกว่าเดินได้เป็นชั่วโมงๆ ไม่รู้จักเบื่อ แต่ละร้านก็ขายของแตกต่างกันไปไม่มีซ้ำ คนขายก็น่ารักแต่งตัวจัดจ้านชวนมอง และที่สำคัญขยันและให้การต้อนรับเอาใจใส่ลูกค้าดีมากๆ วัยรุ่นทั้งหลายไม่ควรพลาดที่นี่เด็ดขาด

ข้างๆ ลาฟอเร่เป็นตึกของ เอชแอนด์เอ็ม (H&M) แบรนด์เสื้อผ้าของสวีเดน ซึ่งเพิ่งเปิดสาขาที่ฮาราจูกุเมื่อเดือนพฤศจิกายนนี้เอง เป็นแบรนด์ที่ราคาระดับปานกลางมีตั้งแต่เสื้อแบบใส่เล่นจนถึงพวกที่พอใส่ไปงานเลี้ยงค้อกเทลได้ ราคาก็มีตั้งแต่ถูกไปจนถึงแพงปานกลาง ถ้าย่ิงช่วงลดราคานี่น่าสนใจมาก แบบของเอชแอนด์เอ็มนั้นก็มีทั้งธรรมดาใส่ง่ายๆ จนถึงแบบที่ดีไซน์โดยดีไซน์เนอร์ชื่อดังระดับโลกหรือป้อบสตาร์เช่น มาดอนน่าก็เคยร่วมงานกับเอชแอนด์เอ็มมาแล้ว ส่วนด้านตรงข้ามลาฟอเร่นั้นเป็นร้านแก๊บ (Gap) มีหลายชั้น ทั้งของผู้ชายและผู้หญิง
ฉันมักมีปัญหากับแบรนด์ที่มาจากอเมริกาเพราะขนาดที่ใหญ่เกินหุ่นของผู้หญิงเอเซีย

เดินขึ้นไปบนถนนโอโมเตะ ซานโด (Omotesando) อาจนึกว่าเดินอยู่แถวๆ ยุโรปได้ เพราะถนนที่กว้างสวยงามเพราะถูกประดับไปด้วยร้านแบรนด์ดังๆ เช่น ราฟ ลอเรน (Ralph Lauren) คริสเตียน ดิออร์ (Christian Dior) หลุยส์ วิคตอง (Louis Vuitton) ท๊อดส์ (Tod’s) แอนนิเวอร์แซร์ (Anniversaire) กุชชี่ (Gucci) แต่ละร้านก็แข่งกันตกแต่งตึกด้วย
สถาปัตยกรรมสุดล้ำสวยงามไม่แพ้กันเลยทีเดียว ได้แต่ดูเพลินตา วกกลับมาที่ แคท สตรีท (Cat Street) เป็นตรอกเล็กๆ ที่มีร้านน่ารักๆ รวมทั้งคาเฟ่เก๋ๆ ให้เดินดูเล่นเพลินอีกเช่นเคยรวมไปถึงอันนา ซุย (Anna Sui) แคทสตรีทเป็นชื่อเล่นของถนน คิว ชิบูย่า กาว่า (Kyu Shibuya-Gawa Promenade) เพราะสมัยก่อนเป็นแหล่งรวมของแมวเหมียวที่มาเดินเล่นเพ่นพ่านกันมากมาย

เราย้อนกลับไปที่ตรอกทาเคชิโดริอีกรอบเพื่อสำรวจเด็กๆ ที่แต่งตัวแรงๆ แต่พบว่าส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวและวัยรุ่นแต่งตัวกันปกติทั่วไป ช่วงหลังเที่ยงนั้นคนแน่นมาก ร้านเปิดครบทั้งซอยแล้ว แต่มองไปมองมาหาซื้ออะไรได้ยากมาก เพราะคงมีไว้เพื่อแต่งมาเดินเล่นตรงตรอกนี้เท่านั้น ที่น่าสังเกตุอีกอย่างคือมีพวกชาวผิวดำยืนขายของแถวนั้นเยอะมาก ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาทำมาหากินที่ญี่ปุ่นนี้ได้ยังไง ดูๆ ไปก็ออกจะน่ากลัวอยู่เหมือนกัน เราแวะทานข้าวเที่ยงตรงร้านแถวๆ นั้นเพราะเวลาล่วงเลยมาเกือบบ่ายสองโมงแล้ว

เราไปเดินเล่นต่อที่แถวย่านชินจูกุ คราวนี้ตัดสินใจแยกกันเดินเพราะต่างมีความสนใจที่ต่างกัน ฉันจะไปสำรวจแหล่งช้อปปิ้งเสื้อผ้า ส่วนพี่ตุ๊กจะไปขลุกตัวอยู่ในร้านหนังสือคิโนคุนิย่า แถวนี้มีห้างฯ ร้านให้เดินซื้อของมากมาย แต่ที่ฉันอยากแนะนำก็คือ ลูมิน (Lumine) และ แฟลค (Flags) เป็นห้างฯ ที่รวมหลายๆ ร้านเอาไว้ ล้วนแต่เป็นร้านที่มีของน่าสนใจ ดีไซน์เก๋ และอิเซตัน (Isetan) ที่มีของให้เลือกเยอะ เดินสบาย มีถึงสองตึกแบ่งของผู้ชายกับผู้หญิงไว้เป็นสัดส่วน แต่ละชั้นก็จะแบ่งของไว้เป็นจำพวกและมีความหลากหลายมาก ใครชอบกระเป๋าสตางค์ กระเป๋าสะพายเก๋ๆ แม้แต่กระเป๋าเอกสารก็ควรมาที่นี่เพราะมีให้เลือกเยอะมาก พวกผ้าเช็ดหน้า ถุงเท้า ถุงน่อง ลายน่ารักๆ ก็มีให้จับจ่ายเพียบ โดยเฉพาะช่วงลดราคานั้นเค้าลดกันจริงๆ ไม่มีติ๋มๆ 10-20% อย่างน้อยต้องมี 30% ขึ้นไป

วันนี้เหนื่อยขาลากอีกแล้วไม่เจียมตัวเลยเรา หมดเรี่ยวแรงเพราะตั้งหน้าช้อปอย่างเดียว เลยต้องซื้ออาหารกล่องจากอิเซตันกลับไปกินที่โรงแรมอีกเช่นเคย ด้านล่างของห้างฯ ใหญ่ๆ นั้นมักรวมเอาร้านอาหารดังๆ มาเปิดตัวขายให้กับลูกค้าจะได้ไม่ต้องไปต่อแถวรอกินกันถึงร้าน เพราะฉะนั้นสนนราคาก็จะแพงกว่าปกติ ถ้าใครหวังจะประหยัดเงินโดยการกินอาหารกล่องล่ะก็ไม่แนะนำ เพราะเผลอๆ จะเสียเงินแพงกว่ากินร้านซะอีก

20. ฟูจิขี้อาย

2011-10-03T16:19:00.000+07:00

ความพยายามที่จะใช้ตั๋วเจอาร์ให้คุ้มก็คือการเดินทางออกนอกเมือง เราตัดสินใจว่าจะไปดูภูเขาไฟฟูจิกัน ไปสถานีรถไฟโตเกียวแต่เช้าตรู่เพื่อจองตั๋วชิงคันเซน เจ้าหน้าที่บอกว่าต้องไปลงที่สถานีชินฟูจิ (Shin-Fuji) เราก็ไปตามนั้น เมื่อไปถึงเดินออกมาหน้าสถานีเห็นภูเขาไฟอยู่ลิบๆ เดาว่าคงต้องนั่งรถต่อไป ก็ไปถามตรงที่ให้ข้อมูลแถวๆ ป้ายรถเมล์ว่าคันที่ไปฟูจิจอดตรงนั้น
ใช่มั้ย คุณป้าแกบอกว่าไม่มีรถเมล์ไปฟูจิหรอก เอ๊ะ ก็เห็นอยู่ตรงป้ายว่าจุดหมายปลายทางคือฟูจิ ไม่ยอมแพ้หันไปถามคนแถวๆ นั้นอีก เขาบอกกันว่าวิธีเดียวที่จะไปภูเขาไฟฟูจิก็คือแท้กซี่
ซึ่งค่าโดยสารนั้นหลายพันเยน อืมม์ คิดว่าแพงไปนะ เราพยายามเดินวนหาบริเวณใกล้ๆ สถานีรถไฟว่ามีบริการประเภทอื่นอีกมั้ยที่ไปยังภูเขาไฟอันเป็นสัญลักษณ์ของญี่ปุ่นลูกนี้ได้ เดินจน
ขาขวิดแถมหลงเข้าไปศูนย์แสดงอะไรไม่รู้ เป็นอันว่าหมดความพยายาม เดินกลับมาที่สถานีรถไฟ คิดว่าจะถามเจ้าหน้าที่ภายในนั้นให้รู้แล้วรู้รอด เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งบอกเราว่าในช่วงนี้สามารถเดินทางไปดูฟูจิใกล้ที่สุดได้ที่สถานีฟูจิ โนมิย่า (Fuji Nomiya) โดยเราต้องนั่งรถเมล์ไปที่สถานีรถไฟฟูจิก่อน (Fuji Station) โอเค คราวนี้มีรถเมล์สายที่ไปยังสถานีนั้น เราจึงขึ้นนั่งกัน ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักประมาณ 15 นาที แล้วก็ต่อรถไฟขนาดเล็กเดินทางไปยังสถานีที่เขาบอก เมื่อลงไปก็เห็นฟูจิลิบๆ นะ แต่ตอนนี้เมฆลงมาหนาและปกคลุมยอดเกือบหมดแล้ว เราจึงลองเดินเล่นภายในบริเวณเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ฉันเร่ิมถอดใจ คิดว่าคงไม่มีบุญพอจะเห็นฟูจิเต็มๆ เป็นแน่ ขณะที่เราเดินไปตามแผนที่ที่หยิบมาจากสถานีรถไฟนั้นก็มีคุณป้าชาวญี่ปุ่นสองคนท่าทางเหมือนนักท่องเที่ยวเดินอยู่ด้านหน้า เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเหมือนที่เราทำ คิดเอาเองว่าเขาคงจะไปที่เที่ยวอะไรที่น่าสนใจของเมืองนี้ก็เลยเดินตามเขาไปซะเลย (พฤติกรรมอันนี้ไม่แนะนำให้ลอกเลียนแบบ เผื่อเค้าไปตามหาบ้านญาติอาจทำให้คุณเสียเวลาได้) ตาม ตาม ตาม เข้าซอยเล็ก เอ๊ะ ไปไหนนะ แล้วทั้งสองป้าก็หยุดด้านหน้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วก็เดินขึ้นไปชั้นสอง หลังจากงงอยู่เพียงชั่วครู่เดียวเพราะกวาดสายตาไปเห็นป้ายด้านหน้าเดาได้ทันทีว่าเป็น
ร้านอาหาร ก็เลยขึ้นตามเขาไปชั้นบน เปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเป็นร้านอาหารจริงๆ เป็นอาหารประเภทบาร์บีคิวปิ้งย่าง คนนั่งกันเต็มทั้งวัยรุ่น ทั้งครอบครัว เราเลยตัดสินใจว่าจะกินข้าวกลางวันกันที่นี่แหล่ะเพราะคิดว่าต้องเป็นร้านดังของเมืองนี้อย่างแน่นอน (ดวงเรื่องกินเร่ิมดีแล้ว) เราต้องรออีกพักใหญ่เพราะโต๊ะเต็มหมด (คิดในใจว่าอร่อยแน่นอน) เมื่อได้ที่นั่งเราก็พยายามแกะระหัสเมนูที่เป็นภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ ประกอบกับอาหารชะเง้อชะแง้ว่าโต๊ะอื่นเขากินอะไรกันบ้าง ฉันตัดสินใจสั่งยากิโซบะหนึ่งจานเพราะเห็นเขากินกันทุกคนคงจะอร่อยน่าดูแล้วก็สั่งพวกเนื้อสัตว์มาปิ้งกันเองอีกสองสามจาน รวมทั้งพิซซ่าญี่ปุ่นอันเป็นอาหารยอดฮิตของ
คนที่นี่ เมนูหลังนี่เสี่ยงมากเพราะต้องทำเอง เขาจะเอามาให้เฉพาะพวกเครื่องปรุงต่างๆ ใส่ลงในชาม ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ (สามารถเลือกได้ว่าเอาอะไรบ้าง เราเลือกแบบรวมฮิต หมู ไก่ ปลาหมึก อะไรมาหมด) กะหล่ำปลีหั่นฝอย ต้นหอมซอย ข้าวโพด และราดน้ำที่รสชาติเหมือนครีมสลัด เราต้องกวนส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากันและเทลงไปบนเตาเหล็กร้อนด้านหน้า จัดให้เป็นวงกลมสวยงาม เมนูนี้แนะนำให้ทำเป็นอันดับแรกเพราะใช้เวลานานมากกว่าพิซซ่า
จะสุก ระหว่างรอก็ปิ้งย่างเนื้อหมูเนื้อไก่กินกันแก้หิวไปก่อน ยากิโซบะนั้นรสชาติอร่อยเด็ดขาดมาก สมกับการที่ต้องรอนาน พนักงานเสริฟส่วนใหญ่เป็นเด็กวัยรุ่นล้วนๆ อายุน่าจะอยู่ในช่วงอายุ 15-18 ปี ส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่ใจบริการนั้นเต็มร้อย มีคนนึงที่ดูท่าทางซ่าส์กว่าใครเพื่อนพอจะพูดกับเราได้รู้เรื่องก็เลยกลายเป็นขวัญใจเราไปโดยปริยาย เพราะมีอะไรสงสัยหรืออยากได้อะไรเพ่ิมเป็นต้องเรียกน้องคนนี้มาช่วย เราอ่ิมแปล้และพอใจกับรสชาติอาหารมื้อนี้มาก แต่ก็ได้สิ่งอื่นตามมาด้วยนั่นก็คือกล่ินตัวอันตลบอบอวลที่ติดตามเสื้อผ้าและผมของเรา

ออกจากร้านอาหารมาไม่รู้จะไปไหนต่อดี ดูเหมือนว่าเมืองนี้ไม่ได้มีอะไรให้ท่องเที่ยวมากนัก แต่ไหนๆ ก็มาแล้วเลยเดินกันเรื่อยเปื่อยจับทิศของภูเขาไฟฟูจิเป็นหลัก กะว่าจะหามุมถ่ายรูปให้ได้สวยๆ แต่เขาไม่เล่นด้วย ย่ิงนานขึ้นเมฆก็จับตัวหนาขึ้นเรื่อยๆ บดบังฟูจิจนแทบมิด
ฉันไม่รู้จะโกรธใครดี ได้แต่โกรธตัวเองที่เสร่อมาดูฟูจิฤดูกาลนี้ทำไม ดันทุรังแท้ๆ ปกติเค้าจะมาเที่ยวกันช่วงเดือนสิงหาคมซึ่งใครที่อยากมาปีนขึ้นไปด้านบนก็สามารถทำได้ในช่วงนั้น
หรืออย่างน้อยก็สามารถที่จะขึ้นไปถึงชั้นที่ 5 ของภูเขาได้ ซึ่งบริเวณนั้นจะมีทะเลสาปถึง 5 แห่งด้วยกัน ไปเที่ยวเล่นชิลล์ๆ แถวนั้นก็ยังดี เพราะมีศาลเจ้าให้ไปเยี่ยมชมด้วย แต่ก่อนการไต่ฟูจินั้นถือเป็นการแสวงบุญเพราะฟูจิถือเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์

เอาล่ะเห็นทีว่ากลับเข้าโตเกียวจะดีกว่า เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดยาววันสุดท้ายในช่วง
ปีใหม่ทำให้มีคนกลับเข้าเมืองกันมาก (คงเหมือนช่วงสงกรานต์บ้านเรา) รถไฟจึงแน่นมาก ไม่มีที่นั่งแถมต้องยืนเบียดกับผู้คนอีก โชคดีที่ใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึง ความตั้งใจที่จะใช้ตั๋วเจอาร์ให้คุ้มนั้นก็ประสบความสำเร็จ แม้ว่าจะเห็นภูเขาไฟฟูจิแบบเลือนลางแต่ก็เรียกว่า
ได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้ว บางทีความตั้งใจจะทำอะไรซักอย่างแต่ไม่สำเร็จด้วยเหตุเพราะว่าอะไรก็แล้วแต่ ก็อย่าไปเสียใจให้มากถ้าเราได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว

19. ละครเวทีมวยปล้ำ

2011-10-02T16:31:00.000+07:00

ย่านกินซ่านอกจากจะเป็นแหล่งช้อปปิ้งที่สำคัญแล้วยังมีที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ที่น่าสนใจมากๆ
ที่แรกที่แนะนำก็คือโรงละครคาบูกิ (Kabukiza Theatre) เป็นโรงละครเก่าแก่ มีมาร้อยกว่าปีแล้วตั้งแต่สมัยจักรพรรดิเมจิ ตัวตึกซึ่งเป็นสไตล์ญี่ปุ่นผสมผสานกับความเป็นตะวันตก เกือบจะถูกทำลายโดยระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองแล้วแต่ก็คงเหลือซากไว้ให้ซ่อมแซม
จนอยู่มาได้ถึงปัจจุบัน

ละครโบราณของญี่ปุ่นมีสี่ประเภทคือ โน (Noh) เคียวเกน (Kyogen) คาบูกิ (Kabuki) และบันรากุ (Bunraku) เริ่มต้นด้วยละครโนซึ่งกำเนิดจากศาสนาชินโตเป็นการแสดงที่เกี่ยวเนื่องกับเรื่องราวของศาสนาและพิธีกรรมต่างๆ โดยนักแสดงจะใส่หน้ากากเวลาที่แสดงและเป็นผู้ชายทั้งหมดแม้ว่าจะเป็นบทของผู้หญิงก็ตาม ถือได้ว่าละครโนนั้นเป็นละครชั้นสูงและมีความลึกซึ้งเข้าใจยาก ทำให้มีการแตกเป็นการแสดงชนิดอื่นๆ ตามมาเพื่อให้ผู้คนทั่วๆ ไปสามารถเข้าใจและมีความสนุกร่วมไปด้วย อย่างเคียวเกนนั้นเป็นการแสดงละครตลกคั่นเวลาละครโนเพื่อให้คนได้ผ่อนคลาย ซึ่งจะมีการแต่งตัวง่ายๆ และไม่ค่อยมีการสวมหน้ากากเวลาแสดง สำหรับคาบูกิก็เป็นละครเวทีที่ไม่มีการสวมหน้ากากแต่เปลี่ยนเป็นการแต่งหน้าแทนผู้แสดงทั้งหมดเป็นผู้ชาย มีการแต่งตัวและแต่งเวทีที่อลังการ นักแสดงที่มีความสำคัญนั้นจะอยู่ทางด้านซ้ายของเวทีส่วนที่มีบทไม่สำคัญก็จะอยู่ทางด้านขวามือ ส่วนบันรากุนั้นเป็นละครหุ่น มีผู้ชักหุ่นใส่ชุดดำกำหนดการเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังซึ่งต้องใช้ตัวละสองคน ถ้าอยากเข้าชมละครคาบูกิต้องจองตั๋วล่วงหน้า ให้เอเยนซี่ทัวร์จองไปจากเมืองไทยก็ได้ แต่ถ้าเพ่ิงตัดสินใจตอนไปถึงญี่ปุ่นก็สามารถไปซื้อที่โรงละครได้ หรือไม่งั้นก็ตามห้างสรรพสินค้า พวกบูธขายตั๋วบนถนนก็มีขาย ราคาค่อนข้างแพงและขึ้นอยู่กับชั้นที่นั่ง ชั้นที่หนึ่งแพงสุดราคาถถึง 17,000 เยน ราคาถูกสุดคือ 2,500 เยน การแสดงมีสองช่วงคือเช้าและบ่าย แต่ละช่วงก็จะมีประมาณ 3-4 องค์ แต่สามารถเลือกดูเฉพาะองค์ได ไม่ต้องดูทั้งเรื่อง เรื่องราวจะเปลี่ยนไปในทุกๆ เดือน
และถ้าอยากเข้าใจว่าเค้าร้องอะไรก็สามารถเช่าเครื่องแปลได้ แต่เขาได้ทำการซ่อมแซมใหม่ในปี ค.ศ 2010 ใช้เวลา 3 ปี เพราะฉะนั้นใครไปคราวหน้าก็จะได้ชมในโรงละครที่ปรับปรุงแล้ว

อีกหนึ่งกิจกรรมที่เป็นความใฝ่ฝันของฉันก็คือไปดูมวยปล้ำซูโม่ เห็นในทีวีมานาน สงสัยว่าทำไมเขาต้องทำตัวให้ใหญ่ขนาดนั้น การแข่งซูโม่มีจัดเพียงปีละ 6 ครั้ง โดยจัดที่สนามแข่งขันซูโม่แห่งชาติ (National Sumo Stadium) อยู่แถวๆ ย่านเรียวโกกุ (Ryogoku) ในโตเกียว
ซึ่งมีมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1945 เป็นระยะเวลาสามเดือนคือ มกราคม พฤษภาคม และกันยายน
และเวียนไปแข่งที่โอซาก้า (Osaka) ในเดือนมีนาคม นาโกย่า (Nagoya) ในเดือนกรกฏาคม และฟูกูโอกะ (Fukuoka) ในเดือนพฤศจิกายน การแข่งแต่ละครั้งจะนาน 15 วัน เร่ิมที่วันอาทิตย์และจบที่วันอาทิตย์เช่นกัน บ้านและสนามฝึกของซูโม่หรือเรียกกันว่าเบยะ (Beya)
ก็จะอยู่ในละแวกนั้น ถ้าไปเดินเล่นแถวๆ นั้นก็อาจจะเจอตัวเป็นๆ ของเขาเหล่านั้นเดินเล่นอยู่ก็ได้แต่ต้องไปสายหน่อยเพราะช่วงเช้าตรู่เป็นช่วงฝึกทักษะ พวกเด็กๆ ที่อยากเป็นซูโม่นั้นต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่เบยะตั้งแต่ยังเด็กๆ อายุราวๆ 15 ปีก็เริ่มฝึกได้แล้ว ต้องมีระเบียบวินัยและให้ความเคารพซูโม่รุ่นพี่มาก ต้องทำงานทั้งทำความสะอาดต่างๆ ทำอาหาร ตื่นมาฝึกก่อนตั้งแต่ตีสี่ และทำทุกอย่างเพื่อรับใช้รุ่นพี่ การเป็นซูโม่นั้นนอกจากต้องมีวินัยมาก ฝึกซ้อมทุกวันแล้วยังต้องมีวิถีชีวิตที่ถูกบังคับหลายๆ อย่าง เช่นต้องไว้ผมยาวและทำผมทรงบังคับซึ่งเป็นทรงเดียวกับซามูไรสมัยโบราณ ต้องแต่งตัวด้วยชุดประจำชาติเช่นยูคาตะ (ซูโม่แต่ละตำแหน่งจะใส่ต่างกัน) และสวมเกี้ยะเวลาที่ออกไปข้างนอก เพราะฉะนั้นเราสังเกตได้อย่างง่ายดายว่าใครเป็นซูโม่ การแพ้ชนะกันดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย (ง่ายในการพูดน่ะสิ) เพราะเพียงแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสามารถดันให้อีกฝ่ายออกนอกเส้นวงกลมที่ขีดไว้บนเวทีที่ทำจากดินผสมกับทรายได้หรือทำให้ร่างกายของอีกฝ่ายนอกเหนือจากเท้าสัมผัสกับพื้นก่อนอีกฝ่ายก็ครองชัยชนะไป การแข่งแต่ละครั้งใช้เวลาแค่นิดเดียว บางครั้งไม่กี่วินาที เพราะถ้าใครเพลี่ยงพล้ำไปแค่นิดเดียวก็เป็นอันจบการแข่งขัน แต่ก่อนจะทำการต่อสู้ได้ซูโม่แต่ละคนจะต้องทำพิธีปัดเป่าก่อน เพราะสมัยก่อนซูโม่เป็นหนึ่งในกิจกรรมของศาสนาชินโตมีขึ้นเพื่อให้ความสำราญแก่เทพเจ้า ก่อนที่จะแข่งซูโม่แต่ละคนก็จะโยนเกลือบนเวทีแข่งเพื่อทำให้ศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนี้ยังต้องทำพิธีบูชาเทพเจ้า มีการใส่ชุดแบบโบราณและย่ำเท้าบนเวทีเพื่อขับไล่พวกภูติผี ส่วนกรรมการเองก็จะเทสาเกรอบๆ เวทีเพื่อบูชาเทพเจ้าเช่นกัน นับว่าการแข่งขันซูโม่นั้นนอกจากจะเป็นเรื่องราวของความบันเทิงแล้วยังเป็นส่วนหนึ่งในการบูชาเทพเจ้าอีกด้วย

ฉันว่าคนที่เป็นซูโม่นั้นต้องมีความอดทนสูงมาก ต้องมีระเบียบวินัย และฝึกฝนอย่างมีระบบ ใช้ชีวิตในแบบที่ต้องมีกฏกติกาและแบบแผนมากมาย แต่เขาก็ได้รับเงินเดือนที่มากพอจะใช้ชีวิตได้สบายๆ หลังจากเลิกแข่งแล้วก็อาจจะเปิดสถานฝึกซูโม่เลี้ยงชีพต่อไปได้ ส่วนใหญ่ซูโม่จะทำการแข่งขันในช่วงอายุ 20-35 ปี และมีอายุเฉลี่ยเพียงแค่ 60-65 ปีเท่านั้น คงเพราะเรื่องสุขภาพที่อาจไม่แข็งแรงนัก อันเนื่องมาจากรูปร่างที่ใหญ่โต ชนิดและปริมาณของอาหารที่ทานเข้าไปอาจก่อให้เกิดโรคภัยต่างๆ ได้ เพราะฉะนั้นคนที่ตัดสินใจเป็นซูโม่ก็เหมือนการตัดสินใจวิถีชีวิตของตัวเองตั้งแต่อายุ 15 ปี ซึ่งเป็นชีวิตที่ยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้ มองย้อนดูตัวเอง ตอนอายุเท่านั้นฉันยังสนุกไปวันๆ อยากจะเรียนอะไร อยากจะเป็นอะไรยังไม่รู้เลย

18. วันช้อปแห่งชาติ

2011-10-01T13:09:00.000+07:00

เรานอนยาวอย่างเต็มอิ่มกว่าจะตื่นก็สายหน่อยเพราะเหนื่อยจากการเดินทางเกือบ
สิบชั่วโมงเมื่อวานนี้ วันนี้เลยตัดสินใจว่าจะอยู่เที่ยวในโตเกียว แล้วค่อยใช้บัตรเจอาร์
ครั้งสุดท้ายในวันพรุ่งนี้

เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยเราลงไปชั้นล่างสุดเพื่อทานอาหารเช้า ร้านอาหารนี้อยู่ด้านนอก
ของตัวอาคารแต่สามารถเดินตัดที่จอดรถไปได้ เปิดให้บริการแก่คนทั่วไปไม่ใช่เฉพาะแขก
ของโรงแรม แต่ในช่วงเช้าจะเป็นที่ทานอาหารเช้าแบบบุฟเฟ่ต์สำหรับแขกที่มาพัก ร้านมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กนัก เราต้องบริการตัวเองโดยการตักอาหารที่เขาเตรียมไว้ให้โดยมีทั้งแบบญี่ปุ่นและแบบตะวันตก สำหรับแบบญี่ปุ่นนั้นมีปลาแซลม่อนย่าง ทานกับข้าวแบบญี่ปุ่นพร้อมเครื่องเคียงต่างๆ ประเภทผักดองชนิดต่างๆ ปลาตัวเล็กกรอบ ไข่หวาน ผัดผัก สลัดผักและซุปเต้าหู้
มีไข่ไก่ไว้ให้ตอกลงไปในซุปด้วย ส่วนฟากตะวันตกมีขนมปังปิ้งทานกับเนยและแยม ไส้กรอก ไข่ต้ม ชา กาแฟ ทานได้ไม่อั้น ใครอยากประหยัดค่าอาหารกลางวันก็สามารถทานให้อ่ิมตั้งแต่เช้าได้

หลังจากทัวร์วัฒนธรรมและศาสนามาหลายวัน ฉันตัดสินใจว่าวันนี้จะเป็นวันช้อปปิ้ง จึงนั่งรถไฟใต้ดินจากโรงแรม (สถานียูชิม่า “Yushima” ประตู 5) ไปลงที่สถานีกินซ่า (Ginza) ในย่านกินซ่า ซึ่งเป็นแหล่งช้อปปิ้งชื่อดัง มีตึกสำคัญๆ อยู่มากมาย ฉันเลือกที่จะเดินไปออกตรงประตูหน้าห้างฯ วาโกะ (Wako) เพราะเป็นห้างฯ ที่เก่าแก่ตัวตึกเป็นสไตล์นีโอ-เรเนซองซ์ (Neo-Ranaissance) มีมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1894 ร้อยกว่าปีแล้วมีนาฬิกาโบราณอยู่ด้านบนตึก
ที่ถือเป็นสัญลักษณ์ของย่านกินซ่า เจ้าของคือผู้ผลิตนาฬิกาไซโก้ ห้างฯนี้ส่วนใหญ่ขายของแบรนด์เนม มีชื่อเสียงเรื่องของนาฬิกา เครื่องประดับ ถ้วยชามลายครามและกระเป๋า ก็เลยเน้นขายของให้กับกลุ่มลูกค้าผู้ใหญ่ที่มีสตางค์ จุดเด่นที่ฉันชอบก็คือการตกแต่งหน้าร้านที่สวย
และเก๋ แต่ไม่เหมาะกับวัยรุ่นเท่าไหร่เพราะคงไม่มีของถูกใจ

เราตั้งใจมาร้านเครื่องเขียนอิโตย่า (Itoya) ซึ่งต้องเดินเลยห้างฯ วาโกะไปอีกหน่อยข้ามอีกสองแยกก็ถึงซึ่งต้องผ่านห้างฯ มัตซุย่า (Matsuya) ก่อน ละแวกนี้มีร้านหรูๆ หลายร้านลานตา เช่น หลุยส์ วิคตอง ชาแนล คาร์เทีย แต่ละร้านต่างก็แข่งกันตกแต่งร้านและตึกอย่างสวยงามให้สมศักด์ิศรีกับการอยู่ในย่านกินซ่าอย่างไม่มีใครยอมใคร อิโตย่าเป็นร้านเครื่องเขียนที่มีมาแต่โบราณตึกทั้งตึกที่มีถึง 9 ชั้นขายอุปกรณ์เกี่ยวกับการขีดเขียนโดยแต่ละชั้นจะแยะสินค้าเป็นหมวดหมู่ เช่น หมวดกระดาษ สมุดจด ปากกา ออกาไนเซอร์ และมีให้เลือกหลากหลายมาก เหมาะกับคนรักเครื่องเขียนอย่างมาก ห้ามพลาดเด็ดขาด น่าเสียดายที่วันนี้ร้านปิด คงปิด
ต่อเนื่องมาจากวันปีใหม่ ฉันเลยต้องกลับมาอีกทีในวันท้ายๆ ของทริป

เราไปเดินดูของต่อในห้างฯ มัตซุย่า ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับอิโตย่า วันนี้เป็นวัน เมก้าเซล (Mega Sale) เป็นวันที่สองของปีซึ่งทางห้างฯจะจัดการเซลแบบกระหน่ำสุดๆ เหล่าชาวญี่ปุ่นทั้งหลายก็จะมาเดินซื้อ “ถุง” กัน ใช่แล้ว ซื้อถุง จะเรียกว่าถุงนำโชคหรือถุงสมบัติก็ว่าได้ เป็นวัฒนธรรม
ของการช้อปที่ญี่ปุ่น ในช่วงหลังปีใหม่ห้างฯ ร้านส่วนใหญ่จะลดราคาของกันแบบสุดๆ และบางร้านก็จะนำของภายในร้านมาผสมผสานใส่ในถุงใบใหญ่และขายในราคาตายตัว แต่คุณจะไม่สามารถรู้ได้ว่าของภายในจะเป็นอะไรแล้วแต่ดวงใครดวงมัน เรียกว่าลุ้นดีเหมือนกัน แต่ว่าถ้าใครชื่นชอบของร้านไหนอยู่แล้วโอกาสที่จะได้ของถูกใจในถุงก็ไม่ใช่เรื่องยาก คนญ่ีปุ่นนิยมซื้อถุงกันมาก เราจะเห็นเขามากันแต่เช้าเพื่อรอห้างฯ เปิดและเข้าไปจู่โจมกระหน่ำซื้อถุงเหล่านั้นจนเต็มสองมือ ถ้าไปเดินห้างฯ ช่วงนี้ต้องระวังหน่อยเพราะที่เดินเหลือน้อยเต็มที ต้องเดินกระทบไหล่บรรดานักช้อปเหล่านั้นอย่างถึงเนื้อถึงตัวทีเดียว

ข้ามไปฝั่งตรงข้ามของถนนและเดินเข้าไปในซอยที่มีชาแนลและคาร์เทียร์อยู่ตรงด้านหน้า
ก็จะเจอห้างฯ แพรงตอน (Printemps) ห้างฯ ฤดูใบไม้ผลิจากประเทศฝรั่งเศส มีร้านน่าสนใจหลายร้านพวกเสื้อผ้าแฟชั่นก็สวยดี เดินสบายด้วย ร้านอาหารอยู่ชั้น 10 มีให้เลือกหลายร้าน
ที่สำคัญมีกลิ่นอายความเป็นฝรั่งเศสอยู่ในบรรยากาศทั้งห้างฯ ฉันเลือกซื้อเพียงแค่
เครื่องสำอางค์ยี่ห้อ ชู อูมูระ (Shu Eumura) ซึ่งเป็นเครื่องสำอางค์ที่มีต้นกำเนิดจากชาติญี่ปุ่นโดยแท้หากแต่ว่าเพิ่งเปลี่ยนสัญชาติโดยการขายให้กับบริษัทลอรีอัลเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ชู เป็นเมคอัพ อาร์ติส ที่โด่งดังมากในฮอลลีวู้ดนับว่าได้ทำชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติอย่างใหญ่หลวง

เอาล่ะเดินมาก็มากแล้วต้องหาอะไรลงท้องกันซักที ว่าแล้วก็ไปเดินเลียบๆ เคียงๆ แถวๆ ทางรถไฟ พบร้านซูชิสายพานร้านหนึ่งมีขนาดเล็กนิดเดียวและมีที่เหลือเพียงสองที่พอดี เราเลยตัดสินใจทานมื้อเที่ยงที่นั่น ราคาต่อจานมีตั้งแต่ 180 เยน ถึง 480 เยน แล้วแต่ชนิดของปลาซึ่งจะใส่ในจานสีต่างๆ ให้เราได้รู้ราคาก่อนหยิบ เลือกได้ตามใจชอบตามจานที่ถูกลำเลียงผ่านมาตรงหน้า รสชาติปลาที่นี่อร่อยมากเพราะว่าสดและทำแบบถูกวิธีวิถีญีปุ่นโดยแท้แถมยังช้ินใหญ่พาดผ่านก้อนข้าวด้านล่างซะมิดเลย ไม่เหมือนที่เมืองไทยบางที่ปลาช้ินสั้นมาก ทานแบบนี้ก็ดีเพราะถ้าสั่งเองอาจจะงงไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ แบบนี้เลือกได้โดยสัมผัสด้วยตาแถมยังทันใจ ที่อร่อยมากๆ เห็นจะเป็นซูชิหอยเชลล์รสชาติหวานล้ินสุดๆ ด้วยความอยากมากกว่าความหิวฉันและพี่ตุ๊กเลยทานกันไปทั้งหมดคนละ 7 จาน อ่ิมสุดๆ

ไม่รอช้าฉันเดินเข้าห้างฯต่อทันที ห้างฯ ที่เข้ารอบต่อไปคือ Yurakucho-Itocia ซึ่งเพิ่งเปิดตัวเมื่อปลายปี 2007 เป็นตึกสูงกว่า 20 ชั้น 8 ชั้นแรกเป็นที่ช้อปปิ้งและชั้นบนๆ เป็นออฟฟิส ที่นี่เป็นที่ตั้งของห้างฯ Marui ที่เป็นห้างฯ โปรดของฉัน เน้นขายของวัยรุ่นและวัยทำงาน
ที่สำคัญเป็นที่ตั้งของร้าน คริสปี้ ครีม (Krispy Kreme) ร้านโดนัทชื่อดังสัญชาติอเมริกันที่มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1937 ห้างฯ นี้มีการจัดเลย์เอ้าท์ได้น่าเดินไม่แน่นมาก และของหน้าตาน่าสนใจมากมาย นี่ถ้าเป็นหน้าร้อนคงได้ของถูกใจมากกว่านี้ ถ้าใครซื้อของเกิน 10,000 เยนสามารถไปทำเรื่องขอภาษีคืนได้ที่ชั้น 8 กรอกเอกสารแป้บเดียวก็ได้เงินสดคืนทันทีไม่ต้องไปรอรับที่สนามบินหรือโอนเข้าบัตรเครดิตเหมือนประเทศแถบยุโรป เราจบการเดินห้างฯ นี้ด้วยการต่อแถวซื้อคริสปี้ครีมทานกัน ตอนแรกก็ลังเลเพราะแถวยาวออกไปนอกห้างฯ เลยทีเดียว แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว หาทานที่บ้านก็ไม่ได้ (ตอนนั้นคริสปี้ครีมยังไม่มาเปิดที่เมืองไทย) แถมสโลแกน
ที่บอกว่า “ความอร่อยที่ละลายในปาก” (Melt in your Mouth Delicious) ก็กระตุ้นต่อมอยากอย่างได้ผล ที่นี่มีการจัดระบบการต่อแถวดีมากๆ เขาจะกั้นคนเป็นกลุ่มๆ แถมระหว่างรอ
ยังเอาโดนัทรสออริจินัล ( Original Glazed) มาให้ทานอีก (ลงทุนสุดๆ ) เรียกความประทับใจได้เต็มๆ นอกจากนี้ยังมีการถามคนท่ีต่อแถวซื้อถึงชนิดของโดนัทที่ต้องการ ถ้าใครจะซื้อแต่แบบออริจินัลล้วนๆ สามารถเดินเข้าอีกแถวหนึ่งและไปจ่ายเงินได้เลย เพราะเขามีการเตรียมความพร้อมไว้แล้ว ได้จัดเป็นกล่องๆ ไว้ตอบสนองความอยากของคนได้อย่างดีเยี่ยมแต่สำหรับมือใหม่หัดกินอย่างฉันก็ย่อมต้องการลองหลายๆ รส (จริงๆแล้วเป็นคนขี้เบื่อ ไม่ชอบทานหรือทำอะไรซ้ำๆ) เอาเป็นว่าสิริรวมเวลาแล้วตั้งแต่เข้าแถวหม่ำโดนัทระหว่างรอจนถึงจ่ายเงินเสร็จนั้นไม่ถึง 10 นาที เรียกว่าทั้งประทับใจทั้งอิ่มท้องเลยทีเดียว

ยัง ยังไม่พอ เพราะวันนี้เป็นวันช้อป เราจึงไปต่อกันที่ มูจิ (Muji) สาขากินซ่า ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นเท่าไหร่ เดินดูของที่พากันลดราคาล่อใจให้เราซื้อกันอย่างสนุกสนานเพราะถือว่าถูกมากเมื่อเทียบกับสินค้าของญี่ปุ่นแบรนด์อื่นๆ ด้วยความที่เป็นคนตัดสินใจซื้อของเร็ว เห็นแล้วชอบก็ซื้อเลย แล้วจริงๆ แล้วเป็นคนชอบสีสันสดใส ซึ่งของส่วนใหญ่ของมูจิจะเป็นสีเอิร์ทโทนหรือสีเข้มๆซะเยอะ ก็เลยไม่ได้ใช้เวลาในการเดินมากนัก พวกของแต่งบ้านไม่ต้องพูดถึง ยังไม่มีบ้านของตัวเอง ซื้อไปก็รกเปล่าๆ ขี้เกียจจนอีกต่างหาก ฉันท้ิงพี่ตุ๊กให้เลือกดูของอย่างสบายๆ เพราะดูว่าจะเป็นเพียงไม่กี่ที่ที่เธอสามารถเลือกซื้อของถูกใจและได้ใช้ ฉันเดินฝ่า
ความหนาวไปห้างฯ อื่นต่อนั่นก็คือเซบุ (Seibu) กับฮันคิว (Hankyu) ห้างฯ สไตล์ญี่ปุ่นแท้
ตั้งประจันหน้ากันแถมยังมีทางเดินต่อจากห้างฯ หนึ่งไปอีกห้างฯ ได้ด้วย ส่วนใหญ่เน้นขายพวกเสื้อผ้าซึ่งคอลเลคชั่นตอนนี้ใส่ไม่ได้คือกันหนาวล้วนๆ แถมราคาก็แพงสุดขั้วหัวใจ ฉันเลยใช้เวลาเดินแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นถึงแม้จะมีถึง 7 ชั้นก็ตาม

เราพยายามหาร้านอาหารเพื่อทานมื้อค่ำกันแถวๆ นั้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ดวงเรื่องหาอาหารการกินคราวนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เลยต้องซื้ออาหารกล่องจากห้างฯ Matsuzakaya กลับไปทานกันที่โรงแรมตามเคย

17. ฮิคาริ โนโซมิ ... ฮิฮิ เกือบซวย

2011-09-30T12:32:00.002+07:00

ความจริงแล้วเมืองทากายาม่ายังมีที่เที่ยวอีกเยอะ เสียแต่ว่าหิมะตกไม่ลืมหูลืมตาทำให้เราเดินทางลำบาก อีกที่หนึ่งที่ควรต้องไปเยี่ยมชมนั่นก็คือ หมู่บ้านพื้นเมืองฮิดะ (Hida Folk Village) สามารถเดินไปได้ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง หรือจะนั่งรถเมล์ไปก็ได้ประมาณ

10 นาที ที่นั่นมีบ้านเก่าแบบโบราณแท้ๆ (Gassho-zukuri) เปิดเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง
ให้ผู้คนได้ชม ซึ่งอยู่ห่างจากทากายาม่าไปไม่ไกลนักสามารถนั่งรถเมล์ไปใช้เวลาประมาณ

50 นาทีก็ถึง ถ้าจะออกไปนอกเมืองเพื่อชมหมู่บ้านโบราณที่อยู่ในหุบเขาโชกาว่า (Shogawa) ก็จะเพิ่มอรรถรสมากขึ้นไปอีก เพราะเขตชิรากาว่าโก (Shiragawa-go) และเขตโกกายาม่า (Gokayama) นั้นเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านโบราณขนานแท้ คุณจะพบกับบ้านเก่ามากมายที่สร้างด้วยวิถีโบราณ ส่วนใหญ่บ้านเหล่านี้เลี้ยงไหมเป็นอาชีพ เพราะฉะนั้นโครงสร้างของบ้าน อากาศแสงแดด ความร้อนจึงต้องเอื้ออำนวนต่ออาชีพเขาด้วย หลังคาของบ้านแบบโบราณนี้

มีลักษณะเหมือนมือที่พนม อันนี้นอกจากเรื่องความสวยงามคงทนแล้วยังมีส่วนเรื่องการทนทานต่อดินฟ้าอากาศ ต้องแข็งแรงพอที่จะทนหิมะที่ตกหนัก รวมทั้งความชื้นของฝน บ้านบางหลังยังเปิดให้พักค้างคืนได้อีกด้วย อันนี้น่าลองมากๆ เพราะจะได้ซึมซับความเป็นอยู่แบบโบราณโดยแท้

เนื่องจากอากาศไม่เป็นใจเราเลยต้องถอดใจจากที่เที่ยวอีกหลายแห่ง เดินคอตกกลับไปยังสถานีรถไฟเพื่อเดินทางเข้าโตเกียว เราแวะรับกระเป๋าที่ร้านเดลี่แล้วเลยตัดสินใจซื้ออาหารกล่องเผื่อไว้ทานในรถไฟเพราะกว่าจะไปถึงโตเกียวก็ดึกดื่นแล้ว

ใช้เวลาประมาณ 2 ½ ชั่วโมงในการเดินทางกลับมาต่อรถไฟที่นาโกย่า ด้วยความเร่งรีบ
เราก้าวขึ้นชานชาลาเบอร์ที่รถไฟจะเทียบท่าในอีกไม่กี่นาทีถัดไป รถวิ่งฉิวมาจอดพอดีฉันก็รีบก้าวเท้าเข้ารถ ลากกระเป๋าอันหนักไปหาที่วาง ประตูปิดในอึดใจ ฉันเดินไปหาที่นั่งตามเบอร์ตั๋วที่ระบุไว้ตอนจอง ปรากฏว่าตรงนั้นมีชาวญี่ปุ่นนั่งอยู่ก่อน ฉันก็เลยยื่นตั๋วให้เขาดูว่านี่มันที่ของฉันนะจ๊ะ เขาก็ทำหน้างงๆ พร้อมกับควักตั๋วของตัวเองมาดู ซึ่งปรากฏว่าเป็นเบอร์เดียวกัน
เอาล่ะสิ ใครผิดใครถูก ใครออกตั๋วผิดรึเปล่า หัวใจฉันเต้นแรง ซักครู่พนักงานเดินตั๋ว
เดินมาทันใจ เขาหยิบตั๋วฉันไปดูพร้อมกับพูดว่า

“ตั๋วของคุณต้องขึ้นรถไฟฮิคาริ (Hikari) แต่คันนี้คือรถไฟโนโซมิ (Nozomi)”

“ฮ้า !!!!! เป็นไปได้ยังไง นี่ฉันขึ้นรถไฟผิดคันหรือนี่” ฉันหน้าซีดเผือดทันที พูดอะไร
ไม่ออกได้แต่ทำหน้าเหว๋อ

“เออ พี่ก็เห็นเหมือนกันว่าฮิคาริมันต้องจอดอีกด้านหนึ่งของชานชาลา” พี่ตุ๊กเพ่ิงเฉลย ทำไมไม่ยั้งกันไว้ตอนที่วิ่งขึ้นรถไฟ ไหงกลับตามกันขึ้นมาเฉยเลย

“แล้ว แล้ว ทำไงดีคะ ฉันสามารถลงที่ป้ายหน้าได้มั้ยคะ” ฉันทำเสียงเล็กเสียงน้อยถามพนักงาน

เขามองหน้าฉันอย่างอ่อนใจแล้วตอบ “ได้ครับ เดี๋ยวคุณลงป้ายหน้าแล้วกัน ชื่อป้าย
ชินโยโกฮาม่า แล้วไปต่อรถไฟฮิคาริซึ่งจะจอดที่นั่นเหมือนกัน”

ตอนแรกฉันใจหายวาบเพราะกลัวว่าถ้าเกิดเจ้ารถไฟโนโซมินี้ไม่เดินทางเข้าโตเกียวแต่ไปเมืองอื่นเราจะยิ่งเสียเวลาไปกันใหญ่ แต่ก็คงพอมีบุญอยู่บ้างที่อะไรๆ ไม่เลวร้ายเกินไปนัก
ที่รู้สึกว่าโชคดีอีกอย่างก็คือปกติแล้วรถไฟโนโซมิเป็นรถไฟชนิดเดียวที่ไม่สามารถใช้ตั๋วเจอาร์จองได้ ถ้าจะขึ้นต้องเสียเงินสถานเดียว นี่ยังดีนะที่พนักงานยังใจดีกับฉันอยู่บ้าง คงสงสารเห็นหน้าซีดเผือดเหลือสองนิ้ว โชคดีอีกที่รถไฟทั้งขบวนนั้นว่างสนิท (คนเดินทางออกนอกเมือง
ไปเยี่ยมญาติกันหมดแล้ว) มีที่เหลือให้นักท่องเที่ยวเซ่อซ่าอย่างเราเลือกนั่งตามสะดวก

ไอ้เจ้าป้ายชินโยโกฮาม่าที่ว่าป้ายต่อไปน่ะ มันไกลโขอยู่ เรียกว่าเป็นป้ายก่อนเข้าโตเกียว เราเลยนั่งโนโซมิกันยาวเลย ไม่มีกะจิตกะใจจะหลับหรือจะกินอะไรทั้งสิ้นกลัวหอบกระเป๋าลงไม่ทัน คราวนี้โดนจ่ายเงินแน่ถ้ายังขืนนั่งต่อไปถึงโตเกียว

ในที่สุดเราก็เเปลี่ยนเป็นรถไฟฮิคาริแล้วก็เดินทางต่อไปถึงสถานีโตเกียว ตัดสินใจว่าจะนั่งแท้กซี่เพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แต่ถ้ามาจากสนามบินนาริตะก็สามารถนั่งรถไฟสายเคไซ (Keisei) ไปลงที่สถานีอูเอโนะ แล้วต่อรถแท้กซี่ ถ้ามารถใต้ดินสายชิโยดะ (Chiyoda) ก็ไปลงที่สถานียูชิม่า (Yushima) แล้วเดินต่ออีกหน่อย

แท้กซี่ที่โตเกียวนี่ทันสมัยสุดๆ แค่บอกชื่อโรงแรมและย่านอูเอโนะเท่านั้น เขาก็เปิดจอตรงด้านหน้า สามารถว่ิงตามเส้นทางที่แสดงไว้บนจอไปจนถึงหน้าโรงแรมได้อย่างรวดเร็ว เพราะถ้าหันมาถามผู้โดยสารว่าไปทางไหนเหมือนแท้กซี่ที่เมืองไทยล่ะก็คงต้องหากันทั้งคืน หมดค่าแท้กซี่ไป 1,640 เยน

เราไปถึงโรงแรมอิโดย่าเกือบสี่ทุ่มแล้ว เราเคยมาอยู่ที่นี่แล้วเมื่อหลายปีก่อนเลยรู้สึก
คุ้้นเคย พนักงานก็หน้าเดิม ห้องพักอยู่ชั้นหนึ่งเลยไม่ต้องหอบห้ิวกระเป๋าให้เหนื่อยยาก เราจองห้องพักแบบญี่ปุ่น (Ryokan) อีกเช่นเคย ที่นี่มีห้องสองแบบทั้งแบบญี่ปุ่นและแบบตะวันตก
แต่ที่ดีก็คือมีห้องน้ำและห้องอาบน้ำส่วนตัวสะดวกมาก แถมราคายังไม่แพงอีกด้วย ถ้านอนครบ 5 คืนจะได้แถมอาหารเย็นหนึ่งมื้อ ใครสนใจอยากพักลองดูรายละเอียดและจองห้องได้ที่เว็บไซต์ www.hoteledoya.com

เราเอากระเป๋าไปเก็บในห้องและเริ่มแกะอาหารมื้อเย็นที่ซื้อจากทากายาม่าออกมาเตรียมตัวทาน โชคดีที่อิโดย่ามีเครื่องอำนวยความสะดวกให้นักท่องเที่ยวพร้อม มีไมโครเวฟ
ให้อุ่่นอาหาร คูลเลอร์ให้เติมน้ำดื่มกาต้มน้ำร้อน กาแฟมีให้ตลอด 24 ชั่วโมง แถมมีโทรศัพท์แบบโทรทางไกลโดยใช้บัตรโทรศัพท์ในโรงแรมอีกด้วย

เมื่ออ่ิมท้องก็เลยผลัดกันไปส่งข่าวคราวถึงคนทางบ้านกัน โทรศัพท์สาธารณะที่ญี่ปุ่น
ใช้ยากนิดหน่อยแต่ที่โรงแรมมีบอกขั้นตอนอย่างละเอียดเราก็เลยโทรได้สำเร็จ เคล็ดลับก็คือต้องซื้อบัตรโทรศัพท์ทางไกลจากร้านสะดวกซื้อ แล้วก่อนจะโทรได้ต้องหยอดเหรียญสิบเยน
ลงไปก่อนแล้วก็กดตามขั้นตอน แม้ว่าเสียงโอเปอร์เรเตอร์จะพูดอะไรไม่ต้องสนใจ เพราะถึงสนใจก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี ซักครู่สัญญาณก็จะต่อไปยังเลขหมายที่เรากดไป

ฉันเห็นมีฝรั่งยืนโวยวายเรื่องหยอดเหรียญนี้ซะใหญ่โต ว่าทำไมถึงต้องหยอดอีกในเมื่อจ่ายเงินค่าบัตรไปแล้ว แหม ! สิบเยนเนี่ยนะ เรื่องใหญ่มาก โทรเสร็จเครื่องมันก็คืนเงินกลับออกมาอยู่ดี ฉันล่ะไม่เข้าใจคนประเภทนี้เลย ขอให้ได้โวยไว้ก่อน ปกป้องสิทธิ์ตัวเองสุดฤทธิ์สุดเดช
ขอให้ลืมหูลืมตากันบ้างเถอะ ไปโวยวายเรียกร้องสิทธิ์ให้กับคนที่เค้าถูกเอาเปรียบ ถูกริดรอนสิทธิมนุษยชนดีกว่ามั้ย ให้ตายเถอะ

อีกครู่หนึ่งก็มีสาวฝรั่งอีกนางหนึ่งมายืนโวยวายเสียงหลงอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของพนักงานต้อนรับ ต่อว่าต่อขานว่าของของเธอหายไปจากห้อง ให้ทางโรงแรมรับผิดชอบ โทษว่าพนักงานทำความสะอาดซุ่มซ่ามบ้างล่ะ อะไรอื่นๆ อีกมากมาย ในขณะที่พนักงานต้อนรับก็พยายามอธิบาย เมื่อไหร่ที่เขาปริปากพูดยัยฝรั่งนั่นก็สวนเสียงแหลมขึ้นมาทันที ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดอะไรเลย แถมยังตะคอกอีกว่าให้ไปเรียกคนที่พูดภาษาอังกฤษรู้เรื่องมาพูดกับหล่อน ฉันมองไปแล้วรู้สึกว่าเป็นภาพที่น่าสงสารมากๆ คนนึงก็ใส่ๆๆๆ อย่างเดียว อีกคนก็พยายามที่จะช่วยเหลือและแก้ไขปัญหาอย่างเต็มที่ บางทีคนเราชอบใช้อำนาจมากเกินไปรึเปล่า ยิ่งกับคนที่ไม่มีทางสู้ คนที่สุภาพไม่โต้ตอบ ทำให้บางครั้งตกเป็นเหยื่อของคนที่บ้าอำนาจโดยที่อาจจะไม่ได้เป็นคนผิด คนที่โมโหโทโสอารมณ์ก็จะขุ่นมัว มีความทุกข์ มีแต่ความไม่พอใจกับทุกสิ่ง
ทุกคนรอบตัว ฉันมองว่าคนที่ระงับอารมณ์ไม่ตอบโต้ถือว่าเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

16. วันเท้าแข็ง

2011-09-29T16:02:00.000+07:00

เราตื่นแต่เช้าตรู่เพราะต้องออกเดินทางจากเมืองเกียวโตเพื่อไปแวะเที่ยวที่เมืองทากายาม่า (Takayama) ฉลองวันแรกของปี ลงไปชั้นใต้ดินเพื่อทานอาหารเช้าที่วันนี้มีหน้าตาแปลกและทานยากซักหน่อย เป็นกุ้งต้มทั้งตัวกับปลาช้ินเล็ก รสชาติจืดๆ และมีอะไรไม่รู้รสชาติหวานๆ อีกสองสามชิ้น ยังดีที่มีเต้าหู้และซุปที่รสชาติคุ้นเคยหน่อย ถ้าต้องให้คะแนนคงได้แค่ 4 เต็ม 10 ถ้าเทียบกับโรงแรมแรกที่อยู่นี่เทียบกันไม่ติดเลย โรงแรมนี้ดูจะเน้นดีไซน์มากไปหน่อย ดีไซน์ไปซะทุกเรื่อง มันก็เลยไม่ค่อยอบอุ่น ยังนึกถึงหน้าคุณแม่บ้านที่คอยเอาอกเอาใจเรา
ไม่หาย ถ้าให้แนะนำก็ต้องบอกว่าอยู่โรงแรมแรก อ่ิม อร่อย สบาย ได้อารมณ์กว่ากันเยอะ

เราออกเดินไปสถานีรถไฟตอนแปดโมงกว่าๆ หนาวก็หนาวแถมเดินลำบากเพราะไอ้กระเป๋าพิการอีกแต่ก็ไม่เกินความพยายามอยากเที่ยวไปได้ จัดการจองตั๋วรถไฟชิงคันเซน (Shinkansen) โดยใช้บัตรเบ่งเจอาร์พาส รถไฟชิงคันเซนมีชื่อเล่นเรียกกันติดปากว่า “Bullet Train” หรือรถไฟกระสุน มาจากความเร็วของมันนั่นเอง ถือว่าเป็นระบบการขนส่งมวลชนที่เวิร์คมากๆ และถือเป็นความภูมิใจของชาวญี่ปุ่น ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะไม่ใช่รถไฟที่เร็วที่สุด
ในโลกแล้ว แต่ความถี่และความตรงต่อเวลานับว่าสุดยอด แนะนำว่าควรจองที่นั่งเพราะบางทีขบวนที่ไม่ต้องจองที่อาจจะเต็ม ยิ่งเป็นช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว ชิงคันเซนนั้นมีหลายยี่ห้อต้องดูรหัสและเวลาให้ดี ขึ้นแรกๆ อาจมีงงได้

เราต้องไปลงที่นาโกย่า (Nagoya) ก่อนเพื่อเปลี่ยนรถไฟไปยังเมืองทากายาม่า ใช้เวลา
สิริรวมแล้วก็ 3 ½ ชั่วโมง ฉันใช้เวลาหลับอย่างเต็มอ่ิม เพราะเมื่อคืนนอนน้อย เมื่อรถไฟใกล้เข้าเมืองทากายาม่าบรรยกาศเร่ิมอึมครึมและมีหิมะตกบ้านเรือนถูกปกคลุมขาวไปหมด ดูๆ ไปก็สวยดี แต่คงไม่สวยแน่ถ้าเราต้องเดินตากและย่ำหิมะตลอดวันนี้ ฉันเกิดความกังวลเล็กน้อยเพราะไม่ค่อยชอบความเฉอะแฉะ เมื่อรถไฟเคลื่อนขบวนจอดเทียบชานชลาหิมะก็ยังตกไม่หยุด คราวนี้ก็ต้องเร่ิมทำใจเพราะเราไม่ควรให้อะไรมาเป็นอุปสรรคการเที่ยวของเราได้

เราลากกระเป๋าเพื่อหาล้อกเกอร์ภายในสถานีรถไฟ แต่ทุกตู้เต็มหมดแม้จะมีอยู่จำนวนมากก็ตาม ฉันจึงเดินไปที่ศูนย์ให้ข้อมูลนักท่องเที่ยว พนักงานให้ความช่วยเหลือดีมาก บอกว่าที่ร้านสะดวกซื้อที่ชื่อเดลี่ (Daily) นั้่นรับฝากกระเป๋า ฉันจึงหยิบแผนที่ภาษาอังกฤษมาประกอบการเดินเที่ยว ร้านเดลี่อยู่ทางด้านขวาของสถานีไม่ไกล เดินเข้าไปบอกฝากกับพนักงานได้เลย ค่าบริการใบละ 500 เยน ฝากได้ถึง 5 โมงเย็น

เมื่อสัมภาระหลุดจากตัวไปแล้วคราวนี้ก็เดินสบายตัว มุ่งหน้าเข้าเมืองเก่าตามแผนที่ที่ได้มา ทากายาม่าเป็นเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเพราะอนุรักษ์บ้านเก่า ของเก่า ศิลปะต่างๆ ไว้ได้อย่างดี ย่านซานโนมาชิ (Sannomachi) เป็นย่านที่เขาอนุรักษ์บ้านเก่าไว้ตั้งแต่สมัยเอโดะ เป็นเมืองที่ถูกโอบล้อมด้วยหุบเขาทำให้ทำการเกษตรได้ไม่ดีแต่มีชื่อเสียงทางด้านไม้ มีช่าง
มีฝีมือมากมาย เราเดินตามถนนเล็กๆ ที่มีบ้านเก่ารายล้อม ส่วนใหญ่เป็นร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึก พิพิธภัณฑ์ เดินแล้วเหมือนย้อนไปอยู่ในยุคเก่า ตามหัวมุมถนนยังมีรถลากให้บริการอีกด้วย เราเดินดูได้ซักพักก็ต้องยอมแพ้ธรรมชาติ หิมะเร่ิมตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเราเดินต่อไม่ไหว แวะเข้าไปพักที่ร้านอาหารร้านหนึ่งซึ่งตกแต่งเหมือนบ้านเก่าสมัยโบราณ น่ารัก อบอุ่นมากๆ มีรายการอาหารไม่มากนัก และเนื่องจากร้านอาหารละแวกนั้นปิดไปหลายร้าน ร้านนี้เลยต้องรับลูกค้าเต็มๆ ทำให้อาหารหลายจานหมดลง ฉันจึงต้องทานข้าวหน้าเนื้อย่าง ราคาจานละ 1,100 เยน มาพร้อมกับซุปและผักดอง น้ำชาร้อนบริการฟรี ความจริงฉันไม่ทานเนื้อวัวมาหลายปีแล้ว แต่ทำไงได้ จังหวะนั้นมีอะไรก็ต้องทาน ความจริงแล้วละแวกนี้โด่งดังเรื่องเนื้อย่างมาก ถ้าใครชอบทานเนื้อก็แนะนำให้ลองทานดู เนื้อจะย่างสุกเฉพาะด้านนอก
ส่วนด้านในยังไม่สุกดี แต่รสชาติอร่อยเลิศมาก เรานั่งพักในร้านให้หายหนาวซักครู่ก็ออกเดินทางต่อ หิมะยังไม่หยุด แต่ด้วยเวลาที่เรามีไม่มาก ทำให้ต้องฝ่าลุยกับธรรมชาติ เค้าบอกกันว่าอยู่ใต้ฟ้า (ไทย) อย่ากลัวฝน เพราะงั้นอยู่ใต้ฟ้า (ญี่ปุ่น) ก็ต้องไม่กลัวหิมะ คิดซะว่าเป็นเรื่องสนุกแล้วกัน ปีๆ นึงเราจะได้เจอหิมะกันกี่มากน้อยเชียว

ที่ต่อไปที่แวะคือพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านคุซากาเบ้ (Kusakabe-Mingeikan) เป็นบ้านเก่าของตระกูลพ่อค้า คุซากาเบ้ ต่อมาจึงทำเป็นพิพิธภัณฑ์ให้คนได้ศึกษาเกี่ยวกับเครื่องใช้ข้าวของโบราณ และได้ดูวิถีชีวิตความเป็นอยู่แบบดั้งเดิมสมัยเอโดะ นับว่าเป็นมรดกจากบรรพบุรุษ

เมื่อเข้าไปด้านในจะเจอเคาน์เตอร์เก็บค่าเข้าชมราคา 500 เยน สามารถเดินชมและถ่ายรูปได้ตามสบายในส่วนด้านหน้าเป็นบ้านเก่าที่จัดวางข้าวของเครื่องใช้ไว้เหมือนบ้านคนปกติ
นั่นก็เพราะเป็นบ้านที่สร้างโดยสามัญชนคนธรรมดาไม่ใช่พวกซามูไร ส่วนถัดไปด้านในจะมี
อีกหลังหนึ่งที่เน้นโชว์ของสะสมต่างๆ ภายในมีบริเวณกว้างขวางแถมยังมีห้องต้อนรับ
นักท่องเที่ยวอีกด้วย ซึ่งเป็นห้องที่ติดฮีทเตอร์ให้ความอบอุ่น มีชาเขียวเสิร์ฟพร้อมกับ
ขนมแป้งทอด (Rice Cracker) เรานั่งกันอยู่พักใหญ่เพราะข้างนอกมันหนาวเหลือเกิน แถมหิมะก็ตกไม่หยุด ที่แย่ไปกว่านั้นน้ำได้ซึมเข้าไปในรองเท้าฉันทำให้เท้าแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว จึงต้องถอดรองเท้าถุงเท้าออกมาอังฮีทเตอร์ช่วยให้คลายความแข็งลง ไม่งั้นคงเดินต่อด้วยความยากลำบากมาก

กะว่าจะไปดูบ้านเก่าต่ออีกหลัง (Yoshijima Heritage House) ซึ่งหลังนี้ในสมัยโบราณเป็นบ้านที่มีชื่อเสียงในการต้มสาเกขาย เสียดายที่วันนี้ปิด ว่ากันว่าบ้านหลังนี้ในส่วนของสถาปัตยกรรมจะดูมีความเป็นผู้หญิงมากกว่าบ้านคุซากาเบ้

ไม่เป็นไร เราไปที่ที่เค้าเปิดก็ได้ ว่าแล้วก็ตรงไปศาลเจ้า ซากุระยาม่า ฮาชิมังกุ (Sakurayama Hashimangu) เป็นวัดที่ชาวเมืองที่อาศัยอยู่แถบทิศเหนือจะมากราบไหว้
พระกัน ที่วัดนี้ยังมีห้องเก็บรถแห่ถึง 4 จากทั้งหมด 11 คันจึงจะถูกนำมาแห่รอบเมืองในช่วงเทศกาลสำคัญ เทศกาลแห่รถประจำปีซึ่งที่ทากายาม่านี้ถือเป็นเมืองที่มีการจัดเทศกาลรถแห่ย่ิงใหญ่และสวยงามติดอันดับ 1 ใน 3 ของญี่ปุ่น (อีกสองที่คือย่านกิออนที่เกียวโต (Gion Festival, Kyoto) และที่ชิชิบุ ไซตามะ (Shishibu Night Festival, Saitama Prefecture) )

มีการจัดสองช่วงคือช่วงฤดูใบไม้ผลิช่วงวันที่ 9-10 เมษายน และช่วงฤดูใบไม้ร่วงวันที่ 9 ตุลาคม ใครไปญี่ปุ่นช่วงนั้นลองแวะไปร่วมเทศกาลดู เค้าบอกว่าจัดงานใหญ่โต ผู้คนต่างพากันออกมาเฉลิมฉลองแต่งตัวแบบพื้นเมืองโบราณ มีการแสดง ร้องรำทำเพลงและมีการแสดง
หุ่นกระบอกโบราณด้วย ช่วงนั้นคงเป็นช่วงแห่งสีสันและรอยยิ้ม ชาวเมืองคงภูมิใจที่ได้โชว์วัฒนธรรมโบราณให้นักท่องเที่ยวได้ดูกัน การรักษาขนมธรรมเนียม ศิลปะ ประเพณีโบราณไว้ได้อย่างเหนียวแน่นนั้นต้องอาศัยผู้คนชาวเมืองนี่แหล่ะ เพราะถ้าเขาเหล่านั้นไม่สนใจใส่ใจที่จะอนุรักษ์ของดีของโบราณก็มีอันต้องสูญสลายไปตามกาลเวลา

ตอนที่เราไปถึงนั้นหิมะตกค่อนข้างหนักทำให้ศาลเจ้าถูกปกคลุมไปด้วยปุยสีขาว ประกอบฉากหลังที่เป็นต้นไม้ใหญ่ให้ความรู้สึกสวยแบบลึกลับดี ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นมีชาวบ้านก่อกองไฟให้ความอบอุ่นแก่ผู้คนที่ผ่านไปมา ฉันก็ไปยืนอังมืออยู่พักหนึ่งให้คลายหนาวลง แม้ว่าหิมะจะตกแต่ผู้คนก็ไม่ได้ย่อท้อในการมาไหว้พระกัน อาจเพราะเป็นวันแรกของปีจึงต้องมาขอพรให้เป็นสิริมงคลแก่ชีวิตตลอดทั้งปี

ฉันได้แต่หวังเหมือนกันว่าปีวัวดุนี้คงจะโชคดีเพราะตั้งแต่มาญี่ปุ่นได้ไปเยี่ยมวัดและศาลเจ้ามานับไม่ถ้วน แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่าใจเรา ถ้าเรากำหนดความคิดความรู้สึกได้ไม่ปล่อยให้เผลอไผลไปตามอารมณ์อันอ่อนไหว เราก็จะสามารถควบคุมความรู้สึกไม่ถูกกระทบและ
สั่นคลอนได้ง่ายๆ ตามสิ่งแวดล้อมหรือบรรทัดฐานที่คนอื่นวางไว้

15. ลั่นระฆังขจัดกิเลส

2011-09-28T16:24:00.000+07:00

ยัง ยังไม่สะใจ ใครบอกว่าเราจะยอมนอนเร็วในคืนสุดท้ายของปี

เมื่อนาฬิกาเดินมาถึงห้าทุ่ม เราก็พร้อมออกเดินทางไปเที่ยววัดกัน จากที่ได้ไถ่ถามพนักงานโรงแรมว่ามีที่ไหนฉลองปีใหม่แบบญี่ปุ้นญี่ปุ่นบ้าง ได้รับคำตอบว่าคือวัดชิโอนิน (Chion-in Temple) วัดพุทธนิกายโจโด (Jodo) หรือ เพียวแลนด์ (Pure land) ที่มีท่าน โฮเนน (Honen) เป็นศาสดา ซึ่งเป็นผู้ที่ทำให้ศาสนาพุทธกลับมาถูกนับถือและเข้าถึงได้จากคนทุกชนชั้น
ไม่เฉพาะชนชั้นสูงเหมือนที่เป็นก่อนหน้านั้น วัดนี้สร้างตั้งแต่ปี ค.ศ 1234 ตรงที่ที่ท่านโฮเนน
มรณะภาพ วัดนี้ยังโด่งดังจากการใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำหนังฮอลลีวู้ดเรื่องดัง “The Last Samurai” อีกด้วย

เราต้องเดินไปขึ้นรถเมล์ตรงสถานีเกียวโต ดูเหมือนว่ามีคนมากมายที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกับเรา คนต่อแถวขึ้นรถเมล์กันอย่างแน่น เราต้องรอรถคันที่สองถึงจะสามารถตะกายขึ้นไปได้ แน่นอนว่ายืนตลอดสายแต่วัดอยู่ไม่ไกลนักจึงใช้เวลาเมื่อยไม่นาน

ส่ิงที่เด่นตระหง่านตั้งแต่ทางเข้านั้นก็คือประตูด้านหน้าที่ใหญ่โตอลังการมาก เป็นประตูวัดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นสูงถึง 24 เมตรทีเดียว เราต้องอ้อมไปเดินขึ้นจากทางด้านข้างซึ่งเป็นบันไดขึ้นเนินไปหอระฆังที่เป็นไฮไลท์ของคืนนี้ ระฆังที่นี่มีขนาดใหญ่มาก หนักถึง 74 ตัน ต้องใช้พระจำนวน 17 รูปในการลั่นระฆังในคืนสุดท้ายของปีเป็นธรรมเนียมที่พระจะสวดมนต์และลั่นระฆังจำนวน 108 ครั้ง ซึ่งเป็นการปัดเป่ากิเลสที่เรามีอยู่กับตัวถึง 108 ชนิดด้วยกัน

เราเดินท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียดกันเพื่อเข้าไปดูพิธีลั่นระฆัง มีทั้งคนท้องถิ่นและ
นักท่องเที่ยว ทางวัดจัดระเบียบไว้ค่อนข้างดี มีเชือกกั้นให้คนเข้าไปได้เป็นกลุ่ม เมื่อเห็นว่าเร่ิมเบียดกันมากก็จะกั้นไว้ด้านนอกก่อน เราเดินลื่นไหลไปตามคลื่นฝูงชน หยุดเพื่อถ่ายรูปการ
ลั่นระฆังบ้างเป็นระยะ ดูเหมือนว่าผู้คนจะสนุกไปกับจังหวะการผลักไม้ขนาดใหญ่ให้ชนกับระฆังพร้อมกับเสียงสวดมนต์ของพระ เมื่อเดินวนครบรอบก็ต้องเดินออกไปอีกทางหนึ่ง รอบๆ วัดมีร้านค้ามาตั้งขายอาหารและขนมให้คนที่มาเที่ยวได้กินกันเราเองก็พยายามหาอะไรทานเพราะมื้อค่ำทานไม่ค่อยอิ่มนัก แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรถูกใจเท่าไหร่ ความจริงน่าจะทานบะหมี่
ซะหน่อย เพราะเค้าเชื่อกันว่าการทานบะหมี่ในวันแรกของปีจะทำให้อายุยืนยาว

เมื่อกลับออกมาจากวัดแล้วเราต้องนั่งรอรถเมล์ท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ รอ ร้อ รอ ไม่มีทีท่าว่าจะมีรถเมล์ แถมการจราจรบริเวณหน้าวัดนั้นติดหนึบ จึงตัดสินใจข้ามถนนเข้าไป
ยังซอยเล็กๆ เพื่อเรียกแท้กซี่หวังใจว่าจะสามารถลัดไปออกถนนด้านอื่นได้

ฉันบอกชื่อถนนที่ตัดผ่านด้านหน้าโรงแรมของเรากับคุณลุงแท้กซี่ แกก็ไม่ได้ถามอะไร
พยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ออกรถ นั่งไปซักพักแกก็จอดตรงถนนหน้าตาไม่คุ้นเคยเอาซะเลย ฉันเร่ิมวิตกกังวล ไอ้ครั้นจะลงตรงนั้นแล้วเดินต่อเห็นทีว่าจะไม่เข้าท่า เลยบอกแกไปว่าไม่ใช่ที่ที่เรา
จะไป เอาเป็นว่าไปส่งใกล้ๆ สถานีเกียวโตก็แล้วกัน หลังจากนั้นเราคงไม่หลงทางอย่างแน่นอน เดินต่อเอาเองอีกนิดก็ได้ แกก็ออกรถขับต่อไปเลี้ยวนู่นเลี้ยวนี่ ทันใดนั้นเองถนนเร่ิมคุ้นตา เมื่อมองไปยังด้านหน้าเห็นป้ายโรงแรม “โตว่า” อยู่ไม่ไกล รีบแจ้งแก่คุณลุงทันที ไม่รู้ว่าแกเก่งหรือเราเก่งกันแน่ที่สามารถพามาถึงหน้าโรงแรมได้โดยไม่ต้องเดินต่อ มิเตอร์บอกราคาที่ 1,620 เยน ฉันควักเงินออกมาจ่าย ปรากฏว่าคุณลุงแกไม่ยอมรับเงิน แกรับไปแค่แบ้งค์พันเยน แล้วที่เหลือคืนเรามา ฉันพยายามยัดเยียดให้แก แต่ยังไง้ยังไงแกก็ไม่ยอมท่าเดียว แกคงคิดว่า
แกขับรถอ้อมไปมาทำให้เราต้องเสียเงินเยอะล่ะมั้ง แหมคนดีๆ อย่างนี้หายากจริงๆ
เราขอบคุณคุณลุงพร้อมรอยยิ้ม

ได้แต่คิดว่าคงเป็นความโชคดีที่ได้เดินผ่านเสาโทริหมื่นต้น และฟังเสียงระฆังที่วัดชิโอนินปัดเป่ากิเลสออกไปเป็นแน่ถึงได้เจอเรื่องดีๆ คนดีๆ ตั้งแต่วันแรกของปี 2009 ขนาดนี้

14. ตามล่่าเสาโทริ

2011-09-27T12:49:00.000+07:00

ตอนบ่ายเราไปเที่ยวศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ (Fushimi Inari Shrine) ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองเกียวโตมีสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์โดดเด่นนั่นก็คือเสาโทริสีส้มนับหมื่นต้น และยังเป็นที่ถ่ายทำฉากหนึ่งในหนังเรื่องเกอิชาอีกด้วย ศาลเจ้านี้เป็นผู้นำศาลเจ้าทั้งหมดที่บูชาเทพเจ้าอินาริ (Inari) เทพเจ้าแห่งข้าวและสาเก ซึ่งมีถึง 40,000 ศาลเจ้า มีตัวแทนเป็นรูปปั้นหมาจิ้งจอก
พันผ้ากันเปื้อนสีแดงคาบกุญแจของยุ้งฉางข้าว ซึ่งถือเป็นผู้ส่งสารของเทพเจ้า ถ้าเห็นรูปปั้นหมาจิ้งจอกที่ไหนก็เดาได้เลยว่าศาลเจ้านั้นๆ นับถือเทพเจ้าอินาริ ในปัจจุบันเทพเจ้าอินาริได้รับการนับถือจากนักธุรกิจที่มักจะมาขอพรให้มีความเจิรญก้าวหน้า ประสบความสำเร็จ วัดนี้จึงได้รับเงินบริจาคและทำนุบำรุงโดยนักธุรกิจเหล่านั้น เสาโทริจำนวนมากก็ได้รับบริจาคจากคน
กลุ่มนี้

บริเวณละแวกนี้มีอาหารขึ้นชื่อที่เป็นที่นิยมนั่นก็คืออุด้งราดด้วยเต้าหู้ทอดเพราะเป็นอาหารจานโปรดของเจ้าหมาจ้ิงจอก (แหมทานอาหารเพื่อสุขภาพนะเนี่ย เป็นหมาจิ้งจอกมังสวิรัติ

รึเปล่าก็ไม่รู้)

เค้าบอกกันว่า (เค้าไหนก็ไม่รู้นะ) ถ้าสามารถเดินขึ้นไปถึงยอดเขาผ่านเสาโทริสีส้มสดจำนวนหมื่นต้นนี้ได้ล่ะก็ จะโชคดีตลอดทั้งปี มีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีธุรกิจเป็นของตัวเอง เราเดินดูรอบๆ วัด บริจาคเงินเล็กน้อย แล้วก็เดินไปยังทางเข้าที่จะนำไปสู่ยอดเขา ตอนนั้นยังไม่ได้คิดเรื่องจะเดินไปให้ถึงจุดสูงสุด เพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับการถ่ายรูปเสาสีส้มสวยที่มีมากมาย เราเดินขึ้นไปเรื่อยๆ แล้วก็ลังเลว่าจะไปต่อดีมั้ย ไม่แน่ใจว่ามันจะไกลอีกซักแค่ไหน ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าต้องใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงในการเดิน เมื่อเดินมาถึงตรงจุดพัก เรานั่งหอบแฮ่กๆ คิดว่าจะหยุดตรงนั้น เพราะก็สูงพอที่จะเห็นวิวเมืองได้แล้ว แต่เมื่อคิดถึงคำพูดที่ว่าจะทำให้โชคดีตลอดทั้งปี ก็เป็นสิ่งดึงดูดที่ทำให้เราเกิดฮึกเฮิมขึ้นมา มีชายหนุ่มสองคนเดินกลับลงมาจากด้านบน ฉันจึงถามเขาว่ายอดเขานั้นต้องไปอีกไกลแค่ไหน เขาบอกว่าประมาณครึ่งชั่วโมงเดิน ในช่วงเวลานั้นเหมือนต้องตัดสินใจครั้งย่ิงใหญ่แต่เมื่อทบทวนดูว่าเราเคยเดินไปถึงยอดทักซังที่ภูฏานมาแล้ว ไม่น่ามีอะไรจะโหดไปกว่านั้นได้ ก็เลยตัดสินใจลุกขึ้นพร้อมเดินต่อ

เราเดินไปท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อยๆ มืดลง ในเว็บไซต์แนะนำศาลเจ้านี้บอกว่า การเดินขึ้นในช่วงเวลาเย็นนั้นเป็นช่วงที่ดีที่สุด จากที่เราตื่นเต้นกับเจ้าเสาโทริสีส้ม หยุดถ่ายรูปเพลิดเพลิน เมื่อสูงขึ้นไปเรื่อยๆ กลับไม่อยากเห็นเสาอีกเลย เพราะนั่นหมายความว่า “ยังต้องไปต่ออีก ยังไม่ถึงนะ” เราเกือบท้อใจหลายรอบ แต่เสียดายเวลาและระยะทางที่ผ่านมา ถ้าตัดสินใจหันหลังกลับลงไปอาจเสียใจทีหลังเพราะระยะทางเหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้น เราคิดแบบนั้นอยู่หลายรอบกว่าที่เราจะหอบสังขารขึ้นไปถึงยอดนั้นก็เกือบมืดสนิท มีศาลเจ้าตั้งตระหง่านอยู่ด้านบน มีเพียงมนุษย์ไม่กี่ชีวิตที่ขึ้นมาถึง ทำให้เรารู้สึกภูมิใจ จึงขึ้นไปขอพรเทพเจ้าให้ประสบความสำเร็จ พบเจอแต่คนดีๆ สิ่งดีๆ ตลอดปีใหม่นี้

ไม่อยากจะคิดเลยว่าเราต้องใช้เวลาอีกแค่ไหนในการเดินกลับลงไปด้านล่าง ฟ้าเร่ิมมืดสนิท ไฟจากตะเกียงตามเสาโทริมีเพียงเลือนลาง เรามุ่งหน้าเดินลงอย่างเดียว ไม่หยุด ไม่พูดคุย

ขาลงดูเหมือนจะเร็วกว่าขาขึ้น แต่ก็เหนื่อยและปวดขาไม่แพ้กัน ในที่สุดเราก็ลงมาถึงด้านล่างจนได้ บริเวณวัดเริ่มมีร้านมาจัดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานในคืนนี้

เรารอรถเมล์อยู่นานมากเพราะรถสายนี้วิ่งไม่ถี่ จึงตัดสินใจไปขึ้นเจอาร์แทน ซึ่งใช้เวลาเพียง 15 นาทีก็กลับไปถึงสถานีเกียวโต เราแวะเดินเล่นใน Porta ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใต้สถานีรถไฟเกียวโต เป็นแหล่งรวมทุกอย่าง สามารถซื้อหาของฝาก เสื้อผ้าแฟชั่นต่างๆ รวมทั้งของกิน ร้านอาหาร คาเฟ่มากมาย แต่โชคไม่เข้าข้างเรา วันนี้ร้านส่วนใหญ่ปิดสองทุ่ม คงเพราะเป็นวันสุดท้ายของปี เราจึงต้องเดินตากลมหนาวกลับโรงแรมโดยแวะซื้อแซนวิชและบะหมี่จากลอว์ซัน (Lawson) ไปกินกันตาย แต่จะว่าไปของที่ขายในร้านสะดวกซื้อที่ญี่ปุ่นไม่ว่าจะเป็น Family mart, Lawson หรือ 7 Eleven นับว่ามีคุณภาพดี แถมบางทีมีของหน้าตาแปลกๆ อาหารก็รสชาติดีใช้ได้ สามารถฝากผีฝากไข้ เอ้ย… ฝากท้องไว้กับร้านสะดวกซื้อเหล่านี้ได้ ทำให้ชีวิตสะดวกใช้ไปได้มาก

13. วัดเล็ก ... วัดน้อย

2011-09-26T16:50:00.000+07:00

เมื่อเดินรอบๆ สวนแล้ว ตรงไปยังทางออกอีกด้านหนึ่งจะสามารถเดินลัดเลาะป่าไผ่เพื่อไปเที่ยวยังที่ต่อๆ ไปได้ ป่าไผ่นี้มีเอกลักษณ์โดดเด่นที่ใครผ่านไปผ่านมาก็ต้องแวะเดินลอดกัน ตรงกลางเป็นถนนเล็กๆ สองข้างถูกโอบล้อมด้วยต้นไผ่สูงลำต้นสีเขียวสดโบกไหวเมื่อยามต้องลมเสียดสีกันส่งเสียงเหมือนเสียงดนตรี ถ้าแวะมาแถวนี้แล้วไม่ได้เดินลอดป่าไผ่ก็เหมือนว่ามาไม่ถึง

เดินต่อไปไม่นานนักเราก็มาถึงวัด โจแจกโคจิ (Jojakkoji) วัดเล็กๆ ที่อยู่บนภูเขาโอกุระ (Ogura) อายุกว่า 400 ปีแล้ว ต้องเสียค่าเข้า 200 เยน ตอนที่เราไปถึงนั้นไม่มีผู้คนเลย
แต่เราก็เข้าไปชมอยู่ดีซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ถูกเพราะฉันชอบในความสวยแบบน่ิงๆ ไม่โฉ่งฉ่าง เหมือนต้องเข้าไปค้นหาถึงจะเจอของดี ต้นไม้ที่ปราศจากใบเขียวมีเพียงก่ิงก้านที่ยังยืนหยัดท่ามกลางอากาศหนาวรอคอยการผลิใบอีกครั้ง อยู่ด้วยกันอย่างลงตัวกับวัดเล็กๆ และสวนน้อยๆ ที่ทางวัดดูแลไว้อย่างดีทำให้มีสีเขียวแซมอยู่บ้างพอมีชีวิตชีวา

เราเดินต่อมายังด้านล่างที่ผ่านบ้านเรือนผู้คน เป็นบ้านไม้แบบโบราณ ดูสวยเก๋ มีสไตล์ และถูกอนุรักษ์เอาไว้อย่างดี เดินตัดผ่านซอยเล็กๆ ที่จะนำเราไปสู่ตัวเมือง ก็พบศาลเจ้าเล็กๆ
โนโนมิยะ (Nonomiya Shrine) ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ที่แปลกแตกต่างจากศาลเจ้าอื่นก็สังเกตุได้ตั้งแต่ทางเข้าเลย เพราะเสาโทริที่นี่เป็นสีดำ ไม่เหมือนที่อื่นที่มักเป็นสีส้ม เป็นที่สถิตของเทพเจ้าหลายองค์ เน้นเรื่องการให้พรเรื่องคู่และการคลอดลูก ในสมัยก่อนเจ้าหญิงจะต้องถูกส่งตัวมาอยู่ที่ศาลเจ้านี้และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อที่จะชำระจิตใจให้บริสุทธิ์ ก่อนที่จะรับหน้าที่เป็นพระระดับสูงที่ศาลเจ้าอิเซ่ (Ise Shrine) ศาลเจ้าโนโนมิยะแห่งนี้ยังปรากฏอยู่ในนิยายเรื่องเกนจิอีกด้วย

ภายในบริเวณด้านในนั้นในส่วนด้านซ้ายมือมีหินสีดำวางอยู่ เชื่อกันว่าถ้ามาสวดมนต์ขอพรและได้สัมผัสหินก้อนนี้ความปรารถนาที่ตั้งใจมาขอก็จะเกิดผลขึ้นจริง เห็นมีคนเขียนขอพรบนแผ่นป้ายไปแขวนไว้มากมาย รูปแบบหนึ่งที่เป็นแบบเฉพาะเจาะจงของที่ศาลเจ้านี้คือรูปวาดของเจ้าหญิงและรถแห่ซึ่งเป็นตอนหนึ่งที่ปรากฏในนิยายเรื่องเกนจิ

เราเดินกลับลงมาจากเนินเขาเพื่อไปหาอะไรทานตรงใจกลางเขต ระหว่างที่เดินออกจากซอยเล็กๆ ก็เหลือบไปเห็นขนมหน้าตาแปลกๆ ดูน่าทาน เป็นขนมเผือกและมันบดทำเป็นก้อนสี่เหลี่ยม ทอดให้ร้อนบนเตา ขายเป็นชุดคู่กับน้ำเต้าหู้รสชาติเข้มข้นจัดจ้าน ขนมหมดไปอย่างรวดเร็วทำให้ร่างกายเราอบอุ่นขึ้นมาก เราไปหาอาหารทานแถวๆ สถานีรถไฟ ฉันทานโซบะเย็นมากับปลาแห้งๆ ทั้งตัว รสชาติหวานๆ แปลกลิ้นดี ส่วนพี่ตุ๊กผู้ไม่พิสมัยการลองของแปลกจึงสั่งคัทซึด้งกุ้ง หลังจากนั้นเราก็ไปทานขนมหวานต่อที่ร้านข้างๆ “Matcha Parfait” ซึ่งเป็นการรวมขนมญี่ปุ่นไว้ในถ้วยเดียวกัน ตั้งแต่ไอสกรีมชาเขียว ขนมโมจิถั่วแดงบด และเค้กชาเขียว นับว่าเป็นความอร่อยอีกรูปแบบหนึ่ง ประมาณว่าเราจะลองทานขนมชาเขียวไปทุกย่านเพื่อคัดให้เข้ารอบว่าใครจะอร่อยเด็ดที่สุด แต่เอาเข้าจริงๆ ก็เหมือนเฉือนกันไม่ลง เพราะแต่ละที่ก็มีลีลาไม่แพ้กัน สรุปว่าคนได้เปรียบคือนักท่องเที่ยวนั่นเอง ดูเหมือนว่าฉันค่อนข้างจะทานมากกว่าปกติเวลาที่เดินทางท่องเที่ยว คงเป็นเพราะว่าไม่ต้องมีความกังวลอะไรมาก ปล่อยตัวตามสบาย แถมต้องเดินเยอะอากาศก็หนาว เลยมีข้อแก้ตัวให้ได้ทานได้เยอะกว่าปกติหน่อย

เราตัดสินใจว่าจะเดินทางกลับโดยรถไฟเจอาร์เพราะไหนๆ ก็มีตั๋วอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเงินค่ารถเมล์แถมยังประหยัดเวลากว่า สถานีเจอาร์นั้นอยู่ค่อนข้างลึกลับซับซ้อนเพราะต้องเดินเข้าซอยไปลึกทีเดียวอาจจะทำให้เปลี่ยนใจได้ระหว่างทางเพราะนึกว่าหลง

12. เราไม่ได้อยู่ในโลกเพียงเดียวดาย

2011-09-25T10:29:00.001+07:00

ตื่นแต่เช้าลงมายังด้านล่างของโรงแรมโตว่าที่เป็นที่ตั้งของห้องอาหารมื้อเช้า จัดอยู่เป็นสัดส่วน เราแง้มประตูออก แล้วก็เจอกับโต๊ะอาหารที่จัดเป็นระเบียบเรียบร้อยตามจำนวนแขกที่พัก โต๊ะอาหารมีขนาดเตี้ยต้องนั่งกับพื้น เมื่อเราไปถึงพนักงานที่อยู่ในชุดแบบฟอร์มทันสมัยปนกับโบราณออกมาต้อนรับและพาไปยังโต๊ะของเรา เขาจุดไฟในเตาเล็กๆ ของแต่ละคนเพื่ออุ่นเต้าหู้ และไปนำชาร้อนมาเสริฟ เรารู้สึกเกร็งๆ นิดหน่อย เพราะดูว่าจะเป็นการทานที่ไฮโซ
กว่าโรงแรมแรก อาหารหลักนั้นคือปลาแซลม่อนย่างเกลือ ไข่ต้มในน้ำซีอ้ิว พร้อมกับเครื่องเคียงคือผัก ทานพร้อมข้าว หน้าตาดูน่าดูมากกว่าน่ากิน เราเลยต้องค่อยๆ เล็มอาหารและทำเสียงเบาสุดๆ แขกเร่ิมทยอยเข้ามาในห้องอาหาร ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ เนื่องจากว่าการทานอาหารในมื้อนี้ค่อนข้างดูเป็นทางการเราเลยใช้เวลาไม่มากนัก อยากออกไปเที่ยวเร็วๆ

ก่อนที่จะออกเดินทางไปเที่ยวในเขต อารายาชิม่า (Arayashima) เราแวะขอคำแนะนำจากพนักงานต้อนรับสำหรับการฉลองปีใหม่ในคืนนี้ แบบที่เป็น traditional จริงๆ คือฉลองปีใหม่แบบชาวญี่ปุ่นแท้ๆ ว่าไปนั่น เธอแนะนำว่าให้ไปที่วัด ชิโอนิน (Chionin) เพราะจะมีการลั่นระฆังต้อนรับปีใหม่ตอนเที่ยงคืน

เรานั่งรถเมล์สาย 28 เพื่อไปยังเขตอารายาชิม่า ซึ่งไม่สามารถใช้ตั๋ววันได้ ต้องจ่ายเป็นเที่ยวราคา 210 เยน ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ลงที่ป้าย Arashiyama Koen เมื่อลงมา
จะเจอสะพานไม้ยาวชื่อว่า โทเก็ตซึ (Togetsu-kyo) ข้ามแม่น้ำคัตซุระ (Katsura) วิวบริเวณนี้สวยงามเป็นธรรมชาติมากๆ มีแม่น้ำไหลเอื่อยพาดผ่านด้านหน้าภูเขาที่มีต้นไม้ปกคลุมรกครึ้ม ถ้ามาช่วงซากุระบานก็จะมีสีสันสวยงามกว่านี้ แต่อาจจะไม่สงบเท่ากับหน้าหนาว คงมี
นักท่องเที่ยวพลุกพล่านยืนถ่ายรูปคู่กับธรรมชาติอันสวยงามจนไม่มีพื้นที่ให้เราได้สัมผัส
ความงามได้เต็มอิ่มเท่าไหร่นัก การท่องเที่ยวนั้นอาศัยธรรมชาติเป็นปัจจัยสำคัญ ถ้าไม่มีธรรมชาติอันสวยงามอ่อนหวาน ก็อาจไม่มีตัวดึงดูดผู้คนให้แห่กันเข้ามาดูชม เพราะฉะนั้นเราต้องช่วยกันรักษาไว้ให้ดี ถ้าปีไหนต้นซากุระเกิดงอนมนุษย์ไม่ยอมผลิดอกให้ได้ชมกัน ถึงเวลานั้นชาวญี่ปุ่นคงต้องร้องไห้ ธรรมชาติเกิดดับและเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ยิ่งในภาวะปัจจุบันที่มนุษย์เบียดเบียนพื้นที่ของธรรมชาติมากขึ้น ทำให้ภาพที่เคยสวยกลับหมองลง ต้นไม้ดอกไม้ที่เคยพล้ิวไหวยามต้องลมกลับกลายเป็นตึกสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านท้าทายอำนาจของธรรมชาติ ตึกสูงเหล่านั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงไปตามฤดูกาลเฉกเช่นธรรมชาติจึงยังขาดเสน่ห์ที่น่าหลงไหลและค้นหา ลองคิดดูง่ายๆ ว่า เราจะสามารถถ่ายรูปตึกตึกเดิมซ้ำๆ ได้ซักกี่หน แต่สำหรับต้นไม้หนึ่งต้น ถ่ายทุกวันก็แตกต่างกันได้ทุกวัน

เราเดินข้ามสะพานเพื่อไปเที่ยวที่วัด เท็นริวจิ (Tenryuji) ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสะพาน
เดินไปไม่ไกลนัก วัดนี้มีอายุอานามกว่า 350 ปี ตัววัดนั้นเคยถูกไฟไหม้เผาทำลายจนต้องสร้างขึ้นใหม่ แต่สวนโดยรอบกลับรอดพ้นมาได้ ถ้าอยากเข้าชมต้องเสียเงิน 600 เยน ซึ่งสามารถเดินดูวัดในส่วนด้านในรวมทั้งสวนเซนที่อยู่รอบๆ ภายในวัดนั้นเปิดโชว์ห้องต่างๆ ซึ่งไม่มี
ของประดับประดาอะไรมากมาย ส่วนใหญ่เป็นห้องโล่งๆ แต่บรรยากาศสงบสดชื่น เพราะ
โอบล้อมด้วยสวนเซนและมีบ่อน้ำบ่อใหญ่อยู่ตรงกลาง

ที่วัดนี้มีโปรแกรมเปิดรับคนที่มีความประสงค์จะฝึกสมาธิแบบเซนให้มาพักอาศัยที่วัดได้โดยไม่จำเป็นต้องนับถือศาสนาพุทธนิกายเซน และเป็นชนชาติใดก็สามารถเข้าร่วมได้ ฉันลองเข้าไปดูรายละเอียดแล้ว ต้องยอมแพ้ตรงที่เวลาเร่ิมต้นของการฝึกนี่แหล่ะ เพราะเขาเริ่มกันตั้งแต่ตี 3 เลยทีเดียว อืมม์ บาปยังหนาอยู่มาก

ฉันชอบคำสอนอันหนึ่งของท่าน ซาไก โตกุเกน (Sakai Tokugen) ท่านเป็นพระรูปหนึ่งที่มีส่วนสำคัญในการเผยแพร่คำสอนของนิกายเซน ท่านให้ความสำคัญในการอยู่ร่วมกันบนโลกผืนนี้ไว้อย่างดีไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ ภูเขา ต้นไม้ เหล่านกกา แต่ละชีวิตล้วนมีผลกระทบต่อกัน
และกัน เราไม่ได้อยู่บนโลกเพียงโดดเดี่ยวเดียวดาย เราไม่ได้มีอิทธิพลต่อการอยู่ของเรา
หากแต่เป็นสิ่งรอบๆ ตัวเราต่างหาก เราจึงควรต้องอยู่ร่วมกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย

“Our existence here and now is not due to our own force, but to the force, blessing and support of all around us.  This is not only true for ourselves. Mountains, trees, and birds — all beings exist accordingly."

Sakai Tokugen

11. หารักแท้ที่วัด

2011-09-24T22:49:00.000+07:00

ย่านกิออนมีศาสนสถานหลายแห่งที่น่าสนใจ ศาลเจ้าแรกที่เราแวะไปคือ ศาลเจ้ายาซากะ (Yasaka Shrine) ซึ่งเป็นศาลเจ้าของศาสนาชินโต สร้างขึ้นเพื่อบูชาเทพเจ้าแห่งความเจริญรุ่งเรืองและสุขภาพสร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี ค.ศ 656 และได้รับการบูรณะล่าสุดเมื่อปี 1654 อยู่ติดถนนใหญ่ใกล้แหล่งช้อปปิ้งทำให้หาได้ง่ายมาก และเป็นที่นิยมของผู้คนชาวเมืองแวะเวียนมาสวดมนต์ขอพร เป็นศาลเจ้าที่ประกอบพิธีฉลองเทศกาลที่สำคัญที่สุดของเมืองเกียวโตนั่นก็คือ Gion Matsuri (กิออน มัสซุริ) ซึ่งแรกเริ่มนั้นจัดขึ้นเพื่อขับไล่โรคระบาดที่เกิดขึ้นภายในเมือง เขาจะจัดขบวนพาเหรดแห่ศาลเจ้าขนาดเล็กไปตามถนนที่มีชาวบ้านมาออกร้านขายอาหารและขนมต่างๆตามสองข้างทาง ผู้คนต่างร่วมใจกันแต่งชุดพื้นเมืองมาร่วมงาน เมื่อจัดเป็นประจำทุกปีก็เลยกลายเป็นพิธีที่สำคัญและได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยวมาก หากอยากมาร่วมงานก็ต้องมาในช่วงเดือนกรกฏาคม

ศาลเจ้ายาซากะโดดเด่นตั้งแต่ประตูทางเข้าสีส้มที่ใช้เป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมนั้นสะดุดตาแต่ไกล ยังไงซะก็ไม่หลงไปวัดอื่นแน่ เมื่อผ่านเข้ามาด้านในแล้วจะมีบริเวณด้านหน้าที่กว้างขวาง มีเวทีสำหรับประกอบพิธี และอีกฝั่งหนึ่งเป็นตึกชั้นเดียวที่คนมาไหว้พระขอพรและบริจาคเงินโดยโยนลงไปในกล่องขนาดใหญ่ และสั่นกระดิ่งเพื่อปลุกเทพเจ้าให้ฟังคำสวดมนต์อ้อนวอน รอบๆ จะมีโคมกระดาษห้อยอยู่ซึ่งไฟจะเปิดในยามค่ำคืน ตัวหนังสือที่เขียนไว้บนโคมนั้นเป็นชื่อของสปอนเซอร์ที่สนับสนุนวัดซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นธุรกิจร้านค้าที่อยู่ในเกียวโต

เมื่อเดินออกจากวัดแล้วที่พลาดไม่ได้ก็คือตรอก อิชิเบ โคจิ (Ishibe-koji lane) เป็นย่านเก่าแก่ของเมืองเราสามารถลัดเลาะเข้าไปเดินเล่นในซอยเล็กๆ เพื่อชมโรงแรม ร้านชา บ้านไม้เก่า ซึ่งมีต้นไม้ที่แทรกตัวอยู่อย่างสงบ สะท้อนให้เห็นสถาปัตยกรรมและความเป็นอยู่แบบโบราณได้อย่างดี

เมื่อเดินออกจากซอยเล็กแล้ว แนะนำให้ไปเดินเล่นแถวๆ ถนนนิเนนซากา (Ninenzaka) และซานเนนซากา (Sannenzaka) ซึ่งเป็นส่วนโบราณของเมืองที่ถูกอนุรักษณ์ไว้อย่างดี สองข้างทางเป็นร้านรวงขายของพื้นเมือง อาหาร ขนม ของใช้ต่างๆ ที่น่าสนใจมากๆ เดินแล้วต้องระวังกระเป๋าหน่อยเพราะเผลอใจไปนิดเดียวก็ต้องเสียเงินให้กับของล่อตาต่างๆ ถนนตรงนี้ค่อนข้างที่จะเป็นเนิน และไม่เรียบนัก ต้องระวังให้ดีเวลาเดินเที่ยว ถ้าเผลอลื่นหกล้ม คนโบร่ำโบราณแถวนั้นเค้าเชื่อกันว่าจะประสบกับโชคไม่ดีไปถึงสองสามปี … ไอ้หย๋า …

เดินต่อไปเรื่อยๆ ก็จะถึงทางเข้า จิชู จินจา (Jishu Jinja) เป็นสถานที่ยอดฮิตของหมู่วัยรุ่น เพราะเป็นศาลเจ้าที่บูชาเทพเจ้าแห่งความรักและการมีคู่ ตรงลานด้านหน้ามีหินสีดำตั้งอยู่สองก้อน ระยะห่างจากกันไม่มากนัก ชาวญี่ปุ่นเชื่อกันว่าถ้าปิดตาเดินจากก้อนหนึ่งไปยังอีกก้อนหนึ่งโดยไม่มีคนช่วยบอกทางได้สำเร็จล่ะก็จะโชคดีในเรื่องความรัก ฉันเห็นมีวัยรุ่นมาทดลองกันหลายคน หัวเราะคิกคักสนุกสนานกันใหญ่วัยรุ่นก็เหมือนกันทุกประเทศ สนใจใส่ใจกับเรื่องของหัวใจเป็นหลัก ยังไม่ค่อยมีความทุกข์ร้อนกับเรื่องอื่นๆ นัก ถ้าเป็นช่วงฤดูการท่องเที่ยวคงต้องรอคิวเดินกันนานหน่อย เผลอๆ อาจจะหลับตาเดินชนเนื้อคู่ที่มาเที่ยววัด ก็ดีไปอีกแบบ

เดินไปอีกนิดก็จะเข้าไปสู่เขตวัด คิโยมิซุ (Kiyomizu Temple) วัดนี้เป็นวัดที่ผู้คนนิยมมาไหว้พระกันมาก มีพระพุทธรูปที่สำคัญซึ่งมี 11 หน้าและ 1,000 แขน ตัววัดนั้นสร้้างจากไม้ทั้งหมดและมีเทคนิคการสร้างที่ไม่ใช้ตะปูตอกแม้แต่ตัวเดียว น่าอัศจรรย์มาก เป็นหนึ่งในวัดที่องค์การยูเนสโกเลือกให้เป็นมรดกโลก แม้ว่าจะรอดพ้นจากการถูกทำลายในช่วงสงครามโอนินเพราะเป็นเพียงนิกายเล็กๆ ที่ไม่มีอิทธิพลอะไรมากมาย แต่ก็ไม่รอดจากการถูกไฟไหม้ วัดนี้ถ้าเปรียบเป็นผู้หญิงก็ต้องบอกว่าเป็นผู้หญิงที่สวยทุกมุม ไม่ว่าจะด้านข้างซ้ายขวาหรือด้านหน้า มองไกลมองใกล้ก็มีเสน่ห์สวยไปหมด เมื่อเดินเข้าไปด้านในจะให้ความรู้สึกขลังและสงบเพราะอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่บนเนินเขา อีกทั้งยังรู้สึกถึงความมั่นคงหนักแน่นอาจเป็นเพราะเสาไม้ขนาดใหญ่ที่เป็นรากฐานสำคัญของวัดนี้ เมื่อเดินต่อไปก็จะสามารถถ่ายรูปวัดด้านหน้าเต็มๆ จากหลายๆ มุม ซึ่งจะเห็นโครงสร้างของวัดอย่างชัดเจนว่าใหญ่โตและมีไม้ประกอบเป็นตัววัดมากมายขนาดไหน แถมยังสามารถมองเห็นวิวเมืองเกียวโตอีกด้วย ก่อนที่จะเดินออกจากวัด
จะมีบ่อน้ำแร่ให้คนมาตักดื่มเชื่อว่าสามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ สองข้างทางของทางเดินลงจากตัววัดนั้นมีต้นซากุระเรียงราย ถ้าเป็นฤดูใบไม้ผลิเชื่อว่าคงสวยงามอ่อนหวานมากๆ เป็นแน่ แต่ตอนที่เราเดินกลับออกไปนั้นเป็นช่วงเย็นที่อากาศเร่ิมหนาวขึ้นเรื่อยๆ จึงได้อีกความรู้สึกหนึ่งแทน ฉันรู้สึกว่าที่ญี่ปุ่นนั้นหลักศาสนาได้สอดแทรกเรื่องราวการอยู่ร่วมกับธรรมชาติเข้าไปค่อนข้างเยอะ ทำให้ทุกๆ ที่มีพื้นที่สำหรับธรรมชาติให้อยู่ร่วมกันอย่างลงตัว ไม่ใช่ว่าจำเป็นต้องมีก็เลยเจียดที่เข้าไปหน่อยนึงพอให้ได้อารมณ์

เราเดินกลับลงไปเพื่อซื้อของฝากซึ่งเป็นของกินล้วนๆ มาญี่ปุ่นคราวนี้เราติดใจรสชาติของขนมโมจิรสงาดำอย่างมาก เพราะเบื่ออะไรที่เป็นชาเขียวแล้ว อันเนื่องมาจากสินค้าและโฆษณาที่เมืองไทยที่ทั้งบอกกล่าว สั่งสอน จนกระทั่งยัดเยียดให้เรารู้สึกว่าชาเขียวเหมือนเป็นยาวิเศษทำได้ทุกอย่าง สรรพคุณดีซะจนต้องซื้อดื่มกันทุกวัน วันละหลายขวด ส่งผลให้ผู้ประกอบการนั้นร่ำรวยกันเป็นแถว

เรานั่งรถเมล์กลับไปย่านช้อปปิ้ง และพุ่งตรงไปยังห้างฯ “มินา” (Mina) เพื่อหาที่เข้าห้องน้ำ ห้างฯมินาเป็นห้างไม่ใหญ่โตมากนัก แต่การจัดร้านค่อนข้างน่าเดิน และมีข้าวของที่น่าสนใจ ด้านบนมีร้าน “ยูนิโคล” (Uniqlo) ซึ่งขายเสื้อผ้าและผลิตภัณฑ์ที่ทำจากผ้ายืด เพ้นท์ลายต่างๆ ราคาย่อมเยาว์ เหมือนเลียนแบบมูจิแต่ดีไซน์สู้ไม่ได้ ที่แตกต่างคือสีสันที่มีความหลากหลาย เพราะมูจิมักเน้นแต่แนว Earth Tone

วันนี้เราเกรงว่าจะหาอะไรทานไม่ได้อีก ก็เลยตั้งหน้าตั้งตาหาร้านอาหารกันก่อนที่จะทำอะไรกันต่อเดินๆ ไปก็หันไปพบกับร้านบะหมี่ร้านนึง ที่มีข้อความดึงดูดใจให้ต้องลอง เค้าเขียนไว้หน้าร้านว่า “If you come to Japan, you have to enjoy this noodle” แถมยังมีรูปเชฟยืนทำหน้ามุ่งมั่นด้านหลังเป็นไฟลุกท่วม ประหนึ่งโฆษณารายการทีวีแชมเปี้ยน นั่นแหล่ะก็สามารถกระตุกต่อมน้ำลายของเราให้สูบฉีดเต็มปากแล้ว เรายืนเก้ๆ กังๆ ตรงหน้าตู้หยอดเหรียญเพราะไม่รู้ว่าจะเลือกบะหมี่แบบไหนดี เนื่องมาจากว่าอ่่านไม่ออกซักตัว ทันใดนั้นเองก็มีอัศวินขี่ม้าขาวตาหยีมาช่วย หนึ่งในพนักงานของร้านภูมิใจนำเสนอเมนูเบอร์ 1 บอกว่าเป็นบะหมี่จานเด็ดของร้าน เป็นที่นิยมมากๆ ใครแวะมาเป็นต้องสั่งจานนี้อยู่ร่ำไป ฉันก็เลยกดปุ่มสั่งไปหนึ่งจาน ราคาประมาณ 850 เยน แต่ด้วยความเป็นคนช่างลอง เลยกดปุ่มเบอร์ 2 ให้กับตัวเอง

ร้านนี้เป็นร้านเล็กๆ ประมาณหนึ่งคูหา มีโต๊ะนั่งเรียงๆ เป็นแถวหันหน้าไปทางเดียวกันเหมือนเวลาทำข้อสอบ ซึ่งด้านหน้านั้นเป็นครัวแบบเปิด คือมีกระจกใสให้เราเห็นว่าเชฟแต่ละคนปรุงอาหารกันยังไงซักครู่บะหมี่ก็ถูกนำมาเสริฟ ของพี่ตุ๊กเป็นบะหมี่น้ำข้นมีหมูฝานบางๆ โปะหน้า ส่วนของฉันน่าจะเป็นบะหมี่หมูตุ๋นเพราะน้ำเข้มข้นกว่าแถมมีไข่ต้มแบบยางมะตูมมาด้วย เมื่อได้ซดน้ำเข้าไปคำแรก น้ำตาแทบไหล เปล่าไม่ได้เผ็ด แต่รสชาตินั้นอร่อยมากๆ สมกับคำโฆษณาที่ติดไว้หน้าร้าน เพราะงั้นฉันเลยอยากบอกต่อว่า “ถ้าแวะมาเกียวโต คุณต้องแวะมาทานบะหมี่ร้านนี้ซักมื้อ”

เราเดินทอดน่องไปตามถนนและตรอกซอกซอย ซึ่งวันนี้ร้านรวงไม่ค่อยคึกคักนัก แถมปิดเร็วมาก เลยไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับบ้าน ทำลายสถิติการไม่ได้ซื้อของนานถึงหนึ่งวันเต็ม

10. ดักเจอเกอิชา

2011-09-23T16:58:00.000+07:00

เช้านี้เราต้องย้ายโรงแรม เพราะว่าห้องที่โรงแรมเฮอันนั้นไม่มีว่าง ฉันได้จองโรงแรม
ล่วงหน้ามาทางอินเตอร์เน็ตแล้ว และโชคดีที่โรงแรมโตว่า (Towa) อยู่ไม่ไกลจากเฮอันมากนักเราจึงสามารถเดินไปได้ แต่ก็ทุลักทุเลพอควรเพราะกระเป๋าอยู่ในสภาพพิการ

โรงแรมโตว่านั้นเป็นเรียวกังแบบทันสมัย ตัวตึกเป็นสีเหลืองและมีการตกแต่งแบบสมัยใหม่ ห้องนอนมีเครื่องอำนวยความสะดวกพร้อม ห้องน้ำมีอุปกรณ์ทันสมัยมาก สามารถปรับระดับความอุ่นของน้ำอุ่นให้พอเหมาะพอเจาะซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นมากสำหรับอากาศอันหนาวเหน็บของเกียวโตในเวลานี้ คุณเคยมั้ยล่ะที่ต้องปรับความอุ่นของน้ำอยู่นั่นแล้วเดี๋ยวร้อนไปบ้างเย็นไปบ้างทำให้เสียอารมณ์มาก การอาบน้ำที่อุ่นกำลังสบายๆ บางทีก็ช่วยให้หายเหนื่อยหายเครียดได้เหมือนกัน

และแล้วก็ได้ฤกษ์ไปเยี่ยมวัดทองกันซึ่งต้องบอกเคล็ดลับว่าให้ขึ้นรถเมล์สาย 101 จะได้
ไม่ต้องเสียเวลาเหมือนเรา เพราะดันไปเลือกขึ้นสาย 205 ที่จอดมันซะทุกป้าย ตอนแรกฉันเกิดความกังวลว่าจะขึ้นผิดคันเพราะ วัดอยู่ไกลเหลือใจ แถมยังมีแต่เราที่หน้าตาดูเป็นนักท่องเที่ยวอยู่แค่สองคน ที่เหลือเป็นชาวญี่ปุ่นล้วนๆ พอดีมีคุณยายคนหนึ่งที่เราเอื้อเฟื้อที่ให้แกนั่ง แกก็ยิ้มแล้วถามว่าจะไปวัดคิงคะคุจิกันเหรอ (อันนี้เดาเอาเพราะฟังรู้เรื่องแค่ชื่อวัด) ก็เลยพนักหน้าตอบหงึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมาตอนเกือบปลายทางแล้ว

วัดทองนี้มีชื่อเป็นทางการว่า วัดคิงคะคุจิ (Kinkakuji) เป็นวัดที่ได้รับความนิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยวเพราะความสวยงามอร่ามตาของสีทองที่เคลือบฉาบไว้ ประกอบกับวิวด้านหน้าที่เป็นทะเลสาป ด้านหลังเป็นภูเขาที่มีต้นไม้รกครึ้ม ก่อนหน้านั้นเป็นปราสาทที่สร้างไว้เพื่อเป็นที่เกษียณอายุของท่านโชกุนโยชิมิตซึ อาชิกากะ (Yoshimitsu Ashikaga) เมื่ออายุได้ 37 ชันษา ท่านได้ออกบวชในศาสนาเซนและได้มีดำริให้ปราสาทของท่านนั้นกลายเป็นวัดหลังจากท่านเสียชีวิต

เมื่อเดินเข้าไปภายในบริเวณวัดจะมีที่ที่จัดไว้ให้เป็นบริเวณถ่ายรูปปราสาท เป็นมุมที่วิวดีมากๆ จะสวยยิ่งขึ้นไปอีกถ้ามีแสงอาทิตย์ตกกระทบกับปราสาทสีทองเพราะจะเปล่งประกายสะท้อนลงไปบนทะเลสาปด้านหน้าทำให้เกิดภาพสะท้อนเหมือนมีปราสาทแฝดสองหลัง รอบๆ บริเวณมีทางที่ทำให้เดินดูปราสาทได้โดยรอบซึ่งแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติ มีวัดที่สามารถไปไหว้พระขอพรได้ ใครชอบดื่มชาก็ต้องแวะดูบ้านที่สมัยก่อนนั้นสร้างไว้เพื่อทำพิธีชงชา ใกล้ๆ ทางออกนั้นมีร้านขายขนมโมจิรสต่างๆ ซึ่งอร่อยมากจนอดใจไม่ซื้อไม่ได้โดยเฉพาะรสงาดำ

เราตั้งใจจะไปดูปราสาทนิโจ (Nijo Castle) ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อแสดงความร่ำรวยและมีอำนาจของโชกุนในยุคเอโดะ อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะสวยงามแค่ไหน เมื่อไปถึงนั้นบรรยากาศกลับเงียบสงบไร้ผู้คน เมื่อเดินไปถึงทางเข้าถึงได้รู้ว่าเขาไม่ต้อนรับ เพราะเป็นช่วงวันหยุดปลายปีระหว่างวันที่ 26 ธันวาคม ถึง 2 มกราคม ใครจะไปช่วงนี้ก็ต้องข้ามโปรแกรมนี้ไป ปกติปราสาทจะปิดทุกวันอังคาร ก็ต้องลองวางแผนกันดีๆ

ไม่ได้เสียใจฟูมฟายมากมายเพราะเกียวโตยังมีที่เที่ยวอีกมากมาย ฉันตัดสินใจว่า
จะไปย่านกิออนในช่วงบ่าย หวังว่าจะโชคดีได้เดินเฉี่ยวชนกับเกอิชาที่มักอยู่ในย่านนั้น

ก่อนอื่นต้องเติมพลังให้ท้องก่อน เมื่อนั่งรถเมล์ไปลงป้ายกิออน (Gion) ซึ่งเป็นย่านตลาดร้านค้า เราเดินเลือกร้านอาหารและตกลงปลงใจทานร้านเล็กๆ ร้านหนึ่ง ทดลองเมนูข้าวหน้าเต้าหู้ อร่อยดีมีสุขภาพเพราะต้องเผื่อท้องไว้ทานขนมชาเขียวหน้าตาเร้าใจที่ร้านฝั่งตรงข้าม แล้วก็สาสมแก่ใจเรามากเพราะเขาโปะหน้าด้วยถั่วแดง โมจิ วุ้นชาเขียว ครีมที่ทำจากชาเขียว สอดไส้ตรงกลางด้วยไอสกรีมชาเขียวแถมด้านล่างยังมีผลไม้หลากหลายชนิดอีก กินกันเสร็จนี่ต้องวัดปริมาณน้ำตาลด่วน ขนาดว่าแบ่งกันคนละครึ่งเรายังรู้สึกว่ามันเยอะเกินไป ไม่รู้คนญี่ปุ่นเขาทานกันทั้งถ้วยได้ยังไง

กิออนเป็นย่านเก่าแก่ที่รอดพ้นจากวิบากกรรมอันหลากหลายที่เกิดขึ้นที่เกียวโตมาได้เพราะว่ามีแม่น้ำกาโม่ (Kamo) ขั้นไว้จากตัวเมือง และยังถูกรักษาไว้อย่างดี เป็นย่านที่มีบ้านเก่ามากมาย ร้านอาหารราคาแพง ร้านน้ำชาแบบดั้งเดิม เป็นแหล่งที่ชายญี่ปุ่นมักจะมาเที่ยวดื่มเหล้าและชมการแสดงของเกอิชาซึ่งต้องมีการจองเป็นเรื่องเป็นราวไม่ใช่หาชมกันได้ง่ายๆ นักท่องเที่ยวอย่างเราๆ อาจจะมีโอกาสได้พบเจอเกอิชาตัวเป็นๆเดินท่ามกลางผู้คนแต่เป็นโอกาสที่เกิดขึ้นยากมากๆ เพราะต้องเป็นจังหวะเหมาะเจาะที่เกอิชาแต่งตัวออกจากบ้านเพื่อไปยังร้านน้ำชาหรือร้านอาหารที่จัดไว้โดยเฉพาะ

การจะเป็นเกอิชา (Geisha) ได้ไม่ใช่ง่ายๆ และไม่ใช่อาชีพของผู้หญิงขายบริการ แต่เป็นอาชีพที่สร้างความสุขและความบันเทิงให้กับผู้คน ต้องมีความรู้ในด้านศิลปะ วัฒนธรรม การเต้นรำแบบโบราณ การร้องเพลง หรือแม้แต่เล่นเครื่องดนตรี ที่สำคัญมากๆ อีกอย่างก็คือต้องมีศิลปะในการพูดคุยกับแขกให้เกิดความประทับใจ กว่าจะได้เป็นเกอิชานั้นต้องได้รับการฝึกฝนอย่างดีมีพี่เลี้ยงคอยให้ความช่วยเหลือ (Geiko) สำหรับเกอิชาฝึกหัดนั้นจะเรียกว่า “ไมโกะ” (Maiko) ซึ่งจะแยกแยะได้จากการแต่งหน้าแต่งตัวซึ่งจะต่างกับเกอิชา

หลายๆ คนอาจจะเข้าใจผิดว่าเกอิชาคือผู้หญิงขายบริการอาจเป็นเพราะในสมัยก่อน
ก็มีผู้หญิงขายตัวจริงๆ ที่อาจจะแต่งตัวแต่งหน้าคล้ายๆ เกอิชา ทำให้พวกฝรั่งเข้าใจผิด และยึดติดเป็นความเข้าใจแบบนั้น ก็เหมือนที่ชอบคิดกันว่าเมืองไทยมีแต่ผู้หญิงขายตัว ผู้หญิงดีๆ ทำอาชีพอื่นคงจะไม่มี เพราะคนเราชอบยึดติดกับความคิดแคบๆ และประสบการณ์ของตัวเอง ความจริงแล้วการที่คนเหล่านั้นมีความคิดแบบนั้นนั่นก็แสดงให้เห็นถึงความชอบและพฤติกรรมส่วนตัวของคนนั้นๆ ซึ่งน่าจะละอายต่อตัวเองมากกว่าที่จะดูถูกคนอื่นด้วยซ้ำ